Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 kwietnia 2008 r. pełnomocnik z urzędu skarżącego J. K. adw. A. S-R. wniosła o sprostowanie z urzędu pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 314/07 błędu rachunkowego poprzez wpisanie w miejsce słów: "przyznaje pełnomocnikowi skarżącego adw. A. S.-R. kwotę 309,80 zł (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy), w tym 22 % VAT od kwoty 240 zł, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu", słów: "przyznaje pełnomocnikowi skarżącego adw. A. S.-R. kwotę 292,80 w tym 22 % VAT od kwoty 240 zł jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu oraz kwotę 17 zł jako zwrot opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa".
Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem jedynie niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Wykładnia gramatyczna przywołanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
Przez błąd rachunkowy należy rozumieć błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia badań arytmetycznych, a w szczególności błędne zsumowanie lub odjęcie poszczególnych pozycji (post. SN z dnia 21 czerwca 1967, II CZ 48/67, OSNC 1968, nr 1, poz. 10). Podlegający sprostowaniu oczywisty błąd rachunkowy w wyroku może wynikać z zestawienia jego uzasadnienia z sentencją wyroku, nie musi zaś wynikać z tej sentencji, gdyż z istoty swej zawiera ona wynik rozliczeń dokonanych w uzasadnieniu. Sprzeczność między sentencją a uzasadnieniem wyroku nie zachodzi wówczas, gdy jej sprostowanie polega jedynie na poprawieniu oczywistego błędu rachunkowego, a sprostowania tego dokonano na podstawie niezmienionych ustaleń zawartych w uzasadnieniu wyroku (por. post. SN z dnia 30 sierpnia 1972 r., I PZ 40/72, OSNC 1973, nr 5, poz. 87 oraz glosę J. Krajewskiego, OSP 1973, z. 7-8, poz. 155).
Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia (por. Komentarz do art.156 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd.Prawn. Lexis-Nexis, Warszawa 2005, s. 487; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wyd.Prawn. Lexis-Nexis, Warszawa 2006, s. 341).
W niniejszej sprawie – w ocenie składu Sądu, który wydał wyrok z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 314/07 – w pkt III tego wyroku nie popełniono błędu rachunkowego.
Przyznając pełnomocnikowi skarżącego adw. A. S.-R. kwotę 309,80 zł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaznaczył, iż w tej kwocie zawarto 22 % VAT od kwoty 240 zł, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Tak więc na przyznaną pełnomocnikowi skarżącego kwotę 309,80 zł składa się: 240 zł, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu; 22 VAT od tej kwoty, to jest 52,80 zł oraz 17 zł jako zwrot opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 314/07 przyznając pełnomocnikowi skarżącego kwotę 309,80 zł, jako łączną kwotę obejmującą wszystkie składniki należności związanych z wykonywaniem nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu, nie popełniono błędu rachunkowego, gdyż prawidłowo składniki te zsumowano. Podkreślić raz jeszcze w tym miejscu trzeba, że nie zaznaczając wyraźnie, iż przyznana kwota oprócz wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu powiększonego o podatek VAT obejmuje również opłatę skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa, w omawianym wyroku wskazano jednoznacznie, że w przyznanej kwocie zawarto 22 % VAT od kwoty 240 zł, jako wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu. Nie budzi więc wątpliwości, że łączna wysokość przyznanego wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu (240 zł), powiększona o 22 % VAT (52,80 zł), to 292,80 zł.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekający w składzie, który wydał wyrok z dnia 23 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Wr 314/07 – postanowił jak w sentencji.