Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia (...) marca 2019 r., nr (...), nakładające obowiązek dostarczenia w terminie dwóch miesięcy od dani, w którym postanowienie stanie się ostateczne następujących dokumentów: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, na którym wykonana jest oranżeria (sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania i sporządzania projektów zagospodarowania działki lub terenu oraz przynależnej do właściwej izby samorządu zawodowego);
- 2) rysunków rzutu, przekroju poprowadzonego w obrębie oranżerii, widoku elewacji oranżerii od strony południowej, zaprojektowanej zgodnie z zasadami wiedzy technicznej;
- 3) zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;
- 4) oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (na wzorze określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r.).
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2019 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie postanowienia może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. W dalszej części uzasadnienia wniosku, skarżący wyjaśnia, że wykonanie postanowienia zgodnie z jego treścią spowoduje poniesienie przez niego dodatkowych, wysokich kosztów w postaci wynagrodzenia osoby, która wykona projekt zagospodarowania działki lub terenu, na którym wykonana jest oranżeria (osoba posiadająca uprawnienia budowlane do projektowania i sporządzania projektów zagospodarowania działki lub terenu oraz przynależnej do właściwej izby zawodowej).
Skarżący również czysto hipotetycznie wskazał, że jak nie przedłoży organowi żądanych dokumentów podpisanych przez osobę posiadającą uprawnienia, to narazi się na wydanie postanowienia nakazującego rozbiórkę wybudowanej oranżerii, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki i narazi skarżącego na koszty sięgające kilkunastu tysięcy złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.
Skarżący wskazał, że wykonanie postanowienia zgodnie z jego treścią spowoduje poniesienie przez niego dodatkowych, wysokich kosztów w postaci wynagrodzenia osoby, która wykona projekt zagospodarowania działki lub terenu, na którym wykonana jest oranżeria. Ponadto wskazał, że jak nie przedłoży organowi żądanych dokumentów podpisanych przez osobę posiadającą uprawnienia, to narazi się na wydanie aktu nakazującego rozbiórkę wybudowanej oranżerii.
Należy jednak zauważyć, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd bada zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie zaś aktu, który według hipotetycznego założenia skarżącego może zostać wydany w następstwie niewykonania przez niego obowiązku nałożonego zaskarżonym postanowieniem.
Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania postanowienia, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie strona skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych.
Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została, w ocenie Sądu, przez stronę skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanego postanowienia nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.