Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 marca 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 107/04 Sąd przyznał J. R. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika J. R. został wyznaczony w dniu 10 kwietnia 2006 r. adwokat J. S. i, któremu skarżący udzielił w dniu 8 maja 2007 r. pełnomocnictwa "do prowadzenia we wszystkich instancjach sprawy własnej przed WSA we W.. II SA/Wr 107/04" (k. 161).
Postanowieniem z dnia 11 grudnia 2007 r. Sąd umorzył postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego o przyznanie mu nowego adwokata z urzędu wskazując w uzasadnieniu, iż skarżący ma już wyznaczonego zawodowego pełnomocnika.
W pismach z dnia 20 stycznia 2008 r. i z dnia 4 lutego 2008 r. J. R. ponownie wystąpił o ustanowienie mu w sprawie nowego adwokata.
Na wstępie zauważyć należy, iż z treści pism zarówno wnioskodawcy jak i jego pełnomocnika (adw. J. S.) wynika, iż osoby te albo nie czytają przesyłanych im w sprawie orzeczeń sądowych albo nie rozumieją ich treści (co oczywiście w przypadku zawodowego pełnomocnika jest karygodne).
W postanowieniu z dnia 11 grudnia 2007 r. Sąd szczegółowo wyjaśnił, iż pełnomocnictwo ogólne udzielone przez J. R. adwokatowi J. S. w dniu 8 maja 2006 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 107/04 z mocy prawa uprawnia i zobowiązuje ww. pełnomocnika do reprezentowania skarżącego również w niniejszym postępowaniu wznowieniowym. Powyższe jasno wynika z treści art. 39 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie m.in. do wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem.
A zatem o tym jaki był zakres, czas trwania i jakie są skutki umocowania dla adwokat J. S. decydowała treść pełnomocnictwa z dnia 8 maja 2006 r., a nie- jak to ww. pełnomocnik niedorzecznie argumentuje w swoim piśmie- treść zarządzenia Wicedziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we W. z dnia 10 kwietnia 2006 r.
Niechęć wnioskodawcy do wyznaczonego mu pełnomocnika czy subiektywne przekonanie, że ten stosunek zobowiązaniowy wygasł z chwilą sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pozostaje bez znaczenia dla faktu, iż adwokat J. S. i- w świetle ww. przepisów- nadal pozostaje pełnomocnikiem skarżącego.
Przypomnieć należy, iż ustawowe kompetencje Sądu w zakresie prawa pomocy ograniczają się jedynie do jego przyznania, tj. np. ustanowienia adwokata (ale bez oznaczenia konkretnego pełnomocnika) lub odmowy przyznania tego prawa. Sąd nie ma wpływu na to jaką osobę organ samorządu właściwej korporacji wyznaczy na pełnomocnika stronie. Decyzja w tym zakresie (w tym potencjalnie wyznaczenie innego pełnomocnika) jest suwerenną prerogatywą danego organu samorządu zawodowego. Również tylko ten organ (a nie Sąd) może być adresatem ewentualnych zarzutów kierowanych przez stronę pod adresem wyznaczonego pełnomocnika.
A zatem jeżeli w niniejszej sprawie zarówno skarżący jak i wyznaczony dla niego pełnomocnik nie widzą możliwości dalszego współdziałania ze sobą, wówczas winni rozważyć możliwość wystąpienia (należycie uargumentowanego) do Dziekana właściwej Okręgowej Rady Adwokackiej o zmianę osoby pełnomocnika, przy czym zaznaczyć należy, iż decyzja o tym czy taka zmiana byłaby uzasadniona (i że nastąpi) zależy tylko i jedynie od oceny ww. organu.
Podsumowując- w niniejszej sprawie skarżący ma wyznaczonego zawodowego pełnomocnika- adwokata J. S., a tym samym stworzono skarżącemu gwarancje procesowe i zapewniono pomoc ze strony obiektywnego oraz profesjonalnego podmiotu. Dla Sądu istotny przy rozpoznaniu aktualnego wniosku o przyznanie prawa pomocy jest fakt, iż prawo pomocy we wnioskowanym zakresie (tj. żądanie ustanowienia adwokata) zostało już prawomocnym postanowieniem z dnia 29 marca 2006 r. stronie przyznane i uprawnienie to jest nadal aktualne. W świetle powyższego niniejszy wniosek uznać należy za bezprzedmiotowy, a postępowanie wywołane jego wniesieniem, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 u.p.s.a., należało umorzyć.