Uzasadnienie
Spółka Akcyjna – A w N., zwana dalej spółką, wniosła skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...], nr [...] (doręczona w dniu 9 listopada 2001 r.), utrzymującą w mocy decyzję Miejskiego Inspektora Sanitarnego [...] z dnia [...], nr [...], o stwierdzeniu u K. G. choroby zawodowej w postaci naczyniowo – nerwowego zespołu wibracyjnego oraz osteoartropatii wibracyjnej pod postacią choroby Kienböcka pochodzenia zawodowego. Skargę przesłano listem poleconym, nadanym w dniu 7 grudnia 2001 r. (data stempla pocztowego), adresowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. Adresat, za którego pośrednictwem wniesiono skargę, otrzymawszy pismo w dniu 10 grudnia 2001 r., co wynika z oświadczenia złożonego w piśmie z dnia 11 grudnia 2001 r. przesłał skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem nadanym w dniu 12 grudnia 2001 r. (data stempla pocztowego).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga winna ulec odrzuceniu.
Na zasadzie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z zasady, że prawo nie działa wstecz wynika jednak konieczność zbadania dopuszczalności skargi w świetle przepisów obowiązujących w dacie jej wystawienia, czyli przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Jednym z podstawowych wymogów formalnych, który musi zostać zachowany przy zaskarżaniu decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego to złożenie skargi w ustawowo wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 35 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę wnosi się bezpośrednio do sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu bada zachowanie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Tak sformułowany zapis jest nakazem bezwzględnym, co oznacza, że odrzucenie skargi następuje bez względu na okoliczności sprawy.
W rozpoznawanej sprawie Spółka otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 9 listopada 2001 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru oraz treści skargi. Decyzja zawierała pouczenie o sposobie i terminie zaskarżenia do sądu administracyjnego. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z dniem 10 grudnia 2001 r. Skarga została natomiast wniesiona za pośrednictwem Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w O. w dniu 7 grudnia 2001 r., która to jednostka przesłała skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 12 grudnia 2001 r. (data stempla pocztowego), czyli po upływie wskazanego wyżej terminu do wniesienia skargi.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że skierowanie skargi do niewłaściwego organu nie przerywa biegu terminu do wniesienia skargi, ani nie jest równoznaczne z wniesieniem jej do właściwego sądu administracyjnego i w takim wypadku za datę wniesienia skargi przyjmuje się datę przekazania (nadania drogą pocztową) skargi przez organ niewłaściwy do sądu administracyjnego. Pogląd ten wyrażono w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 1997 r., nr I SA/Gd 328/96 (System Informacji Prawnej LEX nr 29030).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak na wstępie.