Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. uznał za nieuzasadnione zażalenie skarżących na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w sprawie robót budowlanych wykonywanych przy budowie obiektu handlowo-usługowego zlokalizowanego na działce nr [...] przy ul. S. w L. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na to postanowienie wnieśli M. M. i A. Ch. Zażądali uchylenia zaskarżonego postanowienia i nakazania organowi przeprowadzenia rzetelnego postępowania administracyjnego. Wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej odrzucenie. Organ stwierdził, że na postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Podkreślono, że już w zaskarżonym postanowieniu pouczono strony, że rozstrzygnięcie tego typu ma charakter wpadkowy i nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ jest niedopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w takim wypadku sąd skargę odrzuca.
Stosownie do przepisu art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast § 2 pkt 2 i 3 tego przepisu stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Z analizy przytoczonych przepisów prawa wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie dotyczy rozstrzygnięcia które mogłyby być przedmiotem kontroli z punktu widzenia legalności. Zaskarżone postanowienie z pewnością nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie; nie zapadło również w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Wobec tego należy dojść do wniosku, że zaskarżone postanowienie nie może być przedmiotem merytorycznej oceny dokonywanej na skutek skargi do sądu administracyjnego.
Należy zgodzić się z tezą wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., że: "rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a., następuje w drodze czynności nadzorczej, która nawet jeżeli została ujęta w formę postanowienia nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Złożenie zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wniesienia przez osobę zainteresowaną skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego" (sygn. akt II OSK 2259/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Trzeba zatem stwierdzić, że niedopuszczalna jest skarga na postanowienie organu stopnia wojewódzkiego w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na bezczynność organu stopnia powiatowego. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.