Uzasadnienie
Sygn. akt: 3 II SA/Wr 3254/2001
W decyzji z dnia [...]r. (Nr rej. [...]) Prezydent Miasta W. odmówił wymeldowania Z. P. z miejsca pobytu stałego w W. przy pl. K. [...].
Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę D., który przekazał jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskutek odwołania D. K. - kierownik Administracji Domów Mieszkalnych "A" w W. (decyzja organu odwoławczego z dnia [...]r., Nr [...]).
Drugoinstancyjne rozstrzygnięcie zakwestionował Z. P., w skardze wniesionej terminowo do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Po opisaniu stanu faktycznego sprawy, skarżący wywodził, iż ani nie utracił tytułu prawnego do zajmowanego lokalu, ani też nie opuścił go dobrowolnie i trwale, ponieważ odbywa karę pozbawienia wolności, na którą został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Brak więc podstaw prawnych do jego wymeldowania.
W odpowiedzi strona przeciwna podtrzymała swoje stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W warunkach dokonanej z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Przesądziło o tym brzmienie przepisów art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Ta ostatnia ustawa powoływana jest w dalszych wywodach skrótem p.s.a. Zgodnie z przywołanym już art. 97 § 1 przepisów wprowadzających, wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają skargi na podstawie przepisów p.s.a.
Po myśli art. 134 § 1 p.s.a., sąd rozstrzyga co prawda w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany ani zarzutami i wnioskami skargi, ani też powołaną podstawą prawną. Konstatacja ta ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja nie mogła być bowiem pozostawiona w obrocie prawnym, choć - przede wszystkim - z innych powodów, niż te które podniósł w swojej argumentacji Z. P. 2
Sygn. akt: 3 II SA/Wr 3254/2001
Orzekając w trybie odwoławczym, Wojewoda D. dopuścił się mianowicie poważnych naruszeń przepisów prawa procesowego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pierwsze naruszenie polega na merytorycznym rozpatrzeniu odwołania D. K. - kierownik Administracji Domów Mieszkalnych "A" w W., mimo że zostało ono wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od daty doręczenia decyzji stronie. Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że decyzja Prezydenta Miasta W. z dnia [...]r. (Nr rej. [...]) została doręczona ADM "A" w dniu [...]r. Czternastodniowy termin, o którym mowa, upływał więc z końcem dnia [...]r. (poniedziałek). Tymczasem odwołanie sygnowane przez D. K. opatrzone zostało datą [...]r. W tej sytuacji, organ odwoławczy mógł je merytorycznie rozpoznać dopiero po ewentualnym przywróceniu uchybionego terminu, czego jednak nie uczynił. Odwołanie nie zawiera zresztą wymaganego w takim wypadku wniosku.
Z drugiej strony, uszło uwagi organu drugiej instancji, że w dokumentacji sprawy znajduje się jeszcze jedno odwołanie, wniesione terminowo przez A. K. Ani osnowa obecnie zaskarżonej decyzji, ani też jej uzasadnienie nie odnoszą się zaś w ogóle do tego odwołania, co wskazuje na jego niedopuszczalne pominięcie w toku rozpatrywania sprawy przez Wojewodę D. Stwierdzone uchybienia obligowały Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.s.a.