Uzasadnienie
Sygn. akt 3 II SA/ Wr 350/2001
Decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia [...] Nr [...] odmówiono zameldowania J. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] w G. z uwagi na brak spełnienia wymogów ustawowych do zameldowania tzn. przewidzianych w przepisach art.47 ust.2 w związku z art.6 ust.l oraz art. 9 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. Nr 32 z 1984 r. poz.174 z późn. zm.). W motywach decyzji przytoczono, że J. S. złożyła wniosek o zameldowanie jej w lokalu przy ul. S. [...], przedkładając na tę okoliczność druk Pu- E -1 "Zgłoszenie pobytu stałego" i uzasadniając powyższe faktem, że posiada w tym mieszkaniu służebność wieczystą. W toku postępowania organ ustalił, że wskazane mieszkanie jest mieszkaniem własnościowym, które na mocy aktu notarialnego Rep.A Nr [...] z dnia 17.10.1997 r. nabyli I. i I. J. od córki J. S. – D. S. – Ch.
W ocenie organu I instancji przy dokonywaniu zameldowania J. S. nie spełniła wymaganych ustawą warunków, nie przebywa bowiem w lokalu, w którym chciałaby się zameldować oraz nie posiada do niego uprawnień, natomiast sprawy dotyczące utrudniania korzystania z lokalu należy załatwiać w drodze postępowania przed sądami powszechnymi o przywrócenie posiadania.
Po rozpatrzeniu odwołania J. S. od wymienionej decyzji Wojewoda D. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w mocy podnosząc w uzasadnieniu, iż pozytywne rozpatrzenie wniosku o zameldowanie w drodze decyzji administracyjnej na pobyt stały pod oznaczonym adresem może nastąpić, gdy osoba ubiegająca się o meldunek spełnia łącznie trzy warunki tj. nie posiada zameldowania na pobyt stały (art. 5 ust. 2 ustawy), faktycznie zamieszkuje z zamiarem pobytu stałego pod oznaczonym adresem (art.6 ust.l powołanej ustawy), posiada uprawnienie do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie (art.9 ust.2). Jak ustalono, w dniu 27 listopada 1998 r. J. S. wystąpiła z wnioskiem o zameldowanie jej na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] w G. na poparcie żądania podając, że chciałaby się zameldować pod wskazanym adresem, ponieważ zgodnie z § 5 umowy darowizny przedmiotowego lokalu sporządzonej w formie aktu notarialnego w dniu 10 listopada 1995 r. Rep.A. Nr [...] obdarowana D. S. – Ch. zobowiązała się zapewnić w przedmiotowym lokalu J. i J. S. dożywotnio i bezpłatnie mieszkanie w jednym pokoju i korzystanie ze wspólnej kuchni i łazienki.
W trakcie przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że J. S. posiada zameldowanie na pobyt stały w lokalu nr [...] na Osiedlu E. P. [...] w G. Oznacza to - zdaniem organu odwoławczego, że nie spełnia ona jednej z przesłanek warunkujących
Sygn. akt 3 II SA /Wr 350/ 2001 zameldowanie osoby pod oznaczonym adresem na pobyt stały i nie można wydać decyzji zgodnej z żądaniem wnioskodawczyni. Zaskarżona decyzja organu I instancji o odmowie zameldowania J. S. na pobyt stały w lokalu przy ul, S. [...] jest zatem zgodna z prawem.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. S. wniosła o zmianę lub uchylenie decyzji Wojewody D. z powodu jej niezgodności z prawem, zarzucając, że posiada ona tytuł prawny do lokalu w G. przy ul. S. [...], gdyż mocą umowy darowizny z dnia [...] ustanowione zostało na jej rzecz prawo dożywotniego i bezpłatnego zamieszkiwania w jednym pokoju ze współużywalnością kuchni wraz z łazienką. Mieszkanie służbowe męża skarżącej – S. S. w G. przy ul. E. P. [...] zostało przejęte przez Wojskową Agencję Mieszkaniową w 1997 r. i zostało przydzielone nowym lokatorom. Z przyczyn niezależnych skarżąca jednak nie mogła przedłożyć dokumentów związanych z faktem wymeldowania z przedmiotowego lokalu w G. Aktualnie po interwencjach strona skarżąca uzyskała stosowne pisemne poświadczenie o wymeldowaniu, wobec czego uważa, że twierdzenie organu II instancji iż posiada stały meldunek w G. przy ul. E. P. [...] jest bezprzedmiotowe.
Dalej w skardze strona skarżąca wywodzi, iż spełnia przesłanki ustawowe do zameldowania w mieszkaniu położonym przy ul. S. [...] w G., gdyż posiada notarialnie potwierdzone uprawnienie do tego lokalu, a także wyraża wolę oraz zamiar do zamieszkania w nim i stworzenia tam centrum życiowego i rodzinnego. Skoro obecni właściciele zakupili to mieszkanie z obciążeniem prawa dożywocia na jej rzecz, to nie mogą uchylać się od udzielenia zgody na na pobyt stały skarżącej w tym lokalu. Ponadto jako osoba w podeszłym wieku i ciężko schorowana ma prawo do spokojnego i stałego miejsca pobytu,
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, dodatkowo wyjaśniając, że w chwili orzekania o odmowie zameldowania J. S. na pobyt stały w lokalu przy ul. S. [...] w G., tj. w dniu [...], skarżąca posiadała zameldowanie na pobyt stały pod innym adresem - w G. na Osiedlu E. P. [...], a to oznaczało, że nie może być wydana decyzja o zameldowaniu pod żądanym przez skarżącą adresem, nawet gdyby posiadała uprawnienie do przebywania w lokalu i faktycznie w nim przebywała z zamiarem pobytu stałego. Skarżąca bowiem dokonała wymeldowania dopiero 8 lutego 2001 r., pomimo tego, iż o tym, że w tym samym czasie można mieć tylko jedno miejsce pobytu stałego wiedziała co najmniej od lutego 1999 r. kiedy to otrzymała decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] o uchyleniu decyzji
Sygn. akt 3 II SA /Wr 350/ 2001 organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego, którą następnie Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uchylił wyrokiem z dnia 16 listopada 2000 r., sygn. akt II SA/Wr 345/99.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako rzeczowo i miejscowo właściwy.
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, przy czym jak wynika z brzmienia art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną postawą prawną. Rozpatrując stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja Wojewody D. została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, to jest obarczona wadą, o której mowa w treści art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. Nr 9, poz. 26 ze zm.) co w konsekwencji skutkuje stwierdzeniem nieważności art. 145 par.1 pkt 2) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jak wynika bowiem z akt sprawy, zaskarżoną decyzję - podjętą wskutek odwołania wniesionego w dniu [...] przez J. S. - Wojewoda D. wydał w dacie [...]. W ówczesnym stanie prawnym - na mocy przepisu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy o administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 22 z 2000 r. poz. 268) odwołania w sprawach z zakresu administracji rządowej należących do właściwości organów jednostek samorządu terytorialnego, wszczęte po dniu 1 stycznia 1999 r. i nie zakończone przez organ wyższego stopnia decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, podlegały rozpatrzeniu przez właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze, chyba że ustawy
Sygn. akt 3 II SA /Wr 350/ 2001 szczególne stanowiły inaczej. Wymieniona ustawa weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2000 r. (art. 4).
Niewątpliwie w sprawach dotyczących ewidencji ludności - określonych w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jedn. tekst Dz. U. Nr 32 z 1984r. poz. 174 ze zm.), wykonywanych przez organy gminy jako zadania zlecone z zakresu administracji rządowej z racji unormowania zawartego w art. 52 tej ustawy - kompetencje do rozpatrywania odwołań od orzeczeń administracyjnych wydawanych przez organy gminy zostały przeniesione z samorządowych kolegiów odwoławczych na wojewodów dopiero poprzez wprowadzenie na mocy art. 1 pkt 11) litera b) ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43 z 2001 r. poz. 476) zmian do powołanej ustawy, tj. wskutek dodania ustępu 3 do art. 50 w brzmieniu następującym: " Wojewoda jest organem odwoławczym od orzeczeń administracyjnych wydanych przez organy gminy na postawie ustawy".
Przedmiotowa nowela weszła w życie z dniem 27 maja 2001 r. (stosownie do postanowień art. 9), a zatem z tą datą wojewoda stał się organem odwoławczym w miejsce dotychczas orzekających w omawianej materii samorządowych kolegiów odwoławczych.
Tym samym, skoro zaskarżona decyzja została bezsprzecznie wydana z naruszeniem przepisów o właściwości rzeczowej, należało orzec jak w sentencji.
Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.