Uzasadnienie
Uwzględniając wniosek skarżącego Prezydent W. decyzją z dnia
... r. na podstawie art. 28 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.) zezwolił mu na transport odpadów innych niż niebezpieczne, orzekając w pkt 3 tej decyzji,,Odpady będą przewożone następującymi środkami transportu: samochód ciężarowy Scania, nr rej. DL 57352 samochód ciężarowy S., nr rej....
samochód ciężarowy W., nr rej....
ciągnik samochodowy S., nr rej....
przyczepa ciężarowa Z., nr rej...
przyczepa ciężarowa Zr., nr rej..
W pkt 4 decyzji zawarto opis sposobu transportowania odpadów,,Odpady będą transportowane z wykorzystaniem pojazdów wskazanych w punkcie 3... odpady w postaci szlamów i osadów przewożone będą naczepą typu wanna...". W pkt 5 lit. g decyzji nakazano oznakować pojazdy w sposób umożliwiający identyfikację podmiotu świadczącego usługę transportu.
W dniu 1 października 2012 r. skarżący złożył wniosek o zmianę powyższej decyzji w pkt 3 przez wykreślenie numerów rejestracyjnych pojazdów i naczep.
Decyzją z dnia 14 listopada 2012 r. Prezydent W. na podstawie art. 155 k.p.a. odmówił zmiany decyzji. Jak wskazał, art. 28 ust. 5 ustawy wymaga określenia w decyzji sposobu i środków transportu odpadów. Określenie to powinno zdaniem organu odwoławczego, polegać na podaniu numerów rejestracyjnych. Dotyczy to również pojazdów wziętych w najem. W przypadku zmiany środka transportu następuje wydanie nowej decyzji. Pojazdy wymagają indywidulanego wskazania, aby umożliwić organowi ich kontrolę przed wydaniem decyzji (tak w Komentarzu pod red. J. Jerzmańskiego wyd. 2002 s. 235 i 236).
W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. oraz art. 28 ust. 5 pkt 4 ustawy. Wymaganie podania numerów rejestracyjnych jest pozaustawowe, wynika z rozszerzającej wykładni przepisu. Wystarczające jest nazwanie środka transportu. W ustawowym wzorze karty przekazania odpadów (rozporządzenie z dnia 8 grudnia 2010 r. Dz. U. Nr 249, poz. 1673) nakazano podanie numeru rejestracyjnego wyłącznie w odniesieniu do przewozu odpadów niebezpiecznych. Wymaganie zawarte w decyzji osłabia konkurencyjność skarżącego, gdyż wyklucza dokonywanie transportu wynajętą flotą. W innych częściach kraju nie stosuje się takiego wymagania. Sposób dokumentowania przewozu wynajętymi pojazdami wyjaśnia pismo Ministerstwa Środowiska z dnia 5 lipca 2006 r., co jest bardziej wiążące niż komentarz do ustawy. Określenie rodzaju środka transportu powinno polegać na wskazaniu rodzaju pojazdu, typu pojazdu i jego wyposażenia, nie zaś numeru rejestracyjnego. Uciążliwy byłby wymóg wielokrotnego występowania o zmianę zezwolenia w przypadku nabycia lub najęcia nowych pojazdów.
Zaskarżoną decyzją organ utrzymał powyższą decyzję w mocy. Organ wskazał na cele ustawy wynikające z art. 1, które prowadzą do znaczącego ograniczenia swobody gospodarowania odpadami. Ustawa nie precyzuje, na czym ma polegać wskazanie środków transportu odpadów. Szczegółowe unormowanie treści zezwolenia wskazuje na wolę ustawodawcy, aby decyzja określała wszelkie aspekty działalności w zakresie transportu odpadów, w sposób ścisły (wyrok VI SA/Wa 2175/07). Wymaga to określenia pojazdów w sposób zindywidualizowany. Organ wydający zezwolenie obowiązany jest zbadać, czy zamierzony sposób gospodarki odpadami może powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska (art. 29 ust.1 pkt 2 ustawy). Ocena taka jest możliwa w odniesieniu do konkretnego pojazdu. Samo podanie rodzaju pojazdu czy jego marki, jest niewystarczające. Zmianie decyzji sprzeciwia się więc art. 28 ust. 5 pkt 4 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Ponadto za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny (por. wyrok IV SA/Wa 2043/11). Interes skarżącego nie jest słuszny, o ile powołuje się na konieczność zmiany zezwolenia. Skarżący może współpracować z podmiotem mającym zezwolenie na transport odpadów. Powołane rozporządzenie nie miało w sprawie zastosowania. Podanie innych cech środka transportu oprócz numeru rejestracyjnego przewiduje wymóg określenia sposobu transportu i jego dodatkowych warunków (art. 28 ust. 5 pkt 4 i 5). Pozostałe przesłanki wniosku przytoczone przez skarżącego nie miały znaczenia dla stosowania art. 155 k.p.a. Organ stosował ustawę z 2001 r. z uwagi na treści art. 233 ust. 3 nowej ustawy (Dz. U. z 2013 r., poz. 21).
W skardze do sądu administracyjnego skarżący powtórzył zarzuty odwołania i ich uzasadnienie. Wystarczające powinno być określenie typu samochodów służących do transportu odpadów. W nowej ustawie jak też w prawie unijnym nie ma wymagania podania numerów rejestracyjnych pojazdów. Sprawdzenie ewentualnych zagrożeń umożliwia podanie typu pojazdu lub jego wyposażenia, niekoniecznie numeru rejestracyjnego.
Organ wniósł o oddalenie skargi w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Jak podkreślił Sąd na wstępie, określenie w zezwoleniu środków transportu przez podanie ich numerów rejestracyjnych, nastąpiło na wniosek skarżącego. Uzasadniając zmianę własnego stanowiska skarżący przedstawił argumentację niespójną. Twierdził bowiem, że określenie środków transportu powinno nastąpić przez podanie ich szczegółowych cech. Jednak cech takich nie podał. Domagał się bowiem zmiany zezwolenia nie poprzez zawarcie w decyzji szczegółowego opisu pojazdów, mającego być odpowiednikiem ich numerów rejestracyjnych, lecz poprzez wykreślenie z niego tych numerów i pozostawienie jedynie ogólnego określenia rodzaju pojazdu. Nie wymaga dowodu spostrzeżenie, że w ramach danej marki pojazdu występują pojazdy o zróżnicowanych cechach, również w zakresie użyteczność technicznej, wyposażenia itp. Być może byłoby możliwe takie drobiazgowe opisanie danego typu pojazdu, że wyłączające konieczność popadania jego numeru rejestracyjnego. Jednak skarżący takiego zamiennego opisu nie zaproponował.
Kwestionując decyzję skarżący pominął jej istotną cechę prawną, a mianowicie uznaniowość. Podważenie legalności decyzji uznaniowej wymagało nieco innej argumentacji. W każdym razie skarżący nie podważył w ocenie Sądu spełnienia przez zaskarżoną decyzję wymogów wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Argument o uciążliwości konieczności częstych zmian zezwolenia był nietrafny, skoro w taki właśnie sposób unormowane są zasady licencji na transport (por. art. 8, art. 11 i art. 14 ustawy o transporcie drogowym Dz. U. z 2012 r., poz. 1265). Uwzględniając ponadto zasadę trwałości decyzji i poprawność wywodu prawnego organu oraz brak związku szczegółowych zarzutów skarżącego z istotą sprawy, należało zgodnie z art. 151 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.