Uzasadnienie
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W sytuacji zaś, gdy mamy do czynienia z ustaleniem opłaty, do uiszczenia której jest zobowiązana strona skarżąca – jak ma to miejsce w rozpatrywanej sprawie – twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Brak uzasadnienia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. uniemożliwia sądowi dokonanie oceny merytorycznej takiego wniosku.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest postanowienie, którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o wymierzeniu kary z tytułu nielegalnego użytkowania recepcji hotelu. Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania z uwagi na fakt, że rzeczone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, poprzez obciążenie skarżącej karą za rzekome nielegalne użytkowanie parkingu w sytuacji, w której skarżąca zgłosiła zakończenie prac związanych z budową parkingu, jak również poprzez naliczenie skarżącej kary w zawyżonej wysokości, nieadekwatnej do rzeczywistej kategorii nieruchomości.
W tym stanie rzeczy egzekucja kary przed ostatecznym rozstrzygnięciem niniejszej sprawy niechybnie narazi stronę skarżącą na szkodę majątkową, albowiem może wpłynąć na jej bieżącą sytuację finansową, tym bardziej, iż to nie skarżąca, ale właściciel nieruchomości jest jej faktycznym użytkownikiem.
Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że tak sformułowany wniosek uniemożliwia w zasadzie jego merytoryczną ocenę. Należy bowiem zauważyć, że poza twierdzeniami o szkodzie majątkowej strona skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sąd nie ma zatem możliwości ocenić, czy w istocie sytuacja finansowa strony skarżącej jest tak niekorzystna, że uiszczenie kary stanowić będzie dla niej szkodę majątkową. Ponadto, strona wskazuje jedynie na "szkodę majątkową", zaś w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest mowa o "znacznej szkodzie".
Kwestia, czy zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, jak i zawyżonej i nieadekwatnej do rzeczywistej kategorii nieruchomości wysokości naliczonej kary są kwestiami merytorycznymi, które nie mogą stanowić oceny przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Taka ocena zostanie dokona przez Sąd przy wydawaniu wyroku.
W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia i dlatego też wniosek w tym przedmiocie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.