Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r. wydanym w sprawie oznaczonej sygnaturą 7/IV SA 3256 i 3257/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 5 sierpnia 2003 r. znak [...], którą organ ten uchylił własną decyzją z dnia 1 kwietnia 2003 r. uchylającą decyzję Wojewody D. z dnia 29 lipca 2002 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia 1 grudnia 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A S. z o. o. D. i S. H. oraz E. i A. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego o wysokości dwóch kondygnacji z poddaszem nieużytkowym, podziemnym parkingiem, zewnętrzną instalacją elektryczną II etap przy ul. Ł. we W. na działce nr [...], AM-6, obręb Z. i stwierdzającą nieważność opisanej powyżej decyzji Prezydenta W. oraz utrzymał w mocy decyzję Wojewody D. W pkt. II powołanego wcześniej wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Podjętym orzeczeniem kasacyjnym Sąd uwzględnił w całości skargę R. J. i I. G., wskazując jednocześnie w uzasadnieniu, że kierował się innymi motywami niż powołane w skardze.
Pismem z dnia 31 maja 2005 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. J. zwrócił się o wymierzenie Prezydentowi W. na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ grzywny w związku z wydaniem w dniu 25 lutego 2005 r. decyzji Nr [...] sprzecznej z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2005 r., sygnatura akt 7/IV SA 3256 i 3257/03 /Omyłkowe oznaczenie w skardze daty wyroku zostało sprostowane oświadczeniem skarżącego złożonym do protokołu na rozprawie w dniu 26 października 2006 r./.
Uzasadniając swoje żądanie R. J. podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w pkt II powołanego wyroku, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, natomiast Prezydent W. wydając decyzję w dniu 25 lutego 2005 r. całkowicie zignorował orzeczenie Sądu.
Dodatkowo skarżący wyjaśnił, że działający z upoważnienia Prezydenta W. urzędnik w piśmie z dnia 4 maja 2005 r., stanowiącym odpowiedź na wystosowane do Prezydenta W. w dniu 18 kwietnia 2005 r. wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 stycznia 2005 r., poinformował go, że Prezydent nie zastosuje się do wezwania, bowiem z wymienionego wyroku nie wynika zakaz zmiany dotychczasowego pozwolenia na budowę.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołując się na przepis art. 13 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepis § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości /Dz. U. Nr 72, poz. 652 z poźn. zm./ stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu.
Pełnomocnik Prezydenta W. wniosła o oddalenie skargi, nie podzielając argumentacji skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Przepis art. 154 § 1 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wskazany jako podstawa prawna żądania sformułowanego w petitum skargi - stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynność strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowującym swą aktualność również w czasie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wielokrotnie podkreślano, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem /por. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., II SA 2015/00, niepubl./.
Zważyć jednak należy, że zarzut niewykonania wyroku wydanego w warunkach uwzględnionych w przywołanym powyżej przepisie, a następnie żądanie wymierzenia grzywny w jego trybie mogą być skierowane wyłącznie do organu – określonego w omawianym przepisie jako właściwy, którego bezczynność lub czynność orzecznicza były poddane kontroli sądowoadministracyjnej, a następnie objęte treścią wyroku, którego dotyczy zarzut niewykonania. Zatem korzystanie ze środka dyscyplinującego, jakim jest grzywna określona w przepisie art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymaga zachowania tożsamości organu mającego status strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, zakończonym wyrokiem o treści opisanej w powoływanym przepisie i organu w stosunku do którego żąda się wymierzenia grzywny w związku z niewykonaniem wyroku.
Ten warunek nie został spełniony w rozpoznawanej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił bowiem skargę wniesioną na orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zatem tylko tego organu mogło dotyczyć żądanie wniesione w trybie art. 154 § 1 /in fine/ powoływanej ustawy w razie zaistnienia sytuacji opisanych w tym przepisie.
Prezydent W. nie był ani organem, którego działanie lub bezczynność była przedmiotem skargi, o której rozstrzygał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 stycznia 2005 r., ani organem zobligowanym do wykonania tego wyroku, a tym samym właściwym adresatem wezwania do jego wykonania, co wyłącza zasadność kierowania wobec niego żądania wymierzenia grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast legalność decyzji wydanej przez Prezydenta W. w dniu 25 lutego 2005 r. mogła być oceniana w odpowiednich postępowaniach składających się na system weryfikacji orzeczeń administracyjnych inicjowanych poprzez wykorzystanie właściwych dla tych postępowań środków zaskarżenia.
Z materiału sprawy wynika zresztą, że skarżący z takiej możliwości skorzystał, bowiem w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez niego odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia 21 września 2006 r. Nr [...] uchylił decyzję Prezydenta W. z dnia 25 lutego 2005 r. Nr [...] i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
Niezależnie od powyższego należy – zdaniem Sądu – zwrócić uwagę, że skarżący nieprawidłowo interpretuje treść klauzuli zawartej w pkt II wyroku wskazywanego w skardze.
Klauzula ta wynika z treści przepisu art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, odnosi się zawsze do zaskarżonego aktu lub czynności i traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku. Sąd zobowiązany jest umieszczać ją w treści każdego wyroku uwzględniającego skargę.
Wobec przedstawionych powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i zgodnie z art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.