Uzasadnienie
W protokole kontroli z zakresu standardu obowiązujących usług świadczonych przez skarżącego stwierdzono m. in., że w Domu brak jest systemu alarmowo-przeciwpożarowego oraz że mieszkańcy z pokoi usytuowanych na trzeciej kondygnacji nie mają możliwości korzystania z windy, która dochodzi jedynie do pierwszego piętra. W nawiązaniu do tych ustaleń zalecono uaktualnić program naprawczy zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 września 2000r. w sprawie domów pomocy społecznej (Dz. U. Nr 782, poz. 929) pkt I 1 ppkt 1 i 3. W zastrzeżeniach do tego protokołu skarżący zarzucił, że pokonanie schodów przez część mieszkańców Domu nie stanowi bariery architektonicznej, zaś przepisy z zakresu ochrony przeciwpożarowej budynków wymagają wyposażenie w instalację domów o liczbie łóżek powyżej 100 w budynku, co nie zachodzi w przypadku Domu. W wystąpieniu pokontrolnym na podstawie art. 54d ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1999r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998r.
Nr 64, poz. 414 ze zm.) Wojewoda D. podtrzymał zalecenia pokontrolne zawarte w protokole. Skarżący wezwał ten organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie, gdy Wojewoda nadal podtrzymał te zalecenia, złożył skargę do sądu administracyjnego na te zalecenia. Organ wniósł o oddalenie skargi, uzasadniając od strony prawnej powinność wyposażenia domów pomocy społecznej w system alarmowo-przeciwpożarowy niezależnie od liczby łóżek oraz usuwania barier architektonicznych.
W ocenie Sądu skarga była niedopuszczalna. Przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4 p.s.a. wskazują jako przedmiot skargi akty kończące postępowanie w określonej sprawie i stanowiące władcze rozstrzygnięcie organu wobec podmiotu usytuowanego na zewnątrz danej jednostki administracyjnej. W tej indywidualnej sprawie, akt z pkt. 4 stwierdza obowiązek wynikający z przepisów prawa, kształtując sytuację prawno-materialną strony i wywołując w jej sferze prawnej skutek w postaci powinności wykonania nałożonego obowiązku pod rygorem wszczęcia egzekucji administracyjnej. Zaskarżone zalecenia pokontrolne nie miały podanych cech aktu zaskarżalnego do sądu administracyjnego. Zalecenia te jedynie ustalały podstawy faktyczne i prawne podjęcia określonego działania przez jednostkę organizacyjną objętą nadzorem organu, nie stanowiły natomiast źródła obowiązku tej jednostki, a ponadto stanowiły czynność wstępną do podjęcia dalszych możliwych działań w ramach odrębnego postępowania administracyjnego (art. 12 ust. 1 pkt 5, art. 54d pkt 6, art. 54e cyt. ustawy).
Akt zalecający realizację określonego standardu usług przez jednostkę nadzorowaną, o charakterze przygotowawczym wobec ewentualnych dalszych postępowań wszczynanych w wyniku niewykonania zaleceń, nie mógł podlegać kontroli sądu administracyjnego. Dlatego i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.s.a. orzeczono jak na wstępie.