Uzasadnienie
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne oraz niektóre postanowienia lub inne akty albo czynności z zakresu administracji publicznej, a ponadto na akty organów jednostek samorządu terytorialnego w sprawach z tego zakresu bądź stanowiące akty prawa miejscowego.
Skarga powinna zawierać wskazania konkretnego zaskarżanego aktu oraz oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy, przez podanie jego nazwy, siedziby i adresu. Z treści skargi, a przede wszystkim jej istoty i zawartego w niej wniosku, powinno wynikać zaskarżenie aktu z zakresu administracji publicznej.
Skarga wniesiona w nin. sprawie nie spełniała tych warunków formalnych oraz wymagań odnośnie treści. Skarżący podał bowiem, że jako najemca mieszkania komunalnego w L. Z., od 1987r. podejmuje bezskuteczne starania o nabycie prawa własności tego lokalu, zaś w 1996r. gmina sprzedała garaże znajdujące się pod tym lokalem. Wezwany przez przewodniczącego do uzupełnienia skargi o podane na wstępie elementy, skarżący podał jedynie, że wnosi o unieważnienie aktów własności na lokale garażowe.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a ponadto, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Gospodarowanie mieniem komunalnym podlega kontroli sądu administracyjnego jedynie w odniesieniu do aktów podjętych przez organy gminy w tym przedmiocie, o ile przy tym dany akt podjęty został w zakresie administracji publicznej, zatem nie w zakresie prawa cywilnego. W omawianej dziedzinie problematyka stosowania prawa administracyjnego oraz prawa cywilnego współwystępuje jednocześnie w działalności organów gminy, zaś sytuacje graniczne wywołują niejednolitość ocen (na temat szczegółów patrz M. Krassowska w "Gospodarka nieruchomościami - Komentarz" wyd. 3 s. 103-108, 126-131, 141-143, P. Chmielicki w "Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym" WPr 2004 s. 540-542, 583-586). Stan ten uzasadnia tym bardziej wymaganie ścisłego doprecyzowania przez skarżącego, jaki konkretny akt zaskarża. Można jedynie wzmiankować, że stan faktyczny przedstawiony w skardze wyklucza przyjęcie, że organ gminy zaniechał wydania aktu, do którego był zobowiązany ustawowo, bądź aby w ogóle istniał obowiązek prawny gminy wobec skarżącego, związany z zamiarem nabycia przez niego jako najemcę zajmowanego lokalu mieszkalnego.
Wyraźne sformułowanie przez skarżącego żądań unieważnienia aktów własności osób trzecich oraz wyciągnięcia odpowiedzialności wobec odpowiedzialnych za sprzedaż lokali, wskazywało na próbę wszczęcia przez niego postępowania w sprawie nie należącej do właściwości sądu administracyjnego.
Przede wszystkim jednak skarżący pomimo wezwania nie uzupełnił skargi (art. 57 § 1 i art. 46 § 2 w związku z art. 49 powołanej ustawy z dnia 30.08.2002r.), co uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu i wywołuje konieczność odrzucenia skargi.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.