Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie legalności powstania budynku gospodarczego wraz z przybudówkami na działce nr [...] w miejscowości [...]. Zaskarżoną decyzję doręczono skarżącym w dniu 12 maja 2014 r.
Pismem z dnia 19 maja 2014 r. (data wpływu do organu: 21 maja 2014 r.) D. W. i M. W. oraz J. W. i M. W. wnieśli o uzupełnienie decyzji DWINB.
Natomiast pismem nadanym przez pocztę w dniu 11 czerwca 2014 r. D. W. i M. W. oraz J. W. i M. W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na opisaną na wstępie decyzję DWINB.
W dniu 18 sierpnia 2014 r. do akt sądowych wpłynęło pismo D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., do którego dołączono odpis postanowienia tego organu z dnia 8 sierpnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uzupełnienia zaskarżonej decyzji.
Skarżący D. W. i M. W. wnieśli – w reakcji na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi – o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, to jest poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 18 września 2014 r. Referendarz sądowy odmówił wnioskodawcom przyznania pomocy. Wnioskodawcy wnieśli sprzeciw od tego postanowienia, na skutek czego utraciło ono moc.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Jak wynika z akt niniejszej strona skarżąca zażądała od organu uzupełnienia decyzji z dnia [...] r. i nie czekając na wydanie postanowienia w przedmiocie uzupełnienia lub odmowy uzupełnienia decyzji, wniosła skargę do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję. Tymczasem należy przyjąć, że jednym ze skutków procesowych zgłoszenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na dzień doręczenia postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji. Oznacza to, że przed doręczeniem tego postanowienia termin do wniesienia skargi nie biegnie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1089/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z tych względów należy uznać, że skarga wniesiona przed wydaniem postanowienia w przedmiocie uzupełnienia zaskarżonej decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu po myśli art. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.)
Zgodnie natomiast z przepisem art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zaznaczyć przy tym należy, iż bezzasadność skargi należy łączyć nie tylko z merytoryczną jej oceną, ale również z możliwością jej wniesienia do sądu. Przepis art. 247 p.p.s.a. może bowiem znaleźć zastosowanie w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 17 września 2010 r., sygn. akt I OZ 663/10 oraz z dnia 6 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem sądu w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, skoro wniesienie skargi było niedopuszczalne.
Na marginesie należy wskazać, że sędzia sprawozdawca w niniejszej sprawie został objęty wnioskiem D. i M. W. o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie. Jednak wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega mimo tego rozpoznaniu, a to na zasadzie przepisu art. 20 § 3 p.p.s.a., który nakazuje sędziemu objętemu wnioskiem o wyłączenie spełnianie czynności niecierpiących zwłoki.
W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.