Uzasadnienie
Prezydent Miasta W. postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 149 § 1 i § 3 oraz art. 150 § 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej swoją decyzją z dnia [...]r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia R. Sp. z o.o. na budowę dla inwestycji polegającej na remoncie, przebudowie i częściowej nadbudowie budynku hotelu "P." zlokalizowanego przy ul. M. J. P. [...] we W. z wyłączeniem przyłącza wody i energii elektrycznej.
W uzasadnieniu postanowienia Prezydent W. wyjaśnił, że w dniu 11 grudnia 2013 r. do organu wpłynął wniosek T. S. o wznowienie postępowania zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną o pozwoleniu na budowę. W motywach wniosku T. S. podniósł, że bez swojej winy nie brał udziału w postępowaniu zakończonym ww. decyzją pomimo że jako współwłaściciel działki przyległej do terenu inwestycji powinien zostać uznany za stronę postępowania i być powiadomiony o jego prowadzeniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).
Po rozpatrzeniu wniosku w dniu 15 stycznia 2014 r. postanowieniem Prezydenta W. nr [...] wznowiono postępowanie administracyjne w tej sprawie. Postępowanie to do chwili obecnej, jak podał organ, nie zostało zakończone.
Następnie w dniu 13 listopada 2014 r. do organu I instancji wpłynął nowy wniosek T. S. o kolejne wznowienie z urzędu postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. co do tej samej decyzji, z uzasadnieniem, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, decyzja Miejskiego Konserwatora Zabytków w powyższej sprawie wydana została w wyniku przestępstwa.
Organ poinformował wnioskodawcę, że na jego wcześniejszy wniosek z miesiąca grudnia 2013r. zostało już wznowione postępowanie a akta sprawy znajdują się w D.Urzędzie Wojewódzkim i w Wojewódzki Sądzie Administracyjnym, z uwagi na wniesione przez niego zażalenia, a przepisy postępowania nie przewidują prowadzenia odrębnych postępowań wznowieniowych w tej samej sprawie.
T.S. na powyższe postanowienie wniósł zażalenie, w którym zarzucił szereg przepisów postępowania administracyjnego, tj.art. 6, 7, 8, 19, 20 i art. 150 § 2 k.p.a., ponieważ – w jego ocenie - organem właściwym do rozpatrzenia wniosku z dnia 10 listopada 2014 r. jest Wojewoda D.a nie Prezydent W., w imieniu którego Architekt Miasta świadomie wydał ww. decyzję pomimo oczywistej niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla rejonu Przedmieścia Ś., czym działał na szkodę skarżącego oraz pozostałych członków wspólnoty mieszkaniowej, co wyczerpuje znamiona przestępstwa niedopełnienia obowiązków z art. 231 § 1 i 2 k.k. w zw. Z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.
Postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]Wojewoda D. uchylił zaskarżone postanowienie w całości. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśnił, że zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w przypadku, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 lub art. 145a § 2 k.p.a., a nie ma podstaw do jego przywrócenia.
Przesłanka odmowy wznowienia postępowania, wskazana w postanowieniu Prezydenta W., tj fakt prowadzenia już przez ten sam organ postępowania wznowieniowego w przedmiotowej sprawie nie należy do żadnej z wyżej wymienionych grup przesłanek. Zatem brak było podstaw w ocenie organu odwoławczego do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania.
Jednocześnie organ stwierdził, że pismo T. S. należało potraktować jako pismo strony postępowania i dołączyć do akt prowadzonego już bowiem postępowania wznowieniowego, a przedstawione w nim wnioski i uwagi analizować w tym postępowaniu. W dalszej kolejności rozstrzygnąć sprawę w formie decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Wojewody D. wniósł T.S., zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że pismo wnioskodawcy należało potraktować jako pismo strony i dołączyć do akt prowadzonego postępowania a przedstawione w nim wnioski i uwagi analizować w tym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, podkreślając jednocześnie, że w skardze złożono zarzut naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. lecz go nie umotywowano.
Skarżący, po otrzymaniu zawiadomienia Sądu o terminie rozprawy, dopiero przy piśmie procesowym z dnia 30 lipca 2015 r. (data wpływu do Sądu), załączył swoją argumentację, nazywając ją jako "brakujące strony skargi". Powtórzona została przez skarżącego argumentacja zawarta w zażaleniu a ponadto dodatkowo zgłosił zarzut nie wyłączenia od załatwienia sprawy radcy prawnego Wojewody D. (art. 24 § 1 i § 3 k.p.a.), zgłoszono zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. przytaczając szeroko wadliwości postępowania prowadzonego w trybie zwykłym w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, co do którego zostało wszczęte w dniu 15 stycznia 2014 r. postępowanie wznowieniowe, które jest w toku.
Dodatkowo zgłoszony został zarzut wydania zaskarżonego postanowienia przez organ odwoławczy bez podstawy prawnej.
Skarżący zgłosił też wniosek o przeprowadzenie dowodów przez Sąd, z taksatywnie wymienionych i opisanych w 14 -tu punktach dokumentów urzędowych znajdujących się w aktach postępowania zakończonego decyzją ostateczną nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, co do której toczy się postępowanie wznowieniowe z wcześniejszego wniosku skarżącego (z 6 grudnia 2013 r.).
Wskazując na ww. uchybienia T.S. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżący wskazał, że z argumentacją organu odwoławczego nie może się zgodzić. Rację ma tylko w tej części w jakiej uchylił zaskarżone postanowienie. Pozostałe działanie organu narusza zasady praworządności.
W istniejącym stanie faktycznym i prawnym obowiązkiem organu było uchylić zaskarżone postanowienie i umorzyć postępowanie przed Prezydentem W. oraz przejąć sprawę z wniosku skarżącego o wznowienie postępowania do rozpoznania i rozstrzygnąć o wznowieniu postępowania na podstawie art. 150 § 2 k.p.a. i zastosować przepis art. 149 § 2 k.p.a.
Dalej, w ocenie skarżącego, organ miał obowiązek powiadomić prokuratora o popełnieniu przestępstwa przez urzędników. Obecnie nie toczy się postępowanie przygotowawcze przeciwko tym osobom bowiem nikt nie złożył zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Jedynie skarżący poinformował Prokuraturę Apelacyjną o ww. sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Złożona skarga jest bezzasadna.
Postępowanie o wznowienie postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym do badania zasadności enumeratywnie wymienionych przesłanek dotyczących ostatecznej decyzji administracyjnej dochodzi wówczas, gdy wystąpi o to uprawniony podmiot, przedmiot mieści się w granicach sprawy administracyjnej, podanie zostało złożone w ustawowym terminie. Wznowienie postępowania daje możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia, jeżeli dotychczasowe postępowanie i decyzja były dotknięte kwalifikowaną wadą. Postępowanie to nie stanowi kolejnej instancji, a ograniczone jest do konkretnych tylko okoliczności i materii. Wniosek o wznowienie postępowania nie zastępuje właściwego w postępowaniu zwykłym środka odwoławczego. Postępowanie wznowieniowe jest dwuetapowe. Na etapie wstępnym oceniane są warunki formalne podania o wznowienie postępowania, termin jego złożenia, zakres podmiotowy i przedmiotowy sprawy.
Postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, kończy pierwszy etap zamykając drogę do drugiego. Postanowienie takie wydaje się wówczas, gdy wznowienie nie jest dopuszczalne z powodu spóźnienia żądania, braku powołania się na ustawową podstawę wznowienia postępowania, albo ze względów podmiotowych (gdy żądanie wnosi podmiot, który nie jest stroną tego postępowania), albo przedmiotowych (gdy dotyczy ono sprawy innej niż administracyjna, jak też wówczas gdy chodzi o sprawę załatwioną w inny sposób niż ostateczną decyzją bądź gdy takiej w sprawie nie wydano). Stanowi o tym przepis art. 149 § 3 K.p.a.,
Rację miał zatem organ odwoławczy, że w sytuacji stwierdzenia przez organ I instancji, iż w niniejszej sprawie postępowanie wznowieniowe jest w toku co do tej samej co do tożsamości ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...], a strona postępowania wznowionego przecież na jej wniosek, zgłosiła nową przesłankę wznowieniową z wnioskiem o kolejne wznowienie postępowania, to brak było postaw do badania formalnego wniosku i wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, gdyż w istocie postępowanie w sprawie kwestionowanej decyzji jest już wznowione i nadal się toczy (od 15 stycznia 2014 r.).
Skarżący nie został zatem pozbawiony możliwości przeanalizowania przez organ I instancji dodatkowych okoliczności wznowieniowych, a wręcz przeciwnie obowiązkiem organu będzie dokonać oceny zgłoszonych we wniosku z dnia 10 listopada 2014 r. zarzutów. Zatem argumentacja organu II instancji o konieczności włączenia drugiego wniosku skarżącego o wznowienie postępowania do akt sprawy już "wznowionej" i rozpatrzenia jego zarzutów i uwag w toczącym się postępowaniu wznowieniowym jest jak najbardziej logiczna, zasadna i uwzględniająca zasadę ekonomiki procesowej. Wojewoda prawidłowo zastosował więc art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. uchylając tylko zaskarżone postanowienie, nie umarzając przy tym postępowania przed Prezydentem W. Sąd nie stwierdził bowiem aby w tej sprawie właściwym organem do rozpatrzenia zgłoszonej następnej przesłanki wznowieniowej (z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) był Wojewoda, gdyż nie zaistniała ku temu przyczyna wynikająca z art. 150 § 2 k.p.a, tym bardziej, że skarżący na rozprawie przed sądem oświadczył, że przed sądem powszechnym nie toczyło się żadne postępowanie karne w przedmiocie wydania decyzji w wyniku przestępstwa i nie zapadły wyroki w tej sprawie. Nadto skarżący dodatkowo oświadczył, że nie zawiadomił organów ścigania o podejrzeniu popełnienia przestępstwa i tego nie uczyni.
Wyjaśnić też należy, że to nie od woli skarżącego zależy mnożenie kolejnych postępowań wznowieniowych (nadzwyczajnych), gdyż ustawodawca przewidział, że w tej samej co do tożsamości sprawie może toczyć się tylko jedno postępowanie administracyjne i zapaść tylko jedna decyzja administracyjna. W przeciwnym wypadku, jak tego chce skarżący następna decyzja w tej samej sprawie byłaby zagrożona sankcją nieważności(art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).
Sąd odmówił ponadto dopuszczenia zawnioskowanych dowodów z dokumentów albowiem na tym etapie postępowania nie mają one żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sądu w przedmiocie rozpatrzenia zaskarżonego postanowienia.
Z powyższych więc względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.