Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] (nr [...]) D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: DWINB), wydanym na podstawie art. 59 § 1 i 2 k.p.a., odmówił K. P. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. (dalej: PINB) z [...] (nr [...]).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia DWINB opisał przebieg postępowania, przytoczył przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie. W rozpatrywanym przypadku decyzją z [...] (nr [...]) PINB nakazał K. P. rozbiórkę dwóch kontenerów, zlokalizowanych na działce nr [...] w S. przy ul. [...]. W dniu [...] do organu odwoławczego wpłynął wniosek K. P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji wraz z odwołaniem (oba pisma nadane w placówce pocztowej w [...]). W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu jego autor wskazał, że objęta odwołaniem decyzja nie została mu doręczona oraz że został pozbawiony prawa uczestniczenia w całym postępowaniu administracyjnym. Wnioskujący wyjaśnił również, że w związku z otrzymaniem pisma PINB z [...] powziął informację o istnieniu negatywnej dla niego decyzji z [...] i dlatego wystąpił do organu o jej wydanie, co nastąpiło dniu [...]. Wskazał przy tym, że do tego momentu nie posiadał wiedzy o toczącym się postępowaniu administracyjnym ani o wszczęciu egzekucji administracyjnej.
Wyjaśnił, że podczas zapoznania się w dniu [...] z aktami sprawy toczącej się przed PINB pozyskał jedynie wiedzę o wydaniu wobec niego dwóch decyzji administracyjnych, tj.: decyzji [...] (nr [...]) oraz decyzji z [...] (nr [...]).
Oceniając powyższych okoliczności w aspekcie spełnia przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia odwołania DWINB zauważył, że wnioskodawca sam przyznał, że już [...] - podczas przeglądania akt sprawy - pozyskał wiedzę o wydaniu wobec niego dwóch decyzji administracyjnych: decyzji z [...] (nr [...]) oraz decyzji z [...] (nr [...]). Zatem datą ustania przyczyny uchybienia terminu był najpóźniej dzień [...], kiedy to wnioskodawca dowiedział się o decyzji objętej wnioskiem o przywrócenie terminu. Od tego dnia rozpoczął bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku a przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Z takim wnioskiem strona wystąpiła (co jest okolicznością bezsporną) dopiero [...].
Zatem z uchybieniem terminu wskazanego w art. 58 § 2 k.p.a. Nadto organ zauważył, że wymogiem dotyczącym przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi. W okolicznościach niniejszej sprawy przesyłka z decyzją PINB z [...] (nr [...]), została odebrana osobiście przez adresata – K. P. w dniu [...], co potwierdza własnoręczny podpis K. P. na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru. Tym samym doszło do skutecznego doręczenia decyzji. Przesyłka zawierająca doręczoną w ten sposób decyzję była przy tym skierowana była na adres wnioskodawcy - ul. [...], [...], którym to adresem skarżący posługuje się również obecnie. W takich okolicznościach sprawy termin do wniesienia odwołania od decyzji z [...] (nr [...]) upłynął z dniem [...].
Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę na fakt udostępnienia wnioskodawcy w dniu [...] akt administracyjnych w sprawach dotyczących wyciągu narciarskiego oraz dwóch kontenerów. Wobec tych ustaleń organ odwoławczy uznał, że nie zostały spełnione przesłanki do tego, aby przywrócić możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego, a co za tym idzie należało odmówić przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB z [...] (nr [...]).
W skardze na powyższe postanowienie K. P. zarzucił DWINB naruszenie: 1) zasady swobodnej oceny dowodów poprze dokonanie rozstrzygnięcia na podstawie błędnych wniosków wyciąganych z dostępnego w sprawie materiału dowodowego, m.in. poprzez przyjęcie, że strona otrzymała decyzję w dniu [...] i nie uprawdopodobniła braku winy w niedotrzymaniu terminu;
- 2) art. 58 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że strona nie uprawdopodobniła braku winy przy uchybieniu terminu;
- 3) art. 58 § 1 i § 3 k.p.a. poprze błędne zastosowanie i przyjęcie, że strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu po ustawowym terminie podczas gdy strona dochowała 7 dniowego terminu na dokonanie wszystkich czynności procesowych;
- 4) zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;
- 5) prawa strony do brania czynnego udziału w sprawie;
- 6) art. 45 Konstytucji.
Formułując takiej treści zarzuty skargi jej autor wniósł o uchylenie w całości postanowienia organu odwoławczego oraz wyłączenie z postępowania PINB, a także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał dotychczasowe twierdzenia na temat braku doręczenia decyzji z [...]. Wskazał, że w aktach sprawy do której dokonał wglądu w dniu [...] nie było żadnego zwrotnego potwierdzenia odbioru tej decyzji, który byłby sygnowany jego osobistym podpisem. Wbrew twierdzeniom organów obu instancji, nie był świadom wydania decyzji, gdyż podpisy na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki nie należą do niego. Za mijające się z prawdą skarżący uznał także twierdzenia organu Il instancji wskazujące, że zapoznał się z decyzją z [...] i otrzymała ją w dniu [...] i od tej daty powinien być liczony 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Skarżący wyjaśnił, że dokonując w dniu [...] wglądu do akt sprawy, powziął jedynie informację o wydaniu decyzji z [...]. Akta sprawy nie były w sposób jednoznaczny ponumerowane i skompletowane, dlatego złożył wniosek o wydanie kopii przedmiotowej decyzji. Z akt administracyjnych w sposób oczywisty wynika, że zapoznając się z aktami sprawy nie mógł zapoznać się z treścią decyzji z [...], gdyż w tych aktach niema tej decyzji. Znajdowała się jedynie wzmianka o jej wydaniu. Na tej podstawie strona złożyła wniosek o wydanie kopii dwóch decyzji, które to kopie zostały jej wydanie dopiero [...].
Zatem bieg 7 dniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu mógł rozpocząć się dopiero [...], a strona składając wniosek wraz z odwołaniem w dniu [...], uczyniła to w ustawowym terminie. Skarżący powołując się na zasady doświadczenia życiowego zauważył, że gdyby faktycznie odebrała w dniu [...] przesyłkę zawierającą niekorzystną dla niej decyzję administracyjną, to z całą pewnością podjąłby wszelkie możliwe czynności aby ją zaskarżyć jako niekorzystną dla swojej sytuacji prawnej. Dlatego złożenie odwołania w dniu [...] było uprawnione i konieczne z uwagi na jego ważny interes prawny i faktyczny.
W odpowiedzi na skargę DWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wyjaśnić, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Należy również wskazać, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują wniosku stron postępowania o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zgodnie z art. 122 p.p.s.a. to Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie. Przekazanie sprawy do rozpoznania na rozprawie jest w takim przypadku uprawnieniem a nie obowiązkiem Sądu, któremu ustawodawca, w omawianej kwestii, pozostawił swobodę. W realiach kontrolowanej sprawy Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek powodów aby z takiego uprawnienia skorzystać.
Odnosząc się z kolei do wniosku skarżącego o wyłączenie organu administracyjnego, to przyjdzie wskazać, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości złożenia takiego wniosku w postępowaniu prowadzonym przed sądem administracyjnym.
Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem merytorycznym należy wskazać, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości lub w części w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź też stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w przypadku opisanym w pkt 2 tego artykułu. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym w tej sprawie zastosowania).
Rozpoznając skargę w świetle wskazanych kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Aktem poddanym kontroli sądowej w rozpoznawanej sprawie jest wydane na podstawie art. 59 § 2 k.p.a. przez DWINB postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w J. z [...] (nr [...]). Decyzją z [...] PINB nakazał K. P. rozbiórkę dwóch kontenerów, zlokalizowanych na działce nr [...] w [...] przy ul. [...].
Zgodnie z art. 58 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (§ 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2). Natomiast stosownie do art. 59 § 2 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że czynienie rozważań nad zasadnością i prawidłowością formalną orzeczenia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienie odwołania należy rozpocząć od stwierdzenia, czy w sprawie faktycznie doszło do uchybienia terminu, ponieważ tylko uchybiony termin może zostać skutecznie przywrócony. Jednocześnie przyjdzie zauważyć, że skarżący kwestionuje fakt doręczenia mu decyzji PINB w J. z [...].
W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy Sąd stwierdza, że decyzja PINB w J. z [...] zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Została ona doręczona skarżącemu w dniu [...], co potwierdza jego własnoręczny podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo na podstawie takich ustaleń przyjął, że decyzja PINB z [...] została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu [...]. Kwestionowanie przez skarżącego faktu doręczenia tej decyzji nie znajduje uzasadnienia. W tych okolicznościach organ II instancji miał wszelkie podstawy aby stwierdzić, że doszło do uchybienie terminu do wniesienia odwołania, które wysłano w dniu [...].
Biorąc pod uwagę, że skarżący poza kwestionowaniem faktu doręczenia decyzji PINB z [...], nie przedstawił jakichkolwiek okoliczności, które mógłby uprawdopodobnić brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, organ II instancji prawidłowo stwierdził, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło wyłącznie z winy skarżącego. Organ nie mógł zatem uznać, że skarżący zachował należytą staranność i dbałość w prowadzeniu swoich spraw. Argumentacja podniesiona przez skarżącego stanowi w rzeczywistości próbę uniknięcia negatywnych skutków zarówno uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, jak i niewystąpienia w sprawie przesłanki braku winy w uchybieniu terminu. Skoro skarżący nie wykazał braku winy przy niedochowaniu terminu, to za zasadne należało uznać zaskarżone rozstrzygnięcie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dlatego bez znaczenia dla oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia pozostają podnoszone przez skarżącego wątpliwości w kwestii daty rozpoczęcia biegu siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Sąd nie stwierdził aby organ wydając kontrolowane postanowienie dopuścił się innych wskazanych w skardze naruszeń prawa.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.