Uzasadnienie
D. B. wniósł we własnym imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną na wstępie decyzję, którą uchylono decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania i przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia sprawę robót budowlanych wykonanych przez K. B., polegających na wymianie pokrycia dachowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na działce nr 172, AM-1, w miejscowości B., gmina T..
Odpowiadając na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Wniesienie skargi przez D. B. jest niedopuszczalne i dlatego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
Jak wynika z doręczonych sądowi akt administracyjnych, postępowanie przed organami nadzoru budowlanego toczyło się na skutek pisma R. J. i dotyczyło robót budowlanych w budynku stanowiącym współwłasność J. B. i K. B. (poz. 1 i 2 akt organu I instancji). W aktach organu I instancji znajdują się kserokopie dokumentów z podpisem notarialnie poświadczonym, z których wynika, że K. B. i J. B. udzielili D. B. pełnomocnictw. Następnie decyzję organu I instancji doręczono D. B., jako pełnomocnikowi wskazanych osób.
Organ II instancji rozpatrując odwołanie R. J. i uchylając decyzję organu powiatowego wskazał, między innymi, że w aktach sprawy winien znaleźć się oryginał pełnomocnictw dla D. B.. Pomimo tej – słusznej skądinąd – uwagi, decyzję organu wojewódzkiego doręczono D. B., a oprócz niego również R. J., K. B. i J. B..
W świetle powyższego należy powiedzieć, że D. B. nie był stroną postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W postępowaniu administracyjnym D. B. brał czynny udział, jednak nie był przez organy traktowany jako inwestor, ale wyłącznie jako pełnomocnik K. B. i J. B.. Tymczasem skargę do sądu administracyjnego D. B. wniósł – co sam podkreślił – we własnym imieniu.
Zdaniem sądu, pamiętać należy, że z przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a. wynika, iż skargę może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. W kontekście tego, że w postępowaniu administracyjnym stronami postępowania byli K. B. i J. B., to tym osobom służył interes prawny w ewentualnym wniesieniu skargi. Zatem pełnomocnik tych stron postępowania administracyjnego nie może skutecznie we własnym imieniu wnieść skargi do sądu administracyjnego na decyzję, która nie była do niego skierowana. Doręczenie decyzji przez organ II instancji nie może być uznane za nadanie D.B. statusu strony, skoro z całości akt sprawy wynika, że działał on w postępowaniu wyłącznie w imieniu K. B. i J. B.. Pełnomocnik jest wyłącznie zastępcą procesowym i nie występuje w postępowaniu administracyjnym jako podmiot mający własny interes prawny, który podlegałby ochronie. Z tych względów sąd doszedł do przekonania, że wniesienie skargi przez podmiot nieuprawniony oznacza, że skarga jest niedopuszczalna.
Biorąc pod uwagę powyższe, należało skargę odrzucić, o czym postanowiono w pkt I sentencji na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie w pkt II sentencji postanowienia, sąd zobligowany był – stosownie do przepisu art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. – orzec o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w sytuacji, gdy skarga podlegała odrzuceniu.