Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A. S.A. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] r. nr [...].
Dnia 11 sierpnia 2014 r. reprezentująca Radę Miejską W. r. prawny J. S. wniosła o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r. (sygn. akt. II SA/Wr 339/14) w zakresie orzeczenia co do orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego pełnomocnika organu. Uzasadniając swój wniosek wskazała, że na rozprawie został zgłoszony wniosek o zasądzenie od strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), znajdującym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, strona może w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia jego ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Zgodnie z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej w dalszej części p.p.s.a rozstrzygnięcie wniosku strony o zwrot kosztów (art. 210 p.p.s.a.) należy zamieścić w sentencji każdego wyroku sądu I instancji uwzględniającego skargę (art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 145-150 p.p.s.a.) oraz wyroku NSA, wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej (uwzględniającego tę skargę - art. 203 p.p.s.a oraz ją oddalającego - art. 204 p.p.s.a.). Ponadto należy je zawrzeć w postanowieniach o umorzeniu postępowania wskutek zastosowania przez organ samokontroli (art. 54 § 3 p.p.s.a.), a także przeprowadzenia skutecznej mediacji (art. 118 § 2 p.p.s.a.), o których mowa w art. 201 p.p.s.a. Stanowiący podstawę rozstrzygania przez sądy administracyjne o poniesionych przez strony kosztach postępowania - przepis art. 209 p.p.s.a stanowi wyraz wprowadzenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym znanej postępowaniu cywilnemu zasady koncentracji kosztów postępowania (art. 108 k.p.c.).
Oznacza ona, że sąd rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania, kończąc sprawę w danej instancji (zob. M. Masternak (w:) M. Jaśkowska, M. Masternak, E. Ochendowski, Postępowanie sądowoadministracyjne..., s. 218). Zasada ta odnosi się zarówno do postępowania przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, jak i do postępowania kasacyjnego.
Warto również pokreślić, iż wniosek o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2014 r. (sygn. akt. II SA/Wr 339/14) w zakresie orzeczenia o kosztach zastępstwa procesowego pełnomocnika organu uznać należy za oczywiście bezzasadny również w świetle tych przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które szczegółowo regulują zasady zwrotu poniesionych przez strony postępowania kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swoich praw. Wskazać tu bowiem trzeba, iż w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi, stanowiącymi sądy I instancji, utrzymana została zasada, która do końca 2003 r. obowiązywała w orzekającym w jednej instancji Naczelnym Sądzie Administracyjnym (vide: art. 55 ust.1 nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), że zwrot kosztów postępowania może nastąpić jedynie na rzecz skarżącego i tylko w sytuacji gdy skarga została uwzględniona (odstępstwa od tej zasady zawiera tylko art. 201 u.p.p.s.a).
Nie jest więc możliwe w kontekście literalnego brzmienia art. 200 p.p.s.a zasądzanie przez wojewódzkie sądy administracyjne kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) na rzecz organu, którego działanie lub zaniechanie zostało zakwestionowane skargą. W postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym nie obowiązuje bowiem pełna zasada odpowiedzialności za wynik postępowania, która wprowadzono w postępowaniu cywilnym (art. 98 § 1 k.p.c).
Reasumując powyższe uznać należy, że w rozpoznawanej sprawie brak rozstrzygnięcia o kosztach w wyroku nie stanowi o braku wskazanego w art. 157 § 1 p.p.s.a dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy Sąd powinien był zamieścić z urzędu.