Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 maja 2019 r. A. P. oraz M. S. (dalej: skarżące) złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. (dalej: organ, DWINB). W treści skargi skarżące wyjaśniły, że zwróciły się do organu o wszczęcie postępowania w sprawie zalewania działek nr [...] oraz [...] w R. Skarżące stwierdziły nadto, że organ pismem (nazwanym przez skarżące decyzją) z dnia 27 marca 2019 r. odmówił wydania decyzji w sprawie zalewania nieruchomości i przekazał sprawę do Wójta Gminy M. Pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r. (nazwanym przez skarżące odwołaniem) zwróciły się o uchylenie wyżej wskazanej decyzji, wskutek czego DWINB poinformował skarżące pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r., że sprawa została przekazana zgodnie z właściwością Wójtowi Gminy M. (dalej jako: wójt). Wójt zawiadomieniem z dnia 29 kwietnia 2019 r. przekazał sprawę ponownie DWINB, uznając że jest to organ właściwy w sprawie.
W odpowiedzi na skargę DWINB podkreślił, że w sprawie nie zostały podjęte żadne rozstrzygnięcia. Organ jedynie na podstawie art. 243 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późn. zm.) pismem z dnia 27 marca 2019 r. (będącego przedmiotem odrębnej skargi) przekazał wniosek skarżących wójtowi jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia, zaś swoje stanowisko podtrzymał w kolejnym piśmie z dnia 16 kwietnia 2019 r. wydanym wskutek złożenia przez skarżące pisma nazwanego odwołaniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.
Zgodnie z art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest skontrolowanie działalności administracji publicznej. Poddanie kontroli sądu administracyjnego wykonywania administracji publicznej nie oznacza, że cała działalność administracji publicznej objęta została taką kontrolą. Taka kontrola obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach wymienionych w art. 3 § 2, 2a i 3 p.p.s.a. W związku z tym ustalenie, że przedmiotem skargi jest akt lub czynność, które nie zostały wymienione w przywołanych przepisach, jest negatywną przesłanką procesową, stanowiącą bezwzględną podstawę odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., a obarczone taką wadą postępowanie jest nieważne (vide: art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.).
Rolą sądu administracyjnego jest wstępne zbadanie dopuszczalności każdej z wniesionych skarg. Dopiero stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej otwiera drogę do merytorycznej oceny skargi.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo DWINB informujące o przekazaniu wójtowi podania skarżących o wszczęcie postępowania zgodnie z właściwością. W podstawie prawnej wydanego zawiadomienia DWINB powołał się na art. 238 k.p.a., który w § 1 wskazuje, że zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi powinno zawierać: oznaczenie organu, od którego pochodzi, wskazanie, w jaki sposób skarga została załatwiona, oraz podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego osoby upoważnionej do załatwienia skargi lub, jeżeli zawiadomienie sporządzone zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Zawiadomienie o odmownym załatwieniu skargi powinno zawierać ponadto uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o treści art. 239.
Z tak zakreślonej podstawy prawnej pisma przyjąć należy, że DWINB potraktował pismo skarżących z dnia 3 kwietnia 2019 r. nazwane odwołaniem jako skargę powszechną, o której mowa w art. 227 k.p.a., zgodnie z którym przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.
Wskazać przy tym należy, że zawiadomienie o załatwieniu skargi nie jest żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., w tym także innym niż decyzje i postanowienia aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Organ administracji publicznej, załatwiając skargę, kończy jedno z postępowań uproszczonych, nie rozstrzygając o prawach bądź obowiązkach wynikających z przepisów prawa.
Ponieważ zgodnie z przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest dopuszczalne wniesienie do sądu administracyjnego skargi, która nie dotyczy aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., przedmiotowa skarga - jako nieobjęta zakresem właściwości sądu administracyjnego - nie podlegała rozpoznaniu przez ten Sąd, co skutkowało jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.