Uzasadnienie
B. W. i K. W. (dalej jako: "strona skarżąca", "skarżący") wnieśli skargę na postanowienie Wojewody Dolnośląskiego z dnia 9 czerwca 2021 r. (nr IF-O.7840.141.2020.MWD) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.
Postanowieniem z dnia 18 października 2021 r., sygn. akt II SPP/Wr 69/21 starszy referendarz sądowy odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2021 r., sygn. akt II SPP/Wr 69/21 tut. Sąd utrzymał w mocy wskazane powyżej postanowienie.
Pismami z dnia 22 grudnia 2021 r. wezwano skarżących do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 9 sierpnia 2021 r. wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
W odpowiedzi na wezwanie B. W. złożyła kolejny wniosek z dnia 27 grudnia 2021 r. o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie zaś do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z kolei w myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W okolicznościach sprawy wynika, że pomimo doręczenia odpisu prawomocnego zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu, strona skarżąca w zakreślonym terminie należnej opłaty nie uiściła.
Sąd wskazuje, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zniweczył rygoru odrzucenia skargi zawartego w wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu. Przyjęcie, że kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w terminie 2 dni od doręczenia kolejnego wezwania do uiszczenia wpisu powodowałoby, że sprawa sądowoadministracyjna mogłaby być dowolnie przedłużana przez stronę.
Mając zatem powyższe na uwadze, skarga podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji postanowienia.
Odnosząc się zaś do kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi podlegającej odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie braków fiskalnych skargi, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie II sentencji.