Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 listopada 2008 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie m.in. ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżącego została wyznaczona w dniu 22 grudnia 2008 r. adwokat M. S.W.
W wyroku z dnia 20 lutego 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał pełnomocnikowi skarżącego kwotę 292, 80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Pełnomocnik w skardze kasacyjnej z dnia 15 maja 2009 r. zawarła wniosek o przyznanie jej kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W piśmie z dnia 26 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącego ponowiła swój ww. wniosek żądając przyznania jej kosztów w wysokości 720 zł. We wniosku wskazała, że wnioskowana przez nią wysokość kosztów (sześciokrotność stawki minimalnej) jest uzasadniona szczególnym stopniem zawiłości sprawy, co wymagało dużego nakładu pracy. Pełnomocnik podkreśliła, że "w celu przygotowania skargi kasacyjnej przeanalizowano przepisy, orzecznictwo i tezy z piśmiennictwa".
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że pełnomocnikowi należy przyznać opłatę za zastępstwo prawne w wysokości 147, 60 zł (kwota ta zawiera podatek VAT) wyliczoną stosownie do § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" zd. drugie w zw. z pkt 1 lit. "c" oraz w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).
Wniosek pełnomocnika o przyznanie opłaty za zastępstwo prawne w zakresie przekraczającym ww. kwotę jest bezzasadny. Wbrew temu co twierdzi pełnomocnik przedmiotowa sprawa nie była zawiła, a dla osoby orientującej się choć trochę w rozpoznawanej materii prawnej dokonanie oceny zapadłego w sprawie orzeczenia nie wymagało znaczącego nakładu pracy. Z treści uzasadnienia wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2010 r. (II OSK 1118/09) oddalającego skargę kasacyjną wynika, że pomimo -jak twierdzi pełnomocnik- poświęcenia przy przygotowaniu skargi kasacyjnej znacznej ilość czasu "na przeanalizowanie przepisów, orzecznictwa i tez z piśmiennictwa", to jednak rażąca nietrafność sformułowanych zarzutów kasacyjnych wskazuje, że pełnomocnik nie zrozumiała w ogóle co było istotą przedmiotowego postępowania. W tej sytuacji postawić pełnomocnikowi można nawet zarzut, że niewykluczone, iż przez swój brak profesjonalizmu pozbawiła ona skarżącego możliwości skutecznego podważenia niekorzystnego dla niego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyżej wskazanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.