Uzasadnienie
A. S. wniósł skargę na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części oznaczonej pkt V, w którym Wojewoda D. stwierdził, iż ojciec skarżącego I. S. nabył na własność w ramach realizacji prawa do rekompensaty nieruchomość położoną w P. S. nr [...], poz. M., jako niezgodnej z prawem.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 1534, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3).
Zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowienie wydane zostało na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.). Zarówno w powołanym przepisie, jak również w dalszej treści ustawy brak jest przepisu, z którego wynikałoby, iż postanowienie to jest zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, wręcz przeciwnie, postanowienie to otwiera drogę wnioskodawcy do realizacji prawa do rekompensaty, gdyż stanowi pozytywny wynik wstępnej weryfikacji złożonego wniosku. Zaskarżone postanowienie nie jest ponadto postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne, gdyż nie załatwia ostatecznie wniosku strony.
Z powyższego wynika, że wymienione postanowienie Wojewody D. jest niezaskarżalne w trybie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.
Nie jest ono zaskarżalne również w trybie przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, jak podaje Wojewoda, gdyż zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie komentowanego przepisu podlegają tylko akty i czynności inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1 – 3, a więc nie mające charakteru decyzji lub postanowienia.
Błędne pouczenie przez organ administracyjny o możliwości wniesienia skargi na postanowienie będące przedmiotem zaskarżenia nie może przesądzać o jego dopuszczalności.
Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.