Uzasadnienie
H. R. (dalej jako: "strona skarżąca") pismem z dnia 12 maja 2022 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 29 marca 2022 r. (nr SKO 4136/37/21/22) utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] września 2021 r. ([...]) w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przez C. sp. z o.o. z/s we W. przedsięwzięcia pod nazwą: "Rozbudowa instalacji do biologicznego suszenia, biologicznego przetwarzania w warunkach tlenowych i kompostowania odpadów z modernizacją instalacji do mechanicznego przetwarzania odpadów w nowobudowanej hali sortowniczej Zakładu Zagospodarowania Odpadów [...]" W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić może do powstania trudnych do odwrócenia, a wręcz nieodwracalnych skutków. Strona skarżąca wskazała, że jak wynika z raportu oddziaływania na środowisko, które przedstawił inwestor oraz załączników nr 1 i 2, planowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji zarówno hałasu, jak i substancji do powietrza atmosferycznego. W przypadku braku realizacji wskazanego na wstępie przedsięwzięcia oddziaływanie na środowisko będzie znacznie mniejsze. Według strony skarżącej realizacja decyzji może spowodować trwałą zmianę sytuacji zarówno na terenie objętym inwestycją, jak i na gruntach sąsiadujących, tym bardziej, że na działkach objętych zaskarżoną decyzją już obecnie prowadzona jest działalność przez inwestora. W rezultacie zintensyfikowanie prowadzonej działalności może skutkować zwiększeniem oddziaływania na środowisko, w tym związanym z potencjalnie zwiększonymi emisjami oddziaływania na zdrowie i warunki życia ludzi, jak i potencjalnym ograniczeniem możliwości dotąd dopuszczalnych zmian sposobu zagospodarowania nieruchomości.
Wskazując na zarzuty skargi strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy nienależycie przeanalizował wpływ oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne i wysoce prawdopodobna jest sytuacja, w której przyjęte rozwiązania przez inwestora będą niewystarczające dla ochrony środowiska. Ponadto zdaniem strony skarżącej, ryzyko wykonania decyzji ponosi środowisko naturalne oraz społeczność lokalna, w tym strony postępowania administracyjnego i strona skarżąca jako jeden z podmiotów, którego nieruchomość znajduje się w bliskiej odległości planowanej inwestycji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Natomiast zgodnie z art. 86f ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1029, dalej: "u.u.i.ś.") do skargi na decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach stosuje się przepis art. 61 § 3 p.p.s.a., z tym że przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w tym przepisie, rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję.
Z powyższego wynika, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca wprost określił, że przez trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., rozumie się następstwa wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wydano zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej wskazano, że: "rozwiązanie wprowadzane w nowym art. 86f ustawy zapewni możliwość stosowania przez sądy administracyjne środków tymczasowych w stosunku do ostatecznych decyzji środowiskowych. Opisany wcześniej podział procesu uzyskiwania zezwolenia na inwestycję determinuje konieczność określenia przesłanki szczególnej w stosunku do przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., która stanowić będzie dla sądów administracyjnych podstawę do wstrzymywania decyzji środowiskowej".
Niemniej nie oznacza to, że każdy wniosek o wstrzymanie wykonania takiej decyzji będzie zasługiwał na uwzględnienie. Należy mieć na względzie, że złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej nie oznacza automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków z niej wynikających. Sąd ocenia jedynie czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt III OZ 151/22, publ. – CBOSA).
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji prowadzić może do powstania trudnych do odwrócenia, a wręcz nieodwracalnych skutków. Wskazano przy tym na dane wynikające z raportu oddziaływania na środowisko, zgodnie z którymi planowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji zarówno hałasu, jak i substancji do powietrza atmosferycznego.
Zdaniem Sądu niewątpliwie zwiększenie poziomu hałasu w okolicy stanowi następstwo wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia stosownie do treści art. 86f ust. 1 u.u.i.ś., jednakże nie można uznać go za następstwo niosące za sobą trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Zwiększenie poziomu hałasu jest bowiem sytuacją w pełni odwracalną, natomiast wnioskodawca nie wskazał, że zwiększenie poziomu hałasu w okolicy spowoduje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi albo trwale wpłynie negatywnie na środowisko. Zauważyć należy bowiem, że skutkiem większości planowanych inwestycji takich jak właśnie zakład zagospodarowania odpadów jest wzrost poziomu hałasu w okolicy.
To samo tyczy się argumentacji dotyczącej potencjalnego zwiększenia zanieczyszczenia powietrza. Niewątpliwie zwiększenie zanieczyszczenia powietrza stanowi następstwo wynikające z podjęcia realizacji przedsięwzięcia stosownie do treści art. 86f ust. 1 u.u.i.ś., jednakże w realiach rozpoznawanej sprawy nie można uznać go za następstwo niosące za sobą trudne do odwrócenia skutki w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z kolei w odniesieniu do podnoszonych we wniosku okoliczności przemawiających, zdaniem strony skarżącej, za wstrzymaniem objętej wnioskiem decyzji, dotyczących jej wad oraz nieprzeanalizowania przez organ odwoławczy kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne to podkreślić należy, że w tym zakresie przywoływana argumentacja odnosi się w istocie do merytorycznych aspektów sprawy, które na tym etapie postępowania nie mogłyby przesądzać o zasadności rozpoznawanego wniosku.
Wobec powyższego wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania aktu nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny Sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.