Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 grudnia 1999 r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w B., powołując się na przepis art. 6 ust. 2 pkt 2 i art. 25 ust. 1 ustawy z dnia grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. nr 25, poz. 128 ze zm.), rozstrzygnął o pozbawieniu F. O. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 2 grudnia 1999 r. z powodu wyczerpania 12-miesięcznego okresu pobierania zasiłku, natomiast decyzją z dnia 11 kwietnia 2000 r. Starosta [...] pozbawił F. O. statusu bezrobotnego z dniem 5 kwietnia 2000 r. oraz skreślił z ewidencji bezrobotnych z powodu podjęcia pracy.
Po ustaniu zatrudnienia, które trwało od 5 kwietnia 2000 r. do 31 lipca 2000 r. oraz od 14 sierpnia 2000 r. do 31 października 2000 r., Starosta Powiatu [...] decyzją z dnia [...] orzekł o uznaniu F. O. z dniem 3 listopada 2000 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku, podając w uzasadnieniu, że suma okresów, o których mowa w art. 23 ust. 1 i 2 ustawy z dnia grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 1997 r. nr 25, poz. 128 ze zm.), przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
W wyniku wniesionego odwołania, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. Jak wynika z treści uzasadnienia, rozstrzygnięcie organu odwoławczego oparte zostało o ustalenie, że F. O. utracił prawo do zasiłku z dniem 2 grudnia 1999 r., natomiast status osoby bezrobotnej utracił z dniem 5 kwietnia 2000 r., a zatem po ustaniu prawa do zasiłku, a nie w okresie jego pobierania. Z tego względu w ocenie organu nie zostały spełnione przewidziane w art. 25 ust. 11 ustawy z dnia grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 1997 r. Nr 25, poz. 128 ze zm.) warunki kontynuacji prawa do zasiłku. Rejestrując się ponownie F. O. zobowiązany był udokumentować okres zatrudnienia wynoszący co najmniej 365 dni aby zgodnie z art. 23 tej ustawy nabyć prawo do zasiłku, tymczasem w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji odwołujący przepracował 319 dni.
W skardze na powyższą decyzją F. O. zakwestionował przyjęte przez organ daty zarejestrowania się w listopadzie 2000 r. oraz daty podjęcia zatrudnienia, podając, że rejestracji dokonał w dniu 3 listopada 2000 r. a nie we wskazywanym przez organ w decyzji dniu 10 listopada 2000 r., a poza tym pracę podjął w dniu 22 marca 1999 r. a nie w dniu 5.04.2000 r. Ponadto podniósł, iż w skali roku posiada okres pracy wynoszący 187 dni.
W odpowiedzi na skargę organ wywodził jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wskazując przy tym, że rejestracja nastąpiła w dniu 3 listopada 2000 r. oraz dodatkowo podał, iż po ustaleniu w drodze postępowania uzupełniającego, że rejestracja strony w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. w dniu 1 listopada 1999 r. rodziła uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2.10.1999 r. na okres uzupełniający wynoszący 192 dni, Wojewoda [...] decyzją z dnia 7 maja 2001 r. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia 9 grudnia 2000 r. i przyznał F. O. prawo do dalszego pobierania zasiłku od dnia 2 grudnia 1999 r. do dnia 4 kwietnia 2000 r. tj. przez okres 125 dni. Poza tym wskazał, iż w dniu rejestracji, która nastąpiła 3 listopada 2000 r. strona nie nabyła prawa do kontynuacji zasiłku na podstawie art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ między jednym zatrudnieniem od dnia 5 kwietnia 2000 r. do dnia 31 lipca 2000 r. a drugim zatrudnieniem od dnia 14 sierpnia 2000 r. do dnia 31 października 2000 r. posiada przerwę w zatrudnieniu wynoszącą 14 dni i nie dokonała rejestracji w ciągu 7 dni od dnia zaprzestania zatrudnienia z dniem 31 lipca 2000 r., a zatem rejestrując się ponownie w dniu 3 listopada 2000 r. w celu nabycia prawa do zasiłku zobowiązana była udokumentować okres zatrudnienia wynoszący co najmniej 365 dni.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) kontrola działalności administracji publicznej przez sąd administracyjny sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270).
Powyższe przepisy stanowią podstawę przyjętej w orzecznictwie sądowym zasady uchylania zaskarżonej decyzji w razie stwierdzenia występowania w sprawie przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego tj. jednej z ośmiu okoliczności wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, z których każda łączy się z wadliwością samego postępowania administracyjnego zaistniałą jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy. Z treści art. 145 § 1 pkt 8 wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Do przesłanek wynikających z tego przepisu należy również fakt stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
W związku z powyższym należy dodatkowo wskazać, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji, stwierdzająca, że decyzja jest dotknięta wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1, ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutek prawny ex tunc, co oznacza, że decyzja, której stwierdzono nieważność, jest nieważna z mocy samego prawa od początku, czyli od daty jej wydania i traktuje się ją za niebyłą w ogóle.
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] wydana została w oparciu o decyzję Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w B. z dnia 9 grudnia 1999 r., pozbawiającą F. O. z dniem 2 grudnia 1999 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu okresu jego pobierania. Badając bowiem uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych organ odwoławczy przyjął, że utrata przez F. O. statusu bezrobotnego w dacie podjęcia zatrudnienia (tj. w dniu 5 kwietnia 2000 r.) nastąpiła po ustaniu prawa do zasiłku, a nie w okresie jego pobierania. Skoro zatem decyzją z dnia 7.05.2001 r., znak [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność powyższej decyzji Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w B. oraz przyznał F. O. prawo do dalszego pobierania zasiłku od dnia 2 grudnia 1999 r. do dnia 4 kwietnia 2000 r., to okoliczność ta jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.
Podawane w odpowiedzi na skargę argumenty, że z uwagi na fakt, iż pomiędzy zatrudnieniem F. O., trwającym od dnia 5 kwietnia 2000 r. do dnia 31 lipca 2000 r., a następnym zatrudnieniem od dnia 14 sierpnia 2000 r. do 31 października 2000 r., doszło do 14-dniowej przerwy i po ustaniu zatrudnienia w dniu 31 lipca 2000 r. nie nastąpiła rejestracja w ciągu 7 dni w urzędzie pracy, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia, albowiem okoliczność powyższa nie była przedmiotem postępowania wyjaśniającego, w szczególności co do przyczyn zaistnienia tej przerwy, co narusza wynikającą z art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego zasadę prawdy obiektywnej, skonkretyzowaną w art. 77 kodeksu postępowania administracyjnego, nakładającego na organy obowiązek wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.
Odnosząc się do zarzutów F. O. podniesionych w skardze, dotyczących daty rejestracji wskazywanej przez organ odwoławczy, Sąd stwierdza, że w kserokopii zaskarżonej decyzji, dołączonej przez skarżącego do skargi, na stronie pierwszej w wierszu 10 i 14 od dołu oraz na stronie drugiej w wierszu 12 od góry widnieje data rejestracji w dniu 10 listopada 2000 r., natomiast na kopiach zaskarżonej decyzji, zawartych w aktach organu I instancji, jak i w aktach organu II instancji, data ta jest każdorazowo poprawiona przy użyciu korektora poprzez zamalowanie cyfry "10" i wpisanie w to miejsce cyfry "3". Takie działanie jest niedopuszczalne, albowiem sprostowanie błędów i omyłek decyzji może następować jedynie w sposób dopuszczalny przepisami prawa tj. w trybie przepisu art. 113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym organ powinien zbadać czy i przez kogo doszło do przerobienia dokumentów.
Wobec istnienia przedstawionych wad, które mogą zostać usunięte przez organ II instancji, należało uchylić zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku oparte jest o przepis art. 152 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.