Uzasadnienie
Wojewoda jako organ nadzoru nad działalnością gminną (art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym – zwanej dalej "u.s.g.", t. jedn. z 2013 r. Dz. U. poz. 594 ze zm.) wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały zarzucając, że przy jej podjęciu w sposób istotny naruszono art. 11 "a" ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt- zwanej dalej "u.o.z." (t. jedn. z 2013 r. Dz.U. poz. 856) w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), wskutek nie wskazania konkretnego podmiotu, który zapewni całodobową opiekę weterynaryjną w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. W § 5 załącznika do zaskarżonej uchwały określono bowiem tylko, że: "usługi oraz leczenie weterynaryjne zwierząt uczestniczących w zdarzeniach drogowych przeprowadzane będą niezwłocznie przez lekarza weterynarii, działającego na podstawie zlecenia udzielonego przez Gminę G.".
Nadto organ nadzoru zarzucił, że również regulację § 2 ust. 2 załącznika do uchwały we fragmencie: "lub przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą, w tym zakresie, spełniającego wymagania określone w obowiązujących przepisach, na podstawie zlecenia Gminy G." oraz postanowienia § 2 ust. 4 załącznika do uchwały we fragmencie: "lub przez lekarza weterynarii działającego na podstawie zlecenia udzielonego przez Gminę G." uznać należy za naruszające w sposób istotny odpowiednio art. 11 a ust. 2 pkt 3 oraz art. 11 a ust. 2 pkt 6 u.o.z..
W odpowiedzi na skargę organ uznał ją za zasadną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 11 "a" ust. 2 u.o.z. zawiera normy o charakterze iuris cogentis i ich pominięcie lub niewłaściwe zastosowanie skutkuje bezwzględną nieważnością aktu. Organ gminy podejmując uchwałę w przedmiocie programu opieki nad bezdomnymi zwierzętami i zapobiegania bezdomności zwierząt nie może zatem pominąć żadnego z elementów wskazanych ww. przepisach. Rada gminy jest bowiem zobowiązana do wyczerpania zakresu upoważnienia ustawowego poprzez uregulowanie wszystkich kwestii uznanych przez ustawodawcę za istotne. Uchwała podejmowana na podstawie art. 11 "a" u.o.z. powinna zatem wskazywać sposób postępowania w określonych sytuacjach oraz konkretne podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych zadań. Ustawa przewiduje krótki - roczny - termin obowiązywania Programu, powyższe zaś przemawia za skonkretyzowaniem jego treści, dostosowanej do warunków i okoliczności występujących i przewidywanych w danym roku, a nie nadawaniu programowi charakteru ogólnych ram, które dopiero wymagałyby dalszej konkretyzacji. (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Op 247/14; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 389/14 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tej sytuacji w Programie wskazany powinien być konkretny podmiot (z podaniem jego adresu), który zapewni całodobową opiekę weterynaryjną w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt, a nie ograniczenie się do wskazanie (jak to uczyniono w § 5 załącznika do zaskarżonej uchwały), że przedmiotowe zadanie wykona nieokreślony lekarz weterynarii działający na podstawie ewentualnej umowy zlecenia.
Powyższe, w ocenie składu orzekającego, w sposób istotny narusza przepis art. 11 "a" ust. 2 pkt 8 u.o.z w zw. z art. 7 Konstytucji RP, bowiem wymóg zapewnienie opieki weterynaryjnej może być realnie spełniony tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy wiadomo jaki konkretny podmiot to zadanie zrealizuje. Oznacza to, że podjęcie uchwały powinno być poprzedzone zawarciem umowy z podmiotem odpowiedzialnym za całodobową opiekę weterynaryjną w ww. przypadkach. Nie jest dopuszczalne, aby Gmina poszukiwała takiego podmiotu dopiero po wejściu w życie Programu, czy też gdy nastąpi zdarzenie drogowe z udziałem zwierząt. Wskazanie w Programie konkretnego podmiotu zobowiązanego do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych ma także znaczenie informacyjne dla mieszkańców Gminy.
Powyższe uwagi odnoszą się także do innych elementów uchwały wskazanych w art. 11 "a" ust. 2 pkt 1-8 u.o.z. jako obligatoryjne.
W tym stanie rzeczy, zgodnie z art. 147 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. z 2012 r. Dz. U. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.