Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: DWINB), po rozpoznaniu zażalenia D., M., J. i M.W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na strony obowiązku przedłożenia do dnia 31 stycznia 2013 r. ekspertyzy technicznej, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie nakazał stronom przedłożenie stosownej ekspertyzy do dnia 30 czerwca 2014 r.
Pismem złożonym w dniu 31 marca 2014 r. strony postępowania wystąpiły z wnioskiem o uzupełnienie wydanego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], doręczonym stronom w dniu 7 maja 2014 r. (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru w aktach sądowych - k. 11), DWINB odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 7 marca 2014 r. prawidłowo pouczając strony, że od tego postanowienia nie służy zażalenie. Strony mogą natomiast złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie D. Wojewódzkiego Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r, nr [...] w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.
Pismem złożonym w siedzibie DWINB w dniu 14 maja 2014 r. skarżący D., M., J. i M.W. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie tego organu z dnia 15 kwietnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
W niniejszej sprawie pozostaje poza sporem, że zaskarżone postanowienie DWINB z dnia [...] r., nr [...] dotyczyło odmowy uzupełnienia postanowienia 7 marca 2014 r., nr [...], którym organ administracji uchylając zaskarżone postanowienie PINB z dnia 17 września 2012 r., nakazał skarżącym przedłożenie ekspertyzy technicznej do dnia 30 czerwca 2014 r.
Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 111 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 – dalej k.p.a.). Zgodnie z tym przepisem strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W tym przypadku termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od chwili doręczenia jej odpowiedzi.
Taka konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji lub postanowienia (art. 126 k.p.a.) powoduje, że orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. W szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym).
Ocena kompletności danego aktu, a więc zasadności jego uzupełnienia podlega, w zależności od etapu i rodzaju postępowania administracyjnego, bądź ocenie organu odwoławczego, bądź sądu administracyjnego w ramach postępowania dotyczącego aktu, do którego odnosi się wniosek o uzupełnienie. Nawet jeżeli uzupełnienie postanowienia zostało dokonane w formie postanowienia, to nie jest to odrębna, samoistne postanowienie ale właśnie dodatkowy składnik głównego postanowienia i nie podlega on odrębnemu zaskarżeniu, a termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia stronie odpowiedzi (pozytywnej lub negatywnej) co do jej żądania w przedmiocie uzupełnienia. Taka sama sytuacja jest w przypadku, jak w niniejszej sprawie, odmowy uzupełnienia decyzji, której organ dokonał w formie postanowienia. Na postanowienie to nie służy bowiem zażalenie, co wynika wprost z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 111 k.p.a.
Jak wskazano wyżej, na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie, nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie to, tak jak i decyzja w przedmiocie uzupełnienia, nie stanowią samoistnego aktu administracyjnego, nie rozstrzygają bowiem odrębnej sprawy (postanowienie NSA z dnia 10 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 875/07).
Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze. zm. dalej: u.p.p.s.a.), nie przewidują możliwości wniesienia skargi na takie postanowienie, z uwagi na treść art. 3 § 2 pkt 2 u.p.p.s.a., który stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
W takiej też sytuacji skargę na postanowienie DWINB z dnia [...] r. w przedmiocie uzupełnienia postanowienia należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.