Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 500 zł, skarżący złożyli na urzędowych formularzach wnioski przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, że gospodarstwo domowe prowadzą z matką skarżącej, utrzymują się jedynie z emerytury matki skarżącej w wysokości 1.158, 01 zł oraz z dochodu z działki rolnej w wysokości 179, 08 zł, a ich wydatki kształtują się następująco: opłata za energię elektryczną- 124, 95 zł; za wodę- 305, 63 zł; za gaz – 199, 18 zł; za telefon i Internet – 97, 93 zł; koszt żywności i środków czystości – 1.100 zł; ZUS i KRUS- 940, 06 zł; koszt stałych lekarstw- 100 zł; baterie i środki czystości do aparatu słuchowego- 100 zł; podatki- ok. 30 zł. Dodali, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która jednak przynosi mu straty, a skarżąca nie pracuje y uwagi na sprawowanie opieki nad swoj matką (inwalidka I grupy, 87 lat). Wśród posiadanych składników majątkowych wymienili: dom o pow. 158 m2 i nieruchomość rolną o pow. 1, 51 ha.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Wniosek tylko częściowo zasługuje na uwzględnienie, a ustalona wysokość wpisu sądowego od skargi (jedynego zresztą na tym etapie postępowania kosztu sądowego) – w ocenie Sądu- jest adekwatna do możliwości finansowych skarżących. Odmowa uwzględnienia wniosku w całości jest też następstwem wątpliwości jakie powziął Sąd co do wiarygodności składanych przez skarżących oświadczeń. Zestawiona wysokość wydatków (2.997, 75 zł) z wysokością uzyskiwanego dochodu (1.337, 09 zł) wskazuje, że skarżący muszą posiadać jeszcze inne źródła dochodu niż ujawnione we wniosku, bowiem wydatki te – jak wynika ze złożonych rachunków- są opłacane, a skarżący nie wskazywali by je w jakiś sposób "kredytowali" (tj. zadłużali się). Dodać należy, że jeśli skarżących stać na pokrywanie np. kosztów usług telekomunikacyjnych w wysokości ok. 100 zł, opłat za wodę w wysokości 305 zł, kosztów utrzymania domu o pow. 158 m2 czy finansowania działalności gospodarczej, która permanentnie powoduje stratę, to tym bardziej powinno ich być stać na uiszczenie opłaty sądowej w wysokości przynajmniej 100 zł.
W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Koszty sądowe należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie domowym, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżących kosztów sądowych nie jest istotne źródło, z którego czerpią oni środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny czy pożyczka od osób trzecich).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.