Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania, skoro decyzja organu I instancji doręczona została odwołującym się w dniu [...], zaś odwołanie nadali pocztą w dniu [...].
W skardze na to postanowienie skarżący wskazali, że decyzja doręczona została G. S. w dniu [...], natomiast R. S. w dniu [...], zatem oboje skarżący dochowali terminu do wniesienia odwołania ustanowionego w art. 129 § 2 k.p.a., skoro wysłane ono zostało listem poleconym w dniu [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Uwzględniając skargę Sąd zważył, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy pominął naruszenie przez organ I instancji procedury doręczeń decyzji. Organ ten nie dokonał doręczeń (art. 39 k.p.a.) na adres skarżącego R. S. (art. 40 § 1, art. 42 § 1 k.p.a.) i nie uzyskał od tej strony pokwitowania doręczenia decyzji (art. 39, art. 46 § 1 k.p.a). Strona ta przyznała faktyczne otrzymanie decyzji w dniu [...] i w terminie przepisanym (art. 129 § 2 k.p.a.) wniosła odwołanie. W tym przypadku przyjmuje się, że decyzja nie uzyskała cechy ostateczności wobec wszystkich stron, zatem i odwołanie złożone przez skarżącą G. S. należało uznać za wniesione w terminie (B. Adamiak KPA – Komentarz przy art. 62 i art. 129 k.p.a. z cytowanym tam orzecznictwem NSA). Wymaga podkreślenia, że skarżący to matka i syn, zamieszkujący pod różnymi wskazanymi organowi adresami, którzy nie żądali doręczeń na jeden adres i nie ustanowili drugiej strony pełnomocnikiem do doręczeń lub w postępowaniu administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze i zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), orzeczono jak na wstępie.