Uzasadnienie
W sprawie, postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym również ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych we Wrocławiu wyznaczyła stronie skarżącej pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A.B.
Ustanowiony z urzędu radca prawny występował w imieniu strony skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, a następnie przesłał do akt sprawy opinię z dnia 2 lipca 2018 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 8 maja 2018 r. oddalającego skargę na wyżej oznaczone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego
W treści pisma procesowego z dnia 2 lipca 2018 r. wyznaczony z urzędu pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie kosztów udzielenia pomocy prawnej na etapie rozpatrywania skargi w kwocie 295,20 zł oraz za wywiedzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 221,40 zł, według norm przepisanych, oraz oświadczenie, że koszty te nie zostały opłacone w całości bądź w części.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z § 2 pkt 1) i 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 paź-dziernika 2016 r w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm., dalej: Rozporządzenie), koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcę prawnego ustanowionego z urzędu.
Z kolei w § 21 Rozporządzenia ustalone zostały stawki opłat maksymalnych za konkretne czynności procesowe w pierwszej i drugiej instancji postępowania przed są-dem administracyjnym. Sprawę ze skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego, zalicza się do kategorii spraw wskazanych w § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c Rozporządzenia, dla których stawka opłaty maksymalnej za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 240 zł.
Stosownie do § 4 ust. 3 Rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu opłatę, o której mowa w ust. 1, podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepi-sów o podatku od towarów i usług. Ponieważ stawka podatku od towarów i usług wynosi 23% (art. 5 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity w Dz. U. 2017 r. poz. 1221 ze zm.) podatek, o który podwyższeniu podlega wynagrodzenie radcy praw-nego, wynosi w sprawie 55,20 zł (23% kwoty 240 zł).
Reasumując, referendarz sądowy postanowił przyznać ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu koszty za występowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w kwocie 240 zł, powiększone o podatek od towarów i usług obliczony według wyżej wskazanej stawki podatkowej w kwocie 55,20 zł, w łącznej kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100), o czym orzekł w punkcie 1. sentencji postanowienia.
W sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny przedłożył również opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 8 maja 2018 r.
Z § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b Rozporządzenia wynika, że w ramach tej samej jednostki redakcyjnej przewidziane zostały dwie hipotezy, do których zastosowanie mają różne zasady określania wysokości opłaty należnej radcy prawnemu działającemu w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji z urzędu. Pierwsza z nich to sytuacja, w której radca prawny (autor opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej) nie prowadził sprawy przed sądem administracyjnym pierwszej instancji, stanowi podstawę do żądania wynagrodzenia w wysokości 75% opłaty maksymalnej. Druga hipoteza wynikająca z analizowanego przepisu prawa obejmuje wszystkie sytuacje oprócz rozważanej w ramach pierwszej hipotezy, w ramach których pełnomocnik sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, i uzasadnia żądanie przez niego wynagrodzenia w wysokości 50% opłaty maksymalnej.
Z uwagi na fakt, że w sprawie radca prawny, który wniósł opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, występował w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jego wynagrodzenie należało określić według zasady przyjętej dla pierwszej z rozważanych wyżej hipotez, tj. w wysokości 50 % opłaty maksymalnej określonej w Rozporządzeniu – w kwocie 120 zł.
Dlatego działając na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2) lit. b w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1) lit. c Rozporządzenia wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać opłatę za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120zł, podwyższoną o podatek od towarów i usług, który wynosi w sprawie 27,60 zł (23% kwoty 120 zł). W konsekwencji, referendarz sądowy postanowił przyznać z tego tytułu ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu koszty w kwocie 120 zł, powiększone o podatek od towarów i usług obliczony według wyżej wskazanej stawki podatkowej w kwocie 27,60 zł, w łącznej kwocie 147,60 zł (słownie: sto czterdzieści siedem złotych 60/100). Stosownie orzeczenie znalazło wyraz w punkcie 2. sentencji postanowienia.
Ponieważ kwota żądanych kosztów radcy prawnego z urzędu za występowanie w postępowaniu przed sądem w drugiej instancji z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest wyższa niż ustalona przez referendarza sądowego w przedstawiony wcześniej sposób, konieczne było orzeczenie o odmowie przyznania radcy prawnemu A.B. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ponad kwotę przyznaną w punkcie 2. sentencji postanowienia (punkt 3. sentencji postanowienia).
Postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu znajduje oparcie w wyżej wskazanych przepisach prawa oraz w art. 258 § 1 i § 2 pkt 8) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Admi-nistracyjnym we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.