Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r. w pkt I uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego opisaną w osnowie niniejszego orzeczenia; w pkt II orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.
W uzasadnieniu wyroku w ostatnim zdaniu, na stronie dwudziestej trzeciej zamieszczono natomiast po przecinku słowa "zaś o kosztach orzeczono przy uwzględnieniu art. 200 ww. aktu".
Zgodnie z treścią art. 156 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie oraz rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie utrwalił się pogląd, że możliwość rektyfikacji wyroku jaką przewidziano w powyższym przepisie odnosi się również do uzasadnienia wyroku (por. postanowienie SN z dnia 15 kwietnia 1982 r., sygn. akt I PZ 7/82). Zatem możliwym jest dokonanie przez sąd sprostowania uzasadnienia wyroku jeśli w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu lub oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, że sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów.
Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. W ramach wymienionych w art. 156 § 1 ustawy szeroko rozumianych błędów nie podlegają sprostowaniu mylne ustalenia faktyczne sądu, choćby zostały spowodowane przeoczeniem.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że umieszczenie w uzasadnieniu wyroku, w zdaniu informującym o podstawach prawnych podjętego przez sąd orzeczenia, słów wskazujących, że podstawę dla orzeczenia o kosztach postępowania stanowił art. 200 p.p.s.a traktować należy jako inną oczywista omyłkę, skoro z sentencji wyroku jasno wynika, że nie zawarto w nim w ogóle orzeczenia o kosztach postępowania. W sytuacji, w której nie orzeczono w ogóle o kosztach postępowania nie było potrzeby wskazywania w uzasadnieniu wyroku na przepis art. 200 ww. ustawy jako podstawy prawnej dla ich zasądzenia.
Wyjaśniająco zauważyć trzeba, że Sąd nie orzekał w wyroku z dnia 17 listopada 2011 r. o kosztach postępowania wobec braku w tym względzie wniosku pełnomocnika skarżących złożonego do chwili zamknięcia rozprawy. O braku takiego wniosku świadczy treść skargi, treść pism procesowych znajdujących się aktach sądowych oraz protokół z rozprawy, która odbyła się w dniu 4 listopada 2011 r. Natomiast wniosek pełnomocnika skarżących o uzupełnienie wyroku co do kosztów postępowania oddalony został postanowieniem z dnia 19 stycznia 2012 r.
W tej sytuacji – na podstawie przywołanych wcześniej przepisów – postanowiono z urzędu sprostować uzasadnienie opisanego w sentencji niniejszego postanowienia wyroku.