Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 października 2008 r. referendarz sądowy przyznał skarżącym prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu, na pełnomocnika skarżących została wyznaczona w dniu 16 listopada 2009 r. adwokat A.S.
Pełnomocnik skarżących w dniu 22 kwietnia 2010 r. złożyła od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lutego 2010 r. skargę kasacyjną i jednocześnie wystąpiła do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie o wyznaczenie dla skarżących w jej miejsce adwokata działającego w tym okręgu. W dniu 30 kwietnia 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie wyznaczyła do pełnienia czynności w imieniu skarżących przed Naczelnym Sądem Administracyjnym adwokata M. C.. Adwokat ten udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokat K. P., która w dniach 22 i 26 października 2012 r. wzięła udział w rozprawach przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Adwokat K. P. na rozprawie w dniu 26 października 2012 r. oraz w piśmie z dnia 29 października 2012 r. wniosła o zasądzenie na rzecz adwokata M. C. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że wnioskodawcy należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 221, 40 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "c" w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.jedn. z 2011 r., Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej p.p.s.a. (t.jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.