Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego, skarżący złożyli na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie im prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych wskazując w uzasadnieniu, iż źródłem utrzymania ich siedmioosobowej rodziny (w tym piątki dzieci) są zasiłki z opieki społecznej w wysokości 660 zł oraz od 15 września 2008 r. wynagrodzenie skarżącego (do tej daty był osobą bezrobotną) w wysokości ok. 1450 zł z tytułu stosunku pracy. Wśród posiadanych składników majątkowych skarżący wymienili dom o pow. 200 m2.
W piśmie z dnia 8 października 2008 r. wnioskodawcy wyjaśnili, iż skarżący ma od dłuższego czasu problem ze znalezieniem pracy w swoim zawodzie, a podejmowaną pracę na stanowiskach robotniczych pracodawcy zawierają ze skarżącym na krótki czas określony. Nadto wskazali, że ich wydatki kształtują się następująco: koszt żywności - 600-1000 zł; opłata za energię elektryczną- 150-200 zł; za wywóz nieczystości ciekłych- 130 zł; za wodę- 41, 94 zł oraz koszt opału (na rok)- ok. 5.000 zł. Z załączonych do pisma dokumentów wynika, iż świadczenie przyznane rodzinie skarżących przez Miejscową Opiekę Społeczną w miesiącu wrześniu br. wyniosło- 1.160 zł.
Prawo pomocy w zakresie częściowym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)).
Uwzględniając sytuację materialną rodziny skarżących uznać należy, iż zachodzą przesłanki uzasadniające przyznanie im prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z przedstawionych we wniosku okoliczności, znajdujących potwierdzenie w złożonych dokumentach, wynika bowiem, że poniesienie przez nich kosztów sądowych mogłoby pozbawić ich środków na zaspokojenie podstawowych potrzeb. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.