Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 493/15) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części wskazanej w pkt I sentencji wyroku, to jest: "§ 7 ust. 19, § 15 ust. 4, § 8 ust. 5 pkt 2 lit. a, § 8 ust. 10, § 14 pkt 2, § 20 pkt 2 lit. b we fragmencie: "(...) napowietrznej i (...)", § 24 pkt 3 lit. c, § 30 pkt 2 lit. a, pkt 3 lit. b, pkt 3 lit. c we fragmencie: "(...) i/lub uzupełniającego (...)", pkt 3 lit. e we fragmencie " (...) i uzupełniającego (...)", pkt 3 lit. f we fragmencie: "(...) i uzupełniającego(...)", § 31 pkt 2 lit. a, § 32 pkt 2 lit. b i pkt 3 lit. c oraz § 38 pkt 2 lit. b zaskarżonej uchwały".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zarówno w skardze (k. 2v, s. 9v i 10 akt sądowych), jak i w odpowiedzi na skargę (s. 23 akt sądowych) strony prowadziły spór w zakresie stwierdzenia nieważności § 45 zaskarżonej uchwały we fragmencie "(...) przez właścicieli nieruchomości, (...)". Nadto w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 września 2015 r. sąd omówił treść § 45 zaskarżonej uchwały we fragmencie "uiszczanej przez właścicieli nieruchomości" i jednoznacznie wskazał, że "należało stwierdzić nieważność § 45 we fragmencie "uiszczanej przez właścicieli nieruchomości" zaskarżonej uchwały" (s. 18 uzasadnienia, k. 69 akt sądowych). Na s. 18 i 19 uzasadnienia wskazano zaś, w jakiej części sąd skargę oddalił i nie ma tam mowy o § 45 zaskarżonej uchwały we fragmencie "uiszczanej przez właścicieli nieruchomości". Tymczasem w pkt I sentencji omawianego wyroku brak jest wyrazów "oraz § 45 we fragmencie "uiszczanej przez właścicieli nieruchomości" zaskarżonej uchwały".
W tym stanie rzeczy sąd doszedł do przekonania, że analiza akt sądowych i treści uzasadnienia wskazanego na wstępie wyroku jednoznacznie wskazuje, iż w pkt I sentencji tego wyroku doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, polegającej na tym, że w pkt I sentencji brak jest wyrażenia "oraz § 45 we fragmencie "uiszczanej przez właścicieli nieruchomości" zaskarżonej uchwały".
W tym stanie rzeczy należy zauważyć, że stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może prostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie z art. 156 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Zdaniem sądu błąd pisarski jest oczywistą omyłką wówczas, gdy jest widoczne, że wbrew intencji sądu doszło do widocznie niezamierzonego opuszczenia jednego lub więcej wyrazów. Jak zaś podnosi się w literaturze prawniczej, wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie dostrzeżone w wyroku nieprawidłowości muszą mieć charakter bezsporny, a oczywistość wadliwości musi wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania z innymi, niebudzącymi wątpliwości, okolicznościami (R. Hauser, M. Wierzbowski [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, komentarz do art. 156, Legalis 2011).
W rozpoznawanym obecnie przypadku nie budzi wątpliwości sądu, że w pkt I sentencji wyroku z dnia 23 września 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 493/15) doszło do niezamierzonego opuszczenia wyrazów "oraz § 45 we fragmencie "uiszczanej przez właścicieli nieruchomości" zaskarżonej uchwały". Dostrzeżone uchybienie należało więc uznać za błąd pisarski mający charakter oczywistej omyłki. Z tego względu konieczne było dokonanie sprostowania w zakresie wskazanym w sentencji niniejszego postanowienia.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji postanowienia. Informacyjnie wskazać należy, że o sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach.