Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono na rzecz A. S.A. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę zespołu budynków wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z zagospodarowaniem terenu, z wyłączeniem przyłączy, przy ul. S./K. we W. (działka nr [...], AM-[...], obręb K.).
W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sądu podano, że realizacja spornej inwestycji doprowadzi do sytuacji, w której skarżący będą mieli ograniczoną możliwość zabudowy własnej nieruchomości, a co za tym idzie zmniejszeniu mogą ulec ich dochody czy pożytki pobierane z nieruchomości. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie spełniła się przesłanka z art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegająca na tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do trudnych do odwrócenia skutków, albowiem zrealizowanie spornej inwestycji w sytuacji, gdyby okazało się, iż zaskarżona decyzja będzie uchylona i następnie zmieniona powodować będzie skutki niekorzystne zarówno dla inwestora (np. konieczność wniesienia opłaty legalizacyjnej lub kosztów rozbiórki), jak i dla skarżących (brak możliwości zagospodarowania nieruchomości. Z tego zaś wynika, że spełniona jest również przesłanka tego, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, ponieważ w razie ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji trudne będzie przywrócenie stanu działki inwestora do stanu pierwotnego, co rodzić będzie po jego stronie stratę.
Zażalenie na to postanowienie wniósł uczestnik postępowania – A. S.A. z siedzibą we W., który zarzucił, że postanowienie to narusza art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 35a Prawa budowlanego i wniósł o jego uchylenie.
Uczestnik stwierdził, że wydanie postanowienia przez Sąd było niedopuszczalne, ponieważ w obrocie prawnym pozostało postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...], którym odmówił on wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a skarżący nie złożyli kolejnego wniosku do Sądu o wydanie postanowienia w tym przedmiocie. Nadto wskazano, iż Sąd pominął przepis art. 35a i nie przeprowadził rozważań na temat nałożenia na wnioskodawców obowiązku wpłacenia kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora z powodu wstrzymania prac budowlanych. Dalej podniesiono, że wnioskodawcy w istocie nie wykazali, że zachodzą okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi ich na znaczną szkodę lub wywoła trudne do odwrócenia skutki.
W piśmie procesowym złożonym Sądowi w dniu 28 lutego 2013 r. uczestnik postępowania, który wniósł zażalenie wskazał, iż uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA we Wrocławiu jest uzasadnione również dlatego, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia inwestor prowadzi już roboty budowlane (zaawansowane w ok. 10%), których wartość szacowana jest na 60 mln złotych oraz zawarł szereg umów z podwykonawcami. Zawarte umowy opatrzone są klauzulami zawierającymi wysokie kary umowne w razie ich zerwania. Wskazano, że powyższe okoliczności nie były znane Sądowi rozpatrującemu wniosek skarżących o wstrzymanie wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zażalenie uczestnika postępowania na opisane na wstępie postanowienie WSA we Wrocławiu zasługiwało na uwzględnienie.
Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 195 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo.
W rozpoznawanej obecnie sprawie zażalenie uczestnika postępowania jest oczywiście uzasadnione z dwóch powodów. Po pierwsze, istotnie uszło uwadze Sądu rozpoznającego skargę z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji, że kwestię wykonalności decyzji rozstrzygnął już uprzednio organ administracji publicznej. Wobec braku odrębnego wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania skierowanego do Sądu brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Nadto zasadny był zarzut pominięcia rozważań dotyczących art. 35a Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy argumenty wskazane w zażaleniu zasługiwały na uwzględnienie.
Drugim z powodów, dla których należało uchylić zaskarżone postanowienie są nowe okoliczności, które podał uczestnik postępowania, a które nie były znane Sądowi rozpatrującemu sprawę poprzednio. Chodzi mianowicie o okoliczności zaawansowania robót budowlanych i wartość zawartych z podwykonawcami umów, które stawiają w innym świetle kwestię tego, czy Sąd prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego sprawy. Powiedzieć należy, iż nie znając faktów podanych w zażaleniu i piśmie strony z 28 lutego 2013 r. Sąd nie był w stanie w pełni dokonać oceny stanu sprawy i ewentualnego spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wobec tego, co powiedziano wcześniej, na obecnym etapie nie zachodzi potrzeba oceny tych okoliczności, ponieważ – jak słusznie wskazano w zażaleniu – brak jest w istocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stąd postępowanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało umorzyć.
Reasumując, należy powiedzieć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając zażalenie uczestnika postępowania za oczywiście uzasadnione, orzekł – stosownie do art. 195 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji postanowienia znajduje oparcie w przepisie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.