Uzasadnienie
W sprawie skarżący A.B. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu swojego żądania wskazał na tzw. przymus radcowsko-adwokacki przy wnoszeniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i wykazał brak możliwości opłacenia usług profesjonalnego pełnomocnika procesowego w tym zakresie przy wykorzystaniu zasobów majątkowych, którymi dysponuje.
Podał, że z uzyskiwanego miesięcznie dochodu w kwocie 3.500 zł opłaca alimenty na syna w kwocie 1.000 zł, koszty utrzymania mieszkania w kwocie 800 zł, zakupu leków w kwocie 120 zł, wyżywienia w kwocie 630 zł, odzieży w kwocie 110 zł, paliwa w kwocie 150 zł i dwóch abonamentów telefonicznych – swojego i syna, w łącznej kwocie 90 zł. Oszczędza mieszkając w swoim domku letniskowym. Jest właścicielem mieszkania i samochodu osobowego.
W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedłożył dokumenty, z których wynika, że w roku 2016 uzyskał przychód w kwocie 74.115 zł. Na rachunku bankowym wnioskodawca posiada kwotę 5.097,83 zł.
W sprawie zważono, co następuje.
Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częścio-wym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2), natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwol-nienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1) a w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2) cyt. wyżej przepisu).
Z regulacji prawnych dotyczących zastępstwa procesowego wykonywanego na zasadach prawa pomocy można wysnuć wniosek, że istotą prawa pomocy w zakresie przyznania z urzędu radcy prawnego jest nieodpłatne korzystanie strony z profesjonal-nego pełnomocnika, wskutek przejęcia przez budżet Państwa ciężaru kosztów związa-nych z tą reprezentacją. Założeniem prawa do bezpłatnej pomocy prawnej jest to, że strona skarżąca - ze względu na swój stan majątkowy - nie jest w stanie ponieść jej kosztów.
Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy, jak i stan faktycz-ny sprawy, referendarz sądowy doszedł do przekonania, że w przypadku strony skarżą-cej zaistniała ustawowa przesłanka do przyznania jej prawa pomocy w zakresie obej-mującym ustanowienie radcy prawnego, określona w art. 246 § 1 pkt 2) Prawa o postę-powaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący wykazał bowiem, że nie jest w sta-nie ponieść kosztów opłacenia usług profesjonalnego pełnomocnika z wyboru bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i syna.
W ocenie referendarza sądowego sytuacja życiowa i materialna skarżącego, wynikająca z wysokości dochodu i rodzaju jego wydatków w zestawieniu z udokumentowaną niemożnością opłacenia zastępstwa prawnego z wyboru w celu zaskarżenia wyroku Sądu świadczą o wystąpieniu w sprawie obiektywnego braku możliwości ponoszenia kosztów postępowania sądowego (zastępstwa procesowego) i przemawiają za uwzględnieniem rozpoznawanego wniosku.
Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2) w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, refe-rendarz sądowy postanowił jak sentencji.