Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2004 r. Marszałek Województwa D na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. uzgodnił w odniesieniu do melioracji wodnych warunki zabudowy dla budowy zbiornika na nieczystości płynne, gdyż planowana inwestycja nie koliduje z urządzeniami melioracji wodnych.
W dniu 11 lipca 2005 r. do organu tego wpłynęło pismo skarżącej nazwane zażaleniem, w którym posługując się charakterystycznymi dla pism tej strony wyrażeniami, wyraziła w sposób ogólnikowy zastrzeżenia wobec wydanego postanowienia.
Decyzja lokalizacyjna wydana została w dniu 12 sierpnia 2004 r. Do rozpatrzenia zażalenia wyznaczone zostało SKO w J G. Postanowieniem z dnia 13 września 2006 r. organ utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Wyrokiem z dnia 16 maja 2008 r. sygn. akt [...] tut. Sąd uchylił to postanowienie. W ocenie Sądu organ powinien przede wszystkim rozstrzygnąć w postępowaniu wstępnym kwestie dochowania terminu lub dopuszczalności wniesionego zażalenia. Wobec niedołączenia akt pierwszej instancji nie zostało ustalone, czy Marszałek doręczył własne postanowienie wskazanym przez siebie w rozdzielniku inwestorom, a może ponadto skarżącej jako stronie postępowania lokalizacyjnego oraz kiedy te doręczenia nastąpiły. Gdyby organ pierwszej instancji doręczył postanowienie z pominięciem skarżącej, to byłaby ona uprawniona do złożenia wniosku o wznowienie postępowania uzgodnieniowego, zaś zażalenie byłoby niedopuszczalne. O ile organ, jak wynika z akt sprawy miał wątpliwości, czy skarżąca złożyła zażalenie, czy też podanie o wznowienie, to pismo skierowane do niej nie zawierało odpowiednich pouczeń i rygorów procesowych. Sąd zalecił, aby organ w sposób należyty wyjaśnił omówione w wyroku kwestie procesowe.
Zaskarżonym postanowieniem organ ponownie utrzymał w mocy postanowienie uzgadniające. W uzasadnieniu organ wskazał, że po przeprowadzeniu zaleconego przez Sąd postępowania wyjaśniającego ustalono jedynie, że organ uzgadniający w dniu 14 lipca 2004 r. przesłał postanowienie do inwestorów, natomiast nie zachował się dowód doręczenia. Skarżąca odpowiednio pouczona podała, że wniosła zażalenie. W tej sytuacji należało rozpoznać zażalenie. W ocenie organu uzgodnienie było zgodne z prawem. Organ właściwy do ochrony melioracji wodnych po stwierdzeniu braku kolizji planowanej inwestycji z urządzeniami melioracji wodnych, mógł dokonać jedynie pozytywnego uzgodnienia.
W skardze do sądu administracyjnego skarżąca podała jedynie, że jak wynika z treści postanowienia Marszałka, nie zostało ono przesłane do skarżącej. Wniosła ponadto o wymierzenie organowi grzywny.
Organ wniósł o oddalenie skargi w oparciu o dotychczasową argumentację. Organ wzmiankował o dołączeniu części akt sprawy do akt [...] tut. Sądu.
W toku dalszego postępowania skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów z map geodezyjnych, wypisów i dokumentów księgi wieczystej nieruchomości inwestorów. Dokumentów tych nie dołączyła i nie wyjaśniła ich związku z zagadnieniem legalności zaskarżonego postanowienia.
W kolejnym piśmie ponawiającym wnioski dowodowe, skarżąca dołączyła pismo organu lokalizacyjnego z dnia 4 lipca 2005 r. z adnotacją o doręczeniu skarżącej postanowienia uzgadniającego w dniu 4 lipca 2005 r. Dołączyła ponadto dokumenty geodezyjne i wieczystoksięgowe dotyczące nieruchomości inwestorów i innych osób. W uzupełnieniu skargi skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia z uwagi na niewłaściwy skład orzekający organu. Przedstawiła zarzuty dotyczące decyzji lokalizacyjnej.
W kolejnym uzupełnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że organ powinien ponownie rozpatrzeć sprawę zamiast przekazać jej skargę do sądu administracyjnego. Twierdziła również, że decyzja lokalizacyjna z dnia 12 sierpnia 2004 r. została uchylona przez organ odwoławczy. Dopiero w toku ponownego rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy skarżąca dowiedziała się o wydaniu postanowienia uzgadniającego i uzyskała jego doręczenie. W piśmie tym skarżąca podtrzymała dotychczasowe wnioski dowodowe. Podała również, że ponownie prowadzone postępowanie lokalizacyjne uległo umorzeniu z naruszeniem interesu prawnego skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd orzekał w granicach sprawy wyznaczonych przedmiotem zaskarżonego postanowienia, zatem dokonał oceny legalności zaskarżonego postanowienia wydanego w postępowaniu uzgodnieniowym w odniesieniu do decyzji lokalizacyjnej. Oceny tej dokonał poza treścią przytoczeń skarżącej, które nie dotyczyły przedmiotu postępowania. Z uwagi na przedmiot sprawy oczywiście bezzasadne były zarzuty skarżącej dotyczące nieposiadania przez inwestorów prawa do zabudowy działki wskazanej w ich wniosku. Bezprzedmiotowe były zgłoszone w tym zakresie wnioski dowodowe, dlatego Sąd ich nie uwzględnił. Bezzasadne były również zarzuty dotyczące niewłaściwego składu organu, gdyż skarżąca myli wydanie postanowienia w kolejno toczących się postępowaniach zażaleniowych, po uchyleniu jednego z postanowień wyrokiem sądowym oraz wydanie kolejnych postanowień przez organ odwoławczy na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Wzmianki w skardze dotyczące wymierzenia organowi grzywny dotyczą innej sprawy sądowej, w której skarga skarżącej w tym przedmiocie uległa oddaleniu.
O ile skarżąca zgłosiła kwestię posiadania przez siebie interesu prawnego, to jego nieistnienie w zaskarżeniu postanowienia uzgadniającego może wynikać z przytoczonej przez skarżącą i znanej Sądowi urzędowo okoliczności, że inwestorzy po uchyleniu decyzji o warunkach zabudowy wnieśli o umorzenie postępowania lokalizacyjnego, co nastąpiło. Skarżąca nie ma więc prawnej potrzeby domagania się uchylenia postanowienia uzgadniającego, nie mającego samodzielnego znaczenia procesowego poza toczącym się postępowaniem lokalizacyjnym.
Należało natomiast rozważyć, czy organ dostosował się do ocen prawnych zawartych w przytoczonym wyroku i należycie wykonał zawarte w nim wskazania (art. 153 p.p.s.a.), zaś dokonując ocen procesowych dotyczących terminowości lub dopuszczalności zażalenia skarżącej nie dopuścił się naruszenia prawa w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Chodziło o to, czy można uznać, że postanowienie pierwszej instancji zostało w ogólne doręczone (weszło do obrotu prawnego), a jeżeli tak, to w jakiej dacie. W tym zakresie Sąd w ostateczności częściowo podzielił oceny organu. Można było, dokonując ocen procesowych na korzyść skarżącej, albo uznać, że postanowienie zostało doręczone inwestorom, jednak w dacie pozwalającej na przyjęcie, iż skarżąca dochowała terminu do złożenia zażalenia, albo też, że nawet gdyby nie zostało im doręczone, to zostało doręczone skarżącej na tydzień przed wniesieniem przez nią zażalenia.
Po otwarciu się możliwości merytorycznego rozpoznania zażalenia, organ trafnie uznał uzgodnienie za prawidłowe, skoro organ uzgadniający miał możność wypowiedzenia się jedynie w zakresie ochrony melioracji wodnych, gdy zaś potrzeba tej ochrony nie zachodziła wobec braku na terenie objętym wnioskiem urządzeń melioracyjnych, to uzgodnienie mogło być jedynie pozytywne. Wskazano już, że skarżąca nie powinna być zainteresowana obiektywnie w popieraniu skargi, gdyż wynik nin. sprawy nie miał żadnego znaczenia w sferze prawnie chronionych interesów tej strony.
Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
PM 29.02.2012 r.