Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 maja 2012 r. D.W. wywiodła skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie zbiorników na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym. Niniejsza sprawa zawisła pod sygn. akt II SA/Wr 386/12.
Pismem z dnia 19 maja 2013 r. M.W. we wskazanej powyżej sprawie (a zatem w sprawie ze skargi D.W.) złożył wniosek o wyłączenie sędziów wymienionych w sentencji orzeczenia od rozpoznania sprawy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem odmawiającym stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie zbiorników na nieczystości płynne o charakterze socjalno-bytowym.
W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zarzuca sędziom "wykorzystywanie własnych stanowisk służbowych i instytucji Sądu do celów prywatnych, chronienie bezprawia i układów t.-w. mafii powiązanej z Agencją Nieruchomości Rolnych we W. w Gminie T., w Starostwie Powiatowym w T." oraz "stronniczość i niesprawiedliwość". Nadto stwierdził, że wyłączenie powinno nastąpić "dla dobra interesu społecznego, interesu Rzeczypospolitej Polskiej, wymiaru sprawiedliwości, strony skarżącej, która ma w tym również interes prawny".
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Wniosek jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu.
Instytucję wyłączenia sędziego regulują przepisy Rozdziału 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Wyłączenie sędziego z mocy prawa (iudex inhabilis) reguluje przepis art. 18 ww. ustawy, zaś o wyłączeniu na żądanie lub na wniosek (iudex suspectus) traktuje art. 19 p.p.s.a., stanowiąc, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. W literaturze podkreśla się, że osobą legitymowaną do złożenia wniosku o wyłączenie sędziego jest każda ze stron postępowania w rozumieniu art. 12 p.p.s.a., a zatem także uczestnik postępowania (vide: J.P. Tarno [w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 57).
Składając wniosek o wyłączenie sędziego strona (uczestnik) winna uprawdopodobnić przyczyny tego wyłączenia (art. 20 p.p.s.a). Sędzia zaś powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie (art. 21 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie wnioskodawca nie spełnia kryterium podmiotowego do skutecznego złożenia wniosku o wyłączenie sędziego. Brak jest bowiem po stronie M.W. legitymacji do wniesienia tegoż wniosku. Stroną w sprawie zawisłej przez tutejszym Sądem pod sygnaturą II SA/Wr 386/12 jest bowiem D.W.. M.W. nie jest natomiast – w tej sprawie - ani stroną, ani pełnomocnikiem, ani też nie ma przymiotu uczestnika postępowania (w tym także uczestnika postępowania na prawach strony). Powyższe powoduje, że jego wniosek – jako pochodzący od osoby nieuprawnionej - winien ulec odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.