Uzasadnienie
Po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania części terenu działki, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu ogłosił wyrok, którym oddalił skargę.
Pismem z dnia 12 września 2014 r., nadanym listem poleconym w dniu 13 września 2014 r., skarżący L.S. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia zapadłego wyroku. W uzasadnieniu wniosku podano, że celem rozpoznania skargi Sąd wyznaczył termin rozprawy na dzień 26 sierpnia 2014 r., jednak skarżący nie mógł się stawić w tym terminie, albowiem w tym czasie objawił się mu stan zapalny płuc oraz schorzenia ortopedyczne. W tym czasie dokonywał konsultacji lekarskich, co potwierdzają kopie skierowań otrzymanych do dalszych badań, z uwagi na niepokojące rokowania.
Skarżący wskazał ponadto, że nie posiada zwolnień lekarskich z uwagi na to, że jest przedsiębiorcą i nie może korzystać z przedmiotowych zwolnień, albowiem jego firma stale jest w tzw. "ruchu". W ocenie skarżącego wyżej wymienione skierowania potwierdzają powyższą okoliczność. Stan ten "był na tyle istotny i absorbujący", że skarżący nie był w stanie w sposób prawidłowy pokierować swoimi wszystkimi sprawami, w tym w zakresie postępowania prowadzonego przez sąd administracyjny. Do pisma skarżący dołączył wniosek o uzasadnienie wyroku oraz kopie skierowań.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Przywrócenie terminu jest instytucją procesową mającą na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. W art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazano przesłanki do przywrócenia terminu dla czynności procesowej, które łącznie musi spełnić strona wnioskująca o przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4).
Z unormowań tych w sposób jednoznaczny wynika zatem, że do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:
- - uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku winy,
- - wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu,
- - dochowanie nieprzywracalnego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu – w ciągu 7 dni od ustania przyczyn uchybienia terminu,
- - dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.
Oceny braku winy w uchybieniu terminu w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym dokonuje ten Sąd.
Powołane przepisy prawa nie wprowadziły w rozważanym zakresie żadnych ograniczeń. Zgodnie z utrwalonymi już w tym względzie poglądami doktryny i praktyki sądowej, jako kryterium przy ocenie braku winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Negatywnie z tego punktu widzenia oceniane jest choćby lekkie niedbalstwo (zob. wyrok NSA z dnia 22 maja 1997 r. sygn. akt I SA/Sz 630/96).
O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tyko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z dnia 18 sierpnia 2002 r., sygn. akt III SA 1716/99).
W niniejszej sprawie warunki powyższe nie zostały spełnione, ponieważ skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu tego terminu. W konsekwencji nie wykazał też, że dochował siedmiodniowego terminu od czasu ustania przyczyny omawianego uchybienia. Należy bowiem zauważyć, że skarżący podał, iż nie mógł się stawić na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014 r., albowiem w tym czasie objawił się mu stan zapalny płuc oraz schorzenia ortopedyczne. Jego zdaniem świadczą o tym dokonywane w tym czasie konsultacje lekarskie.
W ocenie Sądu przesłane kopie skierowań świadczą jedynie o tym, że skarżący odbył wizytę w przychodni w celu konsultacji lekarskich dwa dni po rozprawie, tj. w dniu 28 sierpnia 2014 r. Skarżący został skierowany do poradni specjalistycznych na dzień 13 listopada 2014 r. i na badania diagnostyczne w pracowni USG na dzień 19 września 2014 r. Z dokumentów tych nie wynika natomiast, że skarżący nie mógł z uwagi na stan zdrowia do dnia 2 września 2104 r., bo wtedy mijał termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, złożyć takiego wniosku. Sam skarżący wskazał, że nie posiada zwolnień lekarskich, albowiem będąc przedsiębiorcą nie może korzystać ze zwolnień, ponieważ jego firma jest stale w tzw. "ruchu". Takie stwierdzenie pozwala przypuszczać, że skarżący, ponieważ jego firma jest stale w tzw. "ruchu", mógł dokonywać czynności związanych z firmą. To zaś prowadzi do wniosku, że jego stan nie był na tyle zły, aby nie był w stanie w sposób prawidłowy pokierować swoimi sprawami, w tym w zakresie postępowania prowadzonego przez sąd administracyjny i wniesienia w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Ponadto należy zauważyć, że aby złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący nie musiał osobiście stawić się na rozprawie. Miał na to 7 dni od dnia 26 sierpnia 2014 r., tj. do dnia 2 września 2014 r. O siedmiodniowym terminie do zgłoszenia tego wniosku skarżący został pouczony przy doręczeniu mu zawiadomienia o terminie rozprawy, które odebrał osobiście. Z przesłanych dokumentów nie wynika zaś, że w okresie, w którym upływał termin do złożenia tego wniosku, dolegliwości uniemożliwiły mu podjęcie jakichkolwiek czynności procesowych ani też, że nie mógł w tym zakresie posłużyć się osobą trzecią.
Należy tutaj podkreślić, że uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu oznacza, że wnioskodawca musi uzasadnić wniosek okolicznościami, które wskazują, że nie miał możliwości dokonania czynności w wyznaczonym terminie. To zaś oznacza, że wprawdzie nagła choroba może być okolicznością uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu, jednakże musi ona znajdować potwierdzenie nie tylko w przytoczonych we wniosku twierdzeniach, ale także w obiektywnych faktach. Rozpoznając wniosek o przywrócenie uchybionego terminu, sąd administracyjny nie jest bowiem związany twierdzeniami wniosku, gdyż uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a., sprowadza się do przekonania sądu o (przynajmniej) prawdopodobieństwie zaistnienia faktów, na które powołuje się strona domagająca się przywrócenia terminu. Przekonanie powinno opierać się przy tym na obiektywnych przesłankach, wynikających z przytoczonych we wniosku twierdzeń.
Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu, sąd administracyjny jest uprawniony do dopuszczenia określonego dowodu z dokumentu, np. zaświadczenia lekarskiego do postępowania sądowoadministracyjnego i jego oceny.
Zaświadczenie lekarskie jest jedynym dopuszczalnym dowodem na okoliczność niezdolności do pracy (por. wyrok SN z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt I UK 42/06, publ. OSNP 2007, nr 15-16, poz. 232, postanowienie NSA z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt I FZ 508/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić przy tym należy, że samo przedłożenie zaświadczenia lekarskiego nie jest wystarczające, aby chorobę uznać za przesłankę przywrócenia terminu. Koniecznym jest, aby adnotacja zawarta w takim zaświadczeniu informowała, że w przypadku wnioskodawcy lekarz uznał za konieczne, że w trakcie choroby powinien "leżeć". Lekarz wystawiający zaświadczenie musi uznać, że nie jest możliwe normalne funkcjonowanie wnioskodawcy.
W niniejszej sprawie skarżący żadnego zaświadczenia lekarskiego nie przedstawił, a jedynie przedłożył kserokopie skierowań do poradni specjalistycznych i na badanie diagnostyczne. Z dokumentów tych nie wynika, czy i jak długo stan zdrowia uniemożliwiał mu złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Powyższe wskazuje, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż w terminie właściwym do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku dolegliwości uniemożliwiły mu podjęcie stosownych działań zmierzających do terminowego jego nadania. Tym samym, wbrew obowiązkowi zawartemu w art. 87 § 2 p.p.s.a., skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w niedotrzymaniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Mając na względzie powyższe na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.