Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy N. ustalił na rzecz M. P. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wiaty magazynowo-składowej na działce nr [...]. Decyzję tę, na zasadzie art. 42 k.p.a. doręczono w dniu [...] maja 2020 r.W. G. pod adresem ul. W. [...] w N. Z załączonego do akt dowodu doręczenia wynika, że została ona odebrana przez J. G. (brata).
W dniu [...] maja 2020 r. do organu I instancji wpłynęło odwołanie W. G. bez podpisu. Pismem z dnia [...] maja 2020 r. Burmistrz Miasta i Gminy N. przekazał odwołanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. (dalej jako SKO). W dniu [...] czerwca 2020 r. SKO wezwało W. G. – na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – do usunięcia braków formalnych odwołania przez jego odręczne podpisanie z jednoczesnym pouczeniem, że nieusunięcie tego braku w terminie 7 dni spowoduje niedopuszczalność odwołania. Pismo to skierowane na adres ul. W. [...] w N. zostało zwrócone do organu z powodu jego nieodebrania. Z adnotacji doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy przesyłkę pozostawiono w dniu [...] czerwca 2020 r. na adres 14 dni w Urzędzie Pocztowym N., a zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w Urzędzie Pocztowym umieszczono na drzwiach adresata ze względu na brak możliwości pozostawienia w oddawczej skrzynce pocztowej.
Z powodu nie podjęcia przesyłki w terminie siedmiu dni, awizowano ją powtórnie w dniu [...] czerwca 2020 r. a następnie – wobec nie odebrania awizowanej przesyłki – zwrócono do nadawcy w dniu [...] czerwca 2020 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. SKO poinformowało odwołującą się, że wobec nieuzupełnienia braków odwołania w terminie, wniosek pozostawiono bez rozpoznania z pouczeniem o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Z dowodu doręczenia wynika, że przesyłka zawierająca powyższą informację odebrana została w dniu [...] lipca 2020 r. przez J. G. (brata) pod wskazanym wcześniej adresem.
W dniu [...] lipca 2020 r. działająca z upoważnienia W. G., K. B. –S. nadała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania wraz z pełnomocnictwem oraz podpisanym przez pełnomocnika odwołaniem. We wniosku podano, że strona nie otrzymała drogą pocztową, ani żadną inną, pisma informującego o braku podpisu pod odwołaniem. O tym fakcie strona dowiedziała się dopiero telefonicznie z Urzędu Miejskiego.
Zaskarżonym obecnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 59 § 2 k.p.a. odmówiło W. G. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrz Miasta i Gminy N. dnia [...] maja 2020r.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że przedmiotową decyzję doręczono stronie w dniu [...] maja 2020 r. w trybie art. 43 k.p.a. Termin do złożenia odwołania upłynął zatem w dniu [...] czerwca 2020 r. Odwołanie zostało złożone w dniu [...] maja 2020 r. ale nie było opatrzone podpisem. Po stwierdzeniu tego braku formalnego, Kolegium wezwało odwołującą się pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. do jego uzupełnienia - zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. Przesyłki zawierającej wezwanie strona nie odebrała, pomimo jej dwukrotnego awizowania. W tej sytuacji po zwrocie przesyłki, Kolegium poinformowało W. G. o pozostawieniu odwołania bez rozpoznania. Pismo to doręczono skutecznie w dniu [...] lipca 2020 r.
Wskazując na brzmienie art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. Kolegium stwierdziło, że przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności możliwe jest po spełnieniu łącznie trzech przesłanek: 1/ wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu w ciągu 7 dniu od ustania przeszkody która uniemożliwiała mu dochowanie terminu; 2/ dokonanie jednocześnie czynności której w zakreślonym terminie nie dokonano; 3/ uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy zainteresowanego. Zdaniem Kolegium, wniosek skarżącej nie spełnia powyższych wymogów, gdyż nie uprawdopodobniła ona, że zachodziły niezależne od niej przeszkody istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności. We wniosku o przywrócenie terminu nie wykazano żadnych okoliczności, które miałyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy strony odwołującej się. Fakt, że nie jest ona prawnikiem nie oznacza, że z tego powodu można dokonywać czynności z naruszeniem prawa.
Dlatego przepisy przewidują obowiązek pouczenia stron o ich prawach i obowiązkach. Z akt sprawy wynika, że strona pomimo prawidłowego pouczenia o brakach odwołania nie uzupełnienia ich w wyznaczonym terminie. W tych okolicznościach nie ma podstaw do uznania, że uchybienie terminowi nastąpiło bez winy wnioskodawcy.
Nie godząc się z powyższym postanowieniem, w skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. G. zarzuciła organowi naruszenie art. 7 i 8 k.p.a w związku z art. 44 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. przez niezbadanie prawidłowości doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej wezwanie z dnia [...] czerwca 2020 r. "w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania" [powinno być w sprawie uzupełnienia braków formalnych odwołania – przyp. Sądu], podczas, gdy obowiązkiem organu było zbadanie prawidłowości doręczenia zastępczego i ustalenie, czy doręczyciel powiadomił adresata o nadejściu pisma i miejscu w którym może go odebrać oraz, czy wskazał miejsce pozostawienia awiza dla adresata. Skarżąca zawnioskowała o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania.
W uzasadnieniu podała, że z powodu wadliwego doręczenia pisma z dnia [...] czerwca 2020 r. nie mogła dotrzymać terminu do uzupełnienia braków formalnych odwołania. W dniu [...] września 2020 r. (a więc już po wydaniu postanowienia przez SKO) złożyła reklamację w Poczcie Polskiej na wadliwe doręczenie ww. pisma. Kopię reklamacji i odpowiedzi załączono do skargi.
Zdaniem skarżącej Kolegium nie dokonało oceny prawidłowości doręczenia zastępczego pisma z dnia [...] czerwca 2020 r. przez ustalenie, czy doręczyciel prawidłowo powiadomił adresata o nadejściu pisma i miejscu w którym może je odebrać oraz prawidłowo wskazał miejsce pozostawienia awiza którym powinna być skrzynka pocztowa a nie drzwi mieszkania. Z przedłożonego pisma Poczty Polskiej stanowiącego rozpatrzenie reklamacji dotyczącej nieotrzymania zawiadomień o awizowaniu przesyłki nr [...] wynika, że w wyniku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego listonosza oświadczył, że po nieudanej próbie doręczenia (nie został nikogo pod wskazanym adresem), zawiadomienie o awizowaniu pozostawił w drzwiach mieszkania. Nadmieniono, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku z powyższym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione.
W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dodać należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a który stanowi, że sprawa może być rozpoznania w tym trybie, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmawiające skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W ocenie Sądu postanowienie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie rozważań trzeba zaznaczyć, że instytucja przywrócenia terminu do wniesienia odwołania znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy pismo zawierające decyzję organu pierwszej instancji zostało doręczone prawidłowo, skutkiem czego rozpoczął swój bieg termin do wniesienia odwołania. W przeciwnym razie, termin do dokonania tej czynności procesowej nie rozpocząłby w ogóle swego biegu i nie ma wówczas potrzeby rozważania, czy spełnione zostały przesłanki przywrócenia terminu. Wniesiony w takiej sytuacji wniosek jest bezprzedmiotowy.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...] maja 2020r. o ustaleniu warunków zabudowy doręczona została skarżącej w dniu [...] maja 2020 r. pod adresem: ul. W. [...] w N. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że została ona odebrana przez dorosłego domownika J. G. (brata skarżącej). Zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi, przy czym osobom fizycznym doręczenia takiego dokonuje się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy (art. 40 § 1 i art. 42 § 1 k.p.a.).
Ponadto, w myśl art. 43 k.p.a., w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Z przedstawionej regulacji wynika zatem, że w postępowaniu administracyjnym zasadą jest doręczanie pism osobom fizycznym do rąk własnych w miejscu ich zamieszkania, a wyjątkiem jest zastępczy tryb doręczania opisany w art. 43 k.p.a. Przy czym możliwość zastosowania tego trybu doręczenia zastępczego jest uzależniona od spełnienia ustawowej przesłanki związanej z nieobecnością adresata w miejscu właściwym dla doręczeń, w zbiegu z możliwością przekazania pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi czy też dozorcy, z zachowaniem jednak kolejności doręczenia wymienionej w art. 43 k.p.a. dla skutecznego doręczenia w tym trybie konieczne jest spełnienie ww. przesłanek łącznie, przy czym już samo pobranie przesyłki przez dorosłego domownika, który podjął przesyłkę uznawane jest za oświadczenie, że domownik zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi i bez wpływu na skuteczność doręczenia pozostaje kwestia, czy faktycznie przesyłka zostaje przekazana.
Pokwitowanie odbioru przesyłki przez dorosłego domownika jest więc następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi (zob. B. Adamiak, Art. 43 [Nieobecność adresata] w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 16, Legalis). Ma to natomiast doniosłe skutki prawne dla strony postępowania, gdyż z chwilą takiego doręczenia otwierają się dla niego terminy na dokonywanie określonych czynności procesowych.
W świetle przywołanych regulacji uznać należy, że doręczenie skarżącej w dniu [...] maja 2020 r. decyzji o warunkach zabudowy pod adresem ul. W. [...] w N., nastąpiło w trybie art. 43 k.p.a. i było doręczeniem skutecznym. Skuteczności tego doręczania nie kwestionuje także sama skarżąca. W tej sytuacji termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg z dniem [...] maja 2020 r. i upłynął w dniu [...] czerwca 2020 r. Istotne jednak jest, że w dniu [...] maja 2020 r. wpłynęło do organu pierwszej instancji odwołanie skarżącej, które obarczone było brakiem formalnym w postaci braku podpisu strony odwołującej się. Skutkiem tego było z kolei wezwanie skarżącej do uzupełnienia tego braku formalnego, przy zastosowaniu przez organ art. 64 § 2 k.p.a. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotowe wezwanie skierowane zostało na wskazany wcześniej adres (ul. W. [...]) i według Kolegium doręczone w drodze tzw. doręczenia zastępczego (art. 44 k.p.a.).
Wobec nieuzupełnienia braku formalnego odwołanie pozostawione zostało bez rozpoznania. Skarżąca kwestionuje skuteczność doręczenia tej przesyłki i właśnie w braku informacji o konieczności uzupełnienia podpisu na odwołaniu – spowodowanej nie otrzymaniem wezwania – upatruje brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia wywołującego skutki prawne odwołania.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów uznać należy, że postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania podjęte zostało bez wyjaśniania istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych. W pierwszym rzędzie organ winien bowiem wyjaśnić i ocenić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy doszło w ogóle do uchybienia terminu do złożenia odwołania i czy istnieją podstawy do jego merytorycznego rozpatrzenia (czy też jest on bezprzedmiotowy). Ocena w tym względzie uzależniona jednak była od oceny skuteczności doręczenia skarżącej wezwania do usunięcia braków formalnych odwołania, które zostało przez nią zakwestionowane. Z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika bowiem jednoznacznie, że brak formalny odwołania polegający na braku jego podpisu jest brakiem podlegającym usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Należy jednak podkreślić, że warunkiem zastosowania powyższego trybu jest prawidłowe i skuteczne wezwanie do usunięcia braków formalnych odwołania.
Tym samym jeżeli wezwanie to nie zostało skutecznie doręczone, to należy przyjąć, że organ w istocie nie wzywał strony do uzupełnienia tego braku. Przed skutecznym i prawidłowym wezwaniem strony do usunięcia braku formalnego odwołania nie można natomiast uznać, że nie będzie ono wywoływać skutków prawnych w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego.
Pomimo, że strona we wniosku o przywrócenie terminu kwestionowała skuteczność doręczenia jej wezwania do usunięcia braków formalnych, organ w ogóle nie odniósł się do tej kwestii. W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowość doręczenia zastępczego pisma zawierającego wezwanie skarżącej do usunięcia braków formalnych ma tymczasem istotne znaczenie i budzi uzasadnione wątpliwości, które potwierdza załączona do skargi reklamacja i odpowiedź na reklamację. Domniemanie skuteczności doręczenia dokonywanego w trybie art. 44 k.p.a. zdeterminowane jest bowiem łącznym spełnieniem określonym nim przesłanek. Jedną z nich jest pozostawienie przesyłki dla adresata na okres 14 dni w placówce pocztowej – w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego i dwukrotnego umieszczenia zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki. Zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a. zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej należy umieścić w skrzynce oddawczej albo – gdy nie jest to możliwe – w drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję.
Kolejność miejsc,w których można pozostawić awizo, jest bezwzględnie obowiązująca (por. NSA w wyrok o sygn. II FSK 3420/14, CBOSA), co oznacza, że doręczający powinien umieścić zawiadomienie w skrzynce na korespondencję, a tylko w przypadku braku takiej możliwości w innych miejscach. W przypadku pozostawienia zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki pocztowej w innym miejscu, niż skrzynka oddawcza adresata, miejsce to odnotowywane jest na przesyłce pocztowej (por. Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz WKP 2019 - LEX do art. 44 k.p.a., pkt 3). Zasadą jest więc umieszczenie zawiadomienia w skrzynce oddawczej.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2017 r. (sygn. akt I OSK 886/16), o ile z przepisu art. 44 § 1-3 k.p.a. nie wynika obowiązek umieszczania na kopercie przesyłki pocztowej miejsca pozostawienia awiza o tyle skonkretyzowanie przez ustawodawcę miejsc i kolejności ich zastosowania dla pozostawienia awiza wymaga uzyskania przez nadawcę przesyłki dowodu poprawności zastosowania art. 44 § 2 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie powinien dysponować, niebudzącymi wątpliwości, dowodami potwierdzającymi zawiadomienie adresata o nadejściu przesyłki, pozostawieniu jej w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Z akt sprawy musi też jednoznacznie wynikać, gdzie to zawiadomienie zostało umieszczone. Skutek prawny doręczenia mogą mieć tylko takie czynności doręczającego, które realizują wszystkie wymogi określone w art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 572/12).
Z adnotacji doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, że pierwsze awizo pozostawiono w dniu [...] czerwca 2020 r. i umieszczono je na drzwiach adresata ze względu na brak możliwości pozostawienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a także na kopercie brak jest natomiast wskazania, gdzie pozostawiono drugie awizo z dnia [...] czerwca 2020 r. Opis sposobu doręczenia nie spełnia więc wymagań art. 44 § 2 k.p.a., uniemożliwia bowiem ocenę, czy regulacja art. 44 § 2 k.p.a. została prawidłowo zastosowana, z zachowaniem wymogów co do miejsca pozostawienia awiza o nadejściu przesyłki.
Nadto skarżąca kwestionuje prawidłowość pozostawienia awiza w drzwiach mieszkania wskazując, że posiada skrzynkę pocztową. Organ przyjmując fikcję doręczenia na zasadzie art. 44 k.p.a. nie ocenił jednak prawidłowości doręczenia w tym trybie i nie wyjaśnił twierdzenia strony o tym, że nigdy nie otrzymała ona żadnej przesyłki. Pozostawienie awiza na drzwiach mieszkania w sytuacji, gdy strona posiada czynną skrzynkę pocztową, uznaje się za naruszenie ww. przepisu. W sytuacji zatem, gdy strona posiada skrzynkę oddawczą i kwestionuje otrzymanie awiza twierdząc, że nie miała wiedzy o przesyłce, a z adnotacji doręczyciela wynika, że awizo pozostawione zostało w innym miejscu, to organ powinien tę okoliczność rozważyć w kontekście skuteczności doręczenia, czego Kolegium nie uczyniło.
W przypadku fikcji doręczenia ustanowionej w art. 44 k.p.a. komentatorzy i orzecznictwo sądowe zgodnie wymagają dokładnej realizacji przez organ doręczający (nadawcę) i przez operatora pocztowego ustawowych przesłanek skuteczności tego doręczenia zastępczego oraz postulują rozstrzyganie wątpliwości odnośnie dochowania procedury tego doręczenia w kierunku jego bezskuteczności. Uchybienie któremukolwiek z elementów procedury doręczenia zastępczego powoduje, że nie można skutecznie powołać się na domniemanie doręczenia. Musi bowiem istnieć pewność co do tego, że nastąpiło prawidłowe zawiadomienie adresata o pozostawieniu przesyłki w oddawczym urzędzie pocztowym przez określony czas. Adresat musi być zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru, a zwrotne potwierdzenie odbioru musi zawierać pełną informację o sposobie poinformowania adresata.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że wobec niepełnego opisu czynności doręczyciela co do miejsca pozostawienia drugiego awiza, oraz nie wyjaśnieniu przez organ prawidłowości pozostawienia pierwszego awiza w drzwiach mieszkania w sytuacji gdy strona twierdzi, że posiada skrzynkę pocztową, brak jest podstaw do uznania, że wezwanie do usunięcia braków odwołania zostało skarżącej skutecznie doręczona w trybie art. 44 k.p.a.
Uwzględniając, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych odwołania nie zostało stronie skutecznie doręczone, uznać należy, że czynność ta nie mogła wywołać skutku w postaci pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. W konsekwencji stwierdzić należało, że na gruncie rozpoznawanej sprawy nie zaktualizował się podstawowy warunek zastosowania art. 58 k.p.a. Ustalenie, że w związku z nieprawidłowo dokonanym wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego odwołania, strona nie została w istocie wezwana do usunięcia tego braku, wskazuje, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest niezasadny z innych przyczyn niż przyjęte przez organ. Na tym etapie brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu, zatem wniosek o jego przywrócenie obecnie jest bezprzedmiotowy. Zaważywszy zaś na zidentyfikowaną przez Sąd niedopuszczalność wniosku o przywrócenie przedmiotowego terminu, uniemożliwiającą merytoryczne jego rozpoznanie, oraz to, że podstawę odmowy przywrócenia terminu stanowiło merytoryczne stanowisko organu, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka braku winy, o jakiej mowa w art. 58 § 1 k.p.a., Sąd uznał, że wydane ono zostało z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 44 § 2, art. 64 § 2, art. 58 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W toku ponownego rozpoznania sprawy Kolegium zobowiązany będzie podjąć czynności zmierzające do umożliwienia skarżącej uzupełnienie braków formalnych odwołania dokonując skutecznego doręczenia wezwania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.