Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 kwietnia 2022 r. M. A. (dalej: skarżący) reprezentowany przez córkę, M. P., wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 7 marca 2022 r. nr SKO/PP-412/9/2022 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy Chojnów z dnia 3 stycznia 2022 r. nr GPO.6733.6.2021.2022.MH, którą ustalono lokalizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Skarżący nie przytoczył argumentacji wspierającej przedmiotowy wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Oceniając zasadność złożonego wniosku należy wskazać, iż zgodnie z ogólną zasadą wprowadzoną art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże w określonych okolicznościach po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu sąd ten może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Możliwość zastosowania przez Sąd rozpatrujący skargę instytucji wstrzymania wykonania nie tylko wobec zaskarżonego aktu lub czynności, ale także wobec innych aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, wynika z art. 61 § 3 zdanie trzecie p.p.s.a. Z konstrukcji powyższego przepisu wynikają dwie zasady.
Po pierwsze postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem wnioskowym, co oznacza, iż Sąd nie może działać z urzędu, a jedynie w takim zakresie, w jakim zakreśla to treść żądania zawarta we wniosku. Powyższe czyni niedopuszczalnym dokonanie przez sąd samodzielnej konkretyzacji rzeczywistej woli autora. A po wtóre, postępowanie to dotyczy - co do zasady - możliwości wstrzymania decyzji zaskarżonej do sądu, chyba że decyzja ta nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Powyższe nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Konstatacja ta wyraźnie wynika z treści wskazanego wyżej przepisu, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego wszystkie akty lub czynności wskazane w jego § 1.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że skarżący w żaden sposób nie umotywował swojego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej. W świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. to na wnioskodawcy ciąży wykazanie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się więc do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne.
Co więcej, biorąc pod uwagę przedmiot postępowania administracyjnego nie sposób przyjąć, by decyzja ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego, była rozstrzygnięciem wywołującym konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że decyzja ta ma charakter ustaleniowy. Celem jej jest wyłącznie wyznaczenie warunków lokalizacji przedmiotowej inwestycji, a ponadto decyzja taka wskazuje wymagania wynikające z przepisów szczególnych oraz wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Poza tym rozstrzyga o granicach przestrzennych, w jakich mieścić się będzie planowana inwestycja. Kwestia dokładnego przebiegu inwestycji w terenie i konkretnych rozwiązań techniczno-budowlanych jest przedmiotem odrębnego postępowania o pozwolenie na budowę.
Zatem decyzja ta nie rozstrzyga o rozpoczęciu prac związanych z realizacją inwestycji, ma charakter przygotowawczy dla postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Oznacza to, iż nie może powodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.