Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. postanowieniem z [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 122 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. 1991, nr 36, poz. 16 ze zm.), nałożył na Wojewódzki Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc w S. grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych) w celu przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. Nr [...].
Wojewódzki Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej w S. wniósł na postanowienie zażalenie. W uzasadnieniu wskazał, że grzywnę nałożono w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zakazu eksploatacji ujęcia wody "za pawilonem W.". Postanowienie podjęto w wyniku badania wody sporządzonego w dniu [...], stwierdzającego nie wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W., znak [...], w terminach wyznaczonych. Postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego oparte zostało na błędnym przekonaniu o nie wykonaniu obowiązku wymienionego w decyzji, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, albowiem obowiązek został wykonany, o czym informowano pismem z dnia [...], L.dz. [...], usunięto bowiem przyczynę złej jakości wody.
Ujęcia wody położone w S. są budowlami kilkudziesięcioletnimi, nadto zniszczonymi powodzią z 1997 roku. Nadto, zważywszy na cofnięcie pozwolenia wodno-prawnego wobec WSZOZ Chorób Płuc i udzielenie prawa pobierania wody z ujęć wody Zarządowi Miasta w M. – decyzja Starosty Powiatowego z dnia [...],[...] – odpowiedzialnym za stan ujęć wody oraz jakość wody jest adresat pozwolenia wodno-prawnego. Ponieważ nie wywiązuje się on ze swoich obowiązków ZOZ S., żywotnie zainteresowany jakością wody, czyni wszystko aby odpowiadała ona określonym normom. O nowym podmiocie informowano pismem z dnia [...] L.dz. [...], skierowanym za pośrednictwem Powiatowego Inspektora w W. do Wojewódzkiej Inspekcji Sanitarnej, w sprawie [...]
D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na postawie art. 122 § 2 i art. 18 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. 1991, nr 36, poz. 161 ze zm.) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzją z dnia [...], znak: [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. zakazał Wojewódzkiemu Specjalistycznemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc w S. eksploatacji ujęcia "za pawilonem W." w S. z uwagi na zanieczyszczenie bakteriologiczne wody (przekroczony wsk. coli i wsk. coli typu fekalnego - próba wody pobrana [...], nr analizy [...]). W związku z niewykonaniem w/w obowiązku organ I instancji wszczął postępowanie egzekucyjne i postanowieniem z dnia [...] nałożył na stronę grzywnę w celu przymuszenia. Na w/w postanowienie wniesiono zażalenie, które w związku z jego nieuwzględnieniem przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. zostało przekazane w trybie art. 133 kpa do organu odwoławczego.
Po zapoznaniu się z całością akt sprawy D. Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia zażalenia strony. Ujęcie wody dla wodociągu zakładowego w S. – "za pawilonem W." nie zostało zamknięte, a ponadto woda nadal nie spełniała wymogów sanitarnych stawianych wodzie do picia i na potrzeby gospodarcze, co potwierdzają badania prób wody pobranych przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w W. [...] - nr analizy [...] i [...] - nr analizy [...]. Natomiast, zgodnie z warunkiem decyzji Starosty W. z dnia [...], znak: [...], jednostką odpowiedzialną za stwierdzony stan jest nadal Wojewódzki Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc w S. do czasu przeprowadzenia wszystkich procedur formalno-prawnych związanych z przejęciem sieci wodociągowej przez Zarząd Miasta w M. Wojewódzki Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc w S. wniósł na postanowienie skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W uzasadnieniu zarzucił, że nie można podzielić stanowiska przyjętego w zaskarżonym postanowieniu. Błędnie przyjęto, że woda nie spełnia wymogów sanitarnych oraz, że jednostką odpowiedzialną za ten stan jest strona skarżąca. W dniu kontroli [...] jakość wody nie odpowiadała normom, ale nie ma podstaw do twierdzenia, że ten stan jest nadal. Zalecenia zostały spełnione. Potwierdza to zgromadzona dokumentacja, sprawowanie w tym zakresie kontroli przez upoważnionego pracownika oraz fakt nie wystąpienia dotychczas przypadku zatrucia. Zamknięcie ujęcia nie było i nadal nie jest możliwe gdyż połączone jest z innymi ujęciami co powodowałoby odcięcie całkowite dopływu wody. Zdaniem skarżącego obowiązek wykonano przez doprowadzenie wody do stanu zgodnego z obowiązującymi normami. Zarzucono też, że błędnie organ przyjmuje, że odpowiedzialnym za stan wody jest strona skarżąca. Odpowiedzialny jest Zarząd Miasta w M. Strona skarżąca pozostawiła Zarządowi Miasta w M. ujęcie wody.
Urząd Miasta odmawia objęcia pieczy nad ujęciami, mimo, że na wniosek Urzędu Miasta w M., Starosta udzielił Zarządowi Miasta w M. pozwolenia wodno-prawnego. Za jakość wody odpowiada Zarząd Miasta w M., woda bowiem powinna być badana u źródła a ono w oparciu o pozwolenie wodno-prawne podlega pieczy Zarządowi Miasta.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wywodził, że w skardze do NSA skarżący podnosi, iż obowiązek wynikający z w/w decyzji jest niewykonalny, gdyż do tego aby wyłączyć z eksploatacji ujęcie "za pawilonem W." w S. należałoby całkowicie odciąć dopływ wody do odbiorców. Zatem za wykonanie tejże decyzji skarżący uznaje doprowadzenie wody do stanu zgodnego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co też, jego zdaniem, uczynił. Tymczasem woda pobrana do badania w dniu [...] - nr analizy [...] i w dniu [...] - nr analizy [...] nie odpowiadała wymaganiom sanitarnym, stawianym wodzie do picia i na potrzeby gospodarcze. W pierwszym przypadku stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego stężenia chloru wolnego w wodzie, w drugim natomiast ponadnormatywne wskaźniki mikrobiologiczne.
Ponadto zgodnie z § 2 pkt 5 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 1996r. w sprawie urządzeń zaopatrzenia w wodę i urządzeń kanalizacyjnych oraz zasad ustalania opłat za wodę i wprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 151, poz. 716 z późn. zm.) utrzymanie i eksploatacja urządzeń wodociągowych polega na wstrzymaniu lub ograniczeniu dopływu wody, po uprzednim podaniu czasu ich trwania, w razie zanieczyszczenia wody na ujęciu w sposób niebezpieczny dla zdrowia. W tej sytuacji skoro wyniki badania wody na ujęciu "za pawilonem W." wykazały jej zanieczyszczenie, stwarzające zagrożenie dla zdrowia odbiorców, obowiązkiem strony było wstrzymanie dopływu wody, zgodnie z w/w przepisem.
Ponadto skarżący przyznaje, że pozwolenie wodno-prawne udzielone Zarządowi Miasta w M. decyzją Starosty W. z dnia [...], znak: [...], winno być realizowane z zachowaniem warunków określonych w pkt 3 w/w decyzji. I tak zgodnie z tym punktem, podpunkt 1, pozwolenie wodno-prawne wydane zostało na czas określony pod warunkiem formalnego przekazania przez Wojewódzki Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc w S. Zarządowi Miasta w M. sieci wodociągowej wodociągu zakładowego w S. w terminie do dnia [...]. Jak dotychczas, pomimo upływu terminu, wymóg powyższy nie został zachowany, o czym świadczy pismo Urzędu Miejskiego z dnia [...]., znak: [...]. Wobec powyższego za stan wody na przedmiotowym ujęciu odpowiada nadal Wojewódzki Specjalistyczny Zespół Opieki Zdrowotnej Chorób Płuc w S., tym bardziej że pobiera on opłaty za dostarczaną wodę.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. postanowieniem z [...]Nr [...] uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z [...] Nr [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokości 500 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Według art. 54 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) "Organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy".
W sprawie będącej przedmiotem postępowania, organ w całości uwzględniając skargę uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji. Uchylenie w całości zaskarżonego aktu powoduje bezprzedmiotowość postępowania.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzekł jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.