Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 marca 2015 r. Wojewoda D., działając na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. uznał zażalenie W. P. i Z. P. – na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę O. w sprawie ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu przejścia z mocy prawa na rzecz Gminy W. prawa własności nieruchomości położonej we W., za uzasadnione. W postanowieniu tym organ zawarł pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący – reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika - wnieśli do Sądu skargę na powyższe postanowienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do przepisów art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3) albo inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4).
Z powyższego uregulowania wynika, że podstawową kategorię postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego stanowią postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a., zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Podkreślić należy, że tryb postępowania w razie bezczynności organu administracji publicznej w wydaniu rozstrzygnięcia określa art. 37 k.p.a., który przewiduje możliwość wniesienia przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (§ 1). Uznając zażalenie za uzasadnione organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw z przyszłości (§ 2). Na postanowienie - wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 k.p.a. w wyniku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie przysługuje zażalenie, gdyż art. 37 k.p.a. nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie.
Co więcej postępowanie prowadzone na skutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. nie ma cech samodzielnego postępowania administracyjnego i postanowienie wydane po jego rozpatrzeniu ma charakter incydentalny. Przepisy art. 37 k.p.a. mają na celu jedynie zwalczanie bezczynności organu pierwszej instancji w merytorycznym załatwieniu sprawy zawisłej przed tym organem. Wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 k.p.a. warunkuje wniesienie skargi do sądu administracyjnego, ale na bezczynność/przewlekłość organu pierwszej instancji (wyrok NSA z dnia 23.04.2008 r., sygn. akt II OSK 560/08, wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r., sygn. akt IV SA 1866/00, ONSA 2002 z. 4, p. 144, wyrok NSA z dnia 24.05.2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, ONSA 2002 z. 3, p. 116).
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. Stąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Zwrot skarżącym uiszczonego wpisu od skargi znajduje oparcie w art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.