Uzasadnienie
K. W. i B. W. wnieśli pismem z 12 kwietnia 2018 r. skargę na postanowienie Wojewody D. z [...] Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 25 maja 2018 r. Sąd wezwał skarżących do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi ze wskazaniem, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Wezwanie skarżący odebrał w dniu 13 czerwca 2018 r., co dokumentuje zwrotne pocztowe potwierdzenie odbioru (k. 13 akt sądowoadministracyjnych).
Do dnia wydania niniejszego postanowienia K. W. nie uiścił wymaganego wpisu od skargi.
Ponadto, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 361/18 zwolniono B. W. z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz postanowiono o ustanowieniu adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej P.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
W myśl przepisu art. 220 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, zaś skutkiem nieuiszczenia - pomimo wezwania - wpisu od skargi, jest jej odrzucenie przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.).
Przepis art. 214 § 2 P.p.s.a. przewiduje natomiast, że pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku. Zasada wynikająca z ww. przepisu ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, tj. wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Opłata ta obciąża wówczas te osoby solidarnie, co oznacza, że jej uiszczenie przez jedną z tych osób zwalnia pozostałe od obowiązku uiszczenia opłaty.
W rozpoznawanej sprawie skarżący – B. W. oraz K. W. – zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu od wniesionej przez nich skargi.
W terminie zakreślonym na wykonanie tego obowiązku B. W. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 361/18 zwolniono B. W. z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych oraz postanowiono o ustanowieniu adwokata. W tym miejscu wskazać należy, że prawo pomocy jest instytucją prawną dotyczącą podmiotu wskazanego w postanowieniu Sądu, mocą którego udzielono takiej pomocy stronie.
W przypadku występowania po stronie skarżących kilku osób i przyznania tylko niektórym z nich zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych, nie powoduje automatycznego zwolnienia od obowiązku uiszczania opłat wszystkich skarżących (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 94/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy jedna lub kilka z osób, o których mowa w art. 214 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a., zostanie zwolniona od kosztów sądowych, obowiązek ich poniesienia ciąży na pozostałych (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 707/08, Baza Orzeczeń LEX nr 493639).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że z uwagi na złożenie przez skarżącą wniosku o zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i uzyskanie tego zwolnienia, to na drugim ze skarżących – K. W., spoczywał obowiązek uiszczenia wpisu sądowego określonego w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II z 25 maja 2018 r. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi została doręczona skarżącemu w dniu 13 czerwca 2018 r. (środa), zatem siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał w dniu 20 czerwca 2018 r. (środa). Tymczasem, co potwierdzają akta sprawy, skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona.
Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.