Uzasadnienie
Decyzją z [...].03.2019 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta [...] ponownie rozpatrzył wniosek A. N. (dalej jako skarżący) z [...].12.2012 r. i orzekł o "odmowie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w [...] w obrębie Nr [...][...] przy ul. [...][...] polegającej na wykreśleniu użytku gruntowego o symbolu Bi (inne tereny zabudowane) i wpisaniu w to miejsce użytków gruntowych o symbolu B-RIIIb o pow. [...] ha i B-RIVa o pow. [...] ha (tereny rolne zabudowane)". Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...].03.2019 r.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (dalej w skrócie: DWINGiK). Odwołanie to zostało nadane za pośrednictwem poczty w dniu [...].04.2019 r.
Postanowieniem z [...].05.2019 r. (znak: [...]), wydanym na podstawie art. 134 k.p.a., DWINGiK stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że doręczenie kwestionowanej decyzji organu pierwszej instancji skarżącemu nastąpiło w dniu [...].03.2019 r., co potwierdza jego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Z kolei odwołanie od rzeczonej decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu [...].04.2019 r., a zatem po upływie określonego w obowiązujących przepisach prawa czternastodniowego terminu.
Pismem z [...].07.2019 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższe postanowienie. W skardze tej zarzucił organowi II instancji naruszenie art. 134 k.p.a. w związku z art. 129 § 2 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że odwołanie od decyzji z [...].03.2019 r., zostało złożone z uchybieniem terminu. Ponadto podniósł zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z tolerowaniem sytuacji aby w demokratycznym państwie prawa zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków były dokonywane samowolnie przez organy państwa w drodze czynności materialno-technicznej, a przywrócenie pierwotnego oznaczenia działek w ewidencji, zgodnego z stanem prawnym i faktycznym nieruchomości, wymagało wszczynania przez właściciela postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę DWINGiK wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia przeprowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) nie wykazała, aby postanowienie to naruszało wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że nie każde uchybienie ze strony organu administracji uzasadnia uwzględnienie skargi, a jedynie takie, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie DWINGiK podjął rozstrzygnięcie, które odpowiada przepisom prawa, zatem brak jest podstaw dla uwzględnienia wniesionej skargi. Stan faktyczny w sprawie tej jest czytelny i nie budzi większych kontrowersji. Decyzją z [...].03.2019 r. Prezydent Miasta [...] ponownie rozpatrzył wniosek skarżącego z [...].12.2012r. i orzekł o "odmowie wprowadzenia zmiany w rejestrze ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla działki nr [...] o pow. [...] ha położonej w [...] w obrębie Nr [...][...] przy ul. [...][...] polegającej na wykreśleniu użytku gruntowego o symbolu Bi (inne tereny zabudowane) i wpisaniu w to miejsce użytków gruntowych o symbolu B-RIIIb o pow. [...] ha i B-RIVa o pow. [...] ha (tereny rolne zabudowane)". DWINGiK rozpatrzył odwołanie skarżącego od tego rozstrzygnięcia i postanowieniem z [...].05.2019 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, argumentując to tym, że odwołanie nastąpiło z uchybieniem terminu do jego wniesienia (strona odebrała decyzję w dniu [...].03.2019 r. natomiast odwołanie zostało nadane za pośrednictwem poczty w dniu [...].04.2019 r.).
W przypadku wystąpienia takiej sytuacji ustawodawca w sposób jednoznaczny stwierdza, że organ rozpoznający odwołanie nie może podjąć rozstrzygnięcia merytorycznego, lecz obowiązany jest do wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Podkreślić należy, że podjęcie przez organ administracji rozstrzygnięcia merytorycznego w sytuacji, gdy występuje w sprawie uchybienie terminu do wniesienia odwołania, oznacza że decyzja taka obarczona jest wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności.
Zatem organ odwoławczy w przypadku braku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (taki wniosek został złożony dopiero po doręczeniu skarżonego postanowienia), wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, podjął rozstrzygnięcie, które odpowiada przepisom prawa.
Skarżący w swojej skardze do tutejszego Sądu poza wyrazem niezadowolenia z otrzymanego rozstrzygnięcia nie podniósł żadnych argumentów merytorycznych, natomiast swoją uwagę skupił na kwestiach dotyczących postępowania zakończonego decyzją z [...].03.2019 r. Okoliczności te nie mają jednakże żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia, ponieważ jego mocą organ administracji dokonał oceny poddanego kontroli rozstrzygnięcia w innej perspektywie, a mianowicie, czy odwołanie strony zostało wniesione w przewidzianym przez prawo terminie (art. 129 § 2 k.p.a.).
Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.