Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy z powodu nie wyjaśnienia i nie udokumentowania wielu okoliczności, które mogły kształtować jego sytuacje finansową.
W dniu 7 września 2009 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go z kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata wskazując w uzasadnieniu, że samotnie prowadzi gospodarstwo domowe, ma orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności, jedynym jego dochodem jest świadczenie emerytalne w wysokości 675 zł, a jego wydatki kształtują się następująco: opłata za energię elektryczną- 80 zł; za wodę - 20 zł; za telefon- 70 zł; koszt lekarstw- 120 zł. Dodał, że od dnia 1 września 2007 r. (tj. chwili przyznania mu świadczenia emerytalnego) jego synowi przestali płacić na jego rzecz alimenty. Skarżący wśród posiadanych składników majątkowych wymienił: mieszkanie o pow. 50 m2, działkę gruntu o pow. 588 m2 i nieruchomość rolną o pow. 0, 039 ha.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 127 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 u.p.s.a.), gdy zaś wykaże tylko, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.s.a.) wówczas Sąd może przyznać mu prawo pomocy w zakresie częściowym.
Mając na uwadze sytuację materialną wnioskodawcy, którą skarżący aktualnie szczegółowo opisał i udokumentował, uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych.
Odnosząc się do wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu powtórzyć należ argumentację, że na obecnym etapie postępowania (tj. w postępowaniu przed sądem administracyjnym I instancji) uczestnictwo takiego pełnomocnika jest zbędne z uwagi m.in. na treść art. 6 u.p.s.a. zobowiązującego sąd do czuwania nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 u.p.s.a.). Nadto sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę, a skarżący nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach sądu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 i § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.