Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]Nr [...]wydaną na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i w oparciu o ustalenia miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego miasta W. zatwierdzonego przez Miejską Radę Narodową uchwałą Nr [...]z dnia [...]ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa W. z dnia [...]Nr [...], poz. [...], Prezydent W. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na rzecz W. M., dla zamierzenia budowlanego polegającego na budowie siedliska w tym: budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianego do realizacji we W. przy ul. D., obręb J., [...], działka nr [...], ze względu na brak zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Konfrontacja zamierzeń inwestycyjnych W. M. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak stwierdza w uzasadnieniu organ, wykazała, iż są one sprzeczne z tym planem, gdyż projektowana budowa znajduje się na obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] a przeznaczonym pod zieleń parkową. Jako funkcję uzupełniającą plan przewiduje zbiorniki wodne, urządzenia sportowe i place zabaw, pojedyncze obiekty usługowe związane z funkcją rekreacji w tym urządzenia sezonowe i parkingi. Plan dopuszcza również jako adaptację istniejących obiektów lub funkcji pojedyncze obiekty obsługi zieleni. Natomiast zabudowa siedliskowa, która jest objęta wnioskiem, należy do obiektów bezpośrednio związanych z produkcją rolną.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł W.M. twierdząc, iż ze względu na posiadanie gospodarstwa rolnego o pow. [...] i brak miejsca na przechowywanie sprzętu rolniczego, które przechowywane są u sąsiadów, działka [...]jest mu niezbędna do produkcji rolnej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. w dniu [...]decyzją Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w decyzji organu I instancji, co do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którym zamierzona inwestycja jest sprzeczna.
Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł W. M. zarzucając, iż powołanie się przez organ na uchwałę z dnia [...] Miejskiej Rady Narodowej jest bezzasadne z uwagi na fakt, iż wszystkie plany zagospodarowania przestrzennego były aktualne do 31 grudnia 2000 r. Nadto skarżący podniósł, iż organ powinien uwzględnić w postępowaniu pozytywną opinię Dyrektora Wydziału Ochrony i Kształtowania Środowiska Urzędu Miejskiego we W. z dnia [...]o budowie siedliska na gruntach (działka [...]) wchodzących w skład istniejącego gospodarstwa rolnego.
Skarżący zarzucił decyzji organu I instancji, iż nie uwzględnia prawidłowej interpretacji zagospodarowania działki nr [...], jak również nie wykazuje prawidłowego jej usytuowania w stosunku do planu, gdyż znajduje się ona na terenie zabudowań domków jednorodzinnych wolnostojących. Dlatego też odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zdaniem skarżącego, nie ma podstaw prawnych. W. M. wskazał nadto, iż każdy rolnik ma prawo wybudować się na własnym gruncie według własnych potrzeb, uwzględniając równocześnie plan, ale i aktualny danego obszaru.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271 ze zm./ sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Po wyznaczeniu rozprawy w dniu [...]skarżący na rozprawie tego dnia cofnął skargę.
Czynność procesowa skarżącego nie budzi żadnych wątpliwości w świetle materiału sprawy. W związku z tym należało uznać, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne.
W konsekwencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), postępowanie wszczęte wniesieniem skargi podlega umorzeniu.
Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.