Uzasadnienie
M. S. wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia [...] Nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...]/Nr [...]odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i nadbudowę obiektu gospodarczego na działce nr [...]w Ł. Z treści skargi wynika, że w niniejszej sprawie skarżąca w toku instancyjnego postępowania administracyjnego i w postępowaniu przed sądem administracyjnym podejmuje działania jako pełnomocnik Z. R. Pismem doręczonym skarżącej w dniu [...]. Sąd pouczył ją o obowiązku zawiadomienia Sądu o każdej zmianie adresu, wskazując jednocześnie, że zaniechanie w tym zakresie spowoduje skuteczność doręczeń dokonywanych na dotychczasowy adres.
Natomiast pismem z dnia [...]Wojewódzki Sąd Administracyjny powołując treść przepisu art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, wezwał skarżącą do złożenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania /pod rygorem odrzucenia skargi/, oświadczenia, czy należy do kręgu osób wskazanych w tym przepisie.
Wezwanie zostało zwrócone Sądowi w dniu [...] z adnotacją, że pod wskazanym adresem adresat jest nieznany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zmianami/ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z przepisów tej ustawy wynika, że jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wniesienie jej przez podmiot określony w art. 50, którym jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarga może być również wniesiona przez pełnomocnika strony, czyli osobę należącą do kręgu ustalonego w przepisie art. 35 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z treści skargi wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że M. S. nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w powołanym wyżej przepisie art. 50 omawianej ustawy, natomiast możliwość dokonywania przez nią w tej sprawie czynności procesowych w charakterze pełnomocnika, warunkowana była wykazaniem - wobec oczywistości tego, że nie jest adwokatem ani radcą prawnym, iż pomiędzy nią a Z. R. istnieje jedna z relacji wskazanych w treści art. 35 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżąca nie wykazała istnienia tej okoliczności pomimo wezwania Sądu doręczonego skutecznie w trybie art. 70 § 2 powoływanej ustawy. Uprawnia to Sąd do stwierdzenia, że skargę wniosła osoba nie mogąca być pełnomocnikiem strony, co powoduje bezskuteczność procesową podjętej przez nią czynności. W tych warunkach - zgodnie z aktualnym orzecznictwem Sądu Najwyższego - niemożliwe jest zatwierdzenie tej czynności przez osobę zainteresowaną.
Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając niedopuszczalność skargi - zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji.