Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 maja 2018 r., w wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 306/18, wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 19 czerwca 2018 r. (dowód: k. 13 akt sądowych).
Jak wynika z akt sprawy skarżąca wpisu sądowego od skargi nie uiściła. Pismem nadanym na poczcie w dniu 27 czerwca 2018 r. skarżąca wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
W niniejszej sprawie termin 7-dniowy do uiszczenia wpisu sądowego biegł od dnia 19 czerwca 2018 r. (wtorek) do dnia 26 czerwca 2018 r. (wtorek). W tak zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji.
Natomiast w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych należało stwierdzić, że jedynie złożenie przez stronę wniosku w terminie zakreślonym do uiszczenia opłaty sądowej czyni wezwanie do uiszczenia wpisu niebyłym. Jednak skarżąca wniosek złożyła w piśmie nadanym w dniu 27 czerwca 2018 r., a więc po upływie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Skarga podlegała więc odrzuceniu pomimo złożenia ww. wniosku. Wobec tego zastosowanie w sprawie znajdzie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., to jednocześnie należało uznać, iż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na rozpoznanie i uwzględnienie skargi, od której nie uiszczono wpisu sądowego. Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego.
W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (zob. postanowienia NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 329/14 i z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OZ 932/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, należało na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzec jak punkcie II sentencji.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że rozstrzygnięcie w sprawie prawa pomocy w aktualnym stanie faktycznym nie pozbawia strony możliwości wystąpienia z ponownym wnioskiem, jeśli ten stan się zmieni na przykład z racji wniesienia przez skarżącą zażalenia na niniejsze postanowienie.
Uwzględniając poczynione rozważania Sąd postanowił jak w sentencji.