Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody D. z dnia [...]., Nr [...], w której organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]Nr [...]o wymeldowaniu Z. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu Nr [...] znajdującym się w budynku przy ul. O. [...]we W. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu Z. B. nie zgodził się z drugoinstancyjnym rozstrzygnięciem, zarzucając, iż zostało ono oparte na niezgodnych z prawdą wyjaśnieniach wnioskodawczyni J. G. oraz przywołanych przez nią świadków.
Skarżący twierdził w szczególności, że ze spornego lokalu wyprowadził się tylko czasowo, ze względu na stan zdrowia, ponieważ wymagał całodobowej opieki. Cały budynek budował wraz z ojcem, a nadal posiada w nim swój lokal, w którym pozostawił różne rzeczy. Po śmierci ojca prowadził samodzielnie gospodarstwo i ponosił wszystkie związane z tym koszty. Wnioskodawczyni (siostra skarżącego) nie chce go wpuścić do lokalu (wymieniła zamki w drzwiach), mimo kilkakrotnych interwencji policji. Powołani przez nią świadkowie są niewiarygodni i zeznają jednostronnie.
W końcowym fragmencie skargi podniesiono zarzut zlekceważenia obowiązków przez pełnomocnika (adwokata), który reprezentował skarżącego na etapie postępowania przed organami administracji obu instancji. Skarżący dowiedział się o wydaniu zaskarżonej decyzji dopiero w dniu [...], w siedzibie organu odwoławczego.
W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Ze względu na dokonaną reformę sądownictwa administracyjnego wymaga wyjaśnienia, że od dnia 1 stycznia 2004 r. skarga podlegała już rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, jako miejscowo i rzeczowo właściwy. Uwzględniając dyspozycję art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), Sąd zobowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej w dalszych rozważaniach - w skrócie - jako p.s.a.
Stosownie do art. 53 § 1 p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Identyczne rozwiązanie przewidywał przepis art. 35 ust. 1 obowiązującej wcześniej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).
Z dokumentacji sprawy wynika jednoznacznie, że zaskarżona przez Z. B. decyzja Wojewody D. została doręczona skutecznie jego pełnomocnikowi w dniu [...] (zwrotne poświadczenie odbioru). Doręczenie to należy uznać za prawidłowe w świetle art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst - Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po myśli którego: "Jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi". Od daty doręczenia decyzji pełnomocnikowi należy zatem liczyć bieg trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Skarga sporządzona osobiście przez Z. B. datowana jest na dzień [...] a złożona została osobiście w siedzibie NSA dopiero w dniu [...]. Uchybienie terminu jest więc ewidentne, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi, stosownie do dyspozycji art. 58 § 1 pkt 2 p.s.a. Identyczną dyspozycję zawierał zresztą przepis art. 27 ust. 1 przywołanej już ustawy o NSA z dnia 11 maja 1995 r., obowiązującej w czasie składania skargi rozpoznawanej w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Zważywszy powyższe, należało orzec, jak w osnowie, tym bardziej, iż na rozprawie poprzedzającej bezpośrednio wydanie niniejszego postanowienia skarżący wyjaśnił, że zarzuty formułowane w pkt 6 i 7 skargi pod adresem jego byłego pełnomocnika świadczą jedynie o woli unieważnienia pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi, który reprezentował go przed organami administracji obu instancji.