Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiuz 29 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 526/14

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 29 marca 2014 r. ([...]) Wójt Gminy D., działając na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., powoływanej dalej jako u.o.o.ś.) oraz § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm., dalej jako r.R.M.), po rozpoznaniu wniosku B. Sp. z o.o. w B., stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia pod nazwą: Eksploatacja granitu ze złoża "[...]" znajdującego się w granicach działki nr [...] obręb 0001 B., gm. D..

W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy D. przedstawił przebieg postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem z dnia 20 października 2010 r., szczegółowo w tym zakresie opisując wydane w sprawie rozstrzygnięcia (decyzje z dnia: 3 września 2012 r., nr [...] i 19 marca 2013 r., nr [...]) oraz powodu dla których zostały one uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (odpowiednio decyzje z dnia: 11 lutego 2013 r., nr [...] i 1 lipca 2013 r., nr [...]). Wskazał, że w toku postępowania uzyskał od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. (dalej jako RDOŚ), postanowienie z dnia 7 grudnia 2011 r., nr [...], w którym organ ochrony środowiska wyraził opinię, iż dla opisanego przedsięwzięcia nie jest potrzebne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stanowisko to uwzględnił organ I instancji, który postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r. [...] - po przeanalizowaniu rodzaju, charakteru i usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego jego oddziaływania oraz ewentualnej możliwość kumulowania się oddziaływań wynikających z jednoczesnej eksploatacji planowanego przedsięwzięcia oraz przedsięwzięć zlokalizowanych w sąsiedztwie terenu zainwestowania, nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie stanowić będzie kontynuację eksploatacji granitu ze złoża [...] metodą odkrywkową z użyciem materiałów wybuchowych. Powołując się na dane wynikające z karty informacyjnej przedsięwzięcia stwierdził, że powierzchnia terenu aktualnie przeznaczonego w projekcie zagospodarowania złoża do eksploatacji wynosi ok. 1,7 ha, natomiast teren planowany do poszerzenia eksploatacji górniczej zajmuje ok. 1,3 ha. Łączna powierzchnia docelowo przeznaczona pod eksploatację wynosi ok. 3 ha. Według organu I instancji ustalone w koncesji granice obszaru i terenu górniczego ulegną niewielkiej zmianie. Nastąpi bowiem zmniejszenie powierzchni dotychczasowego obszaru górniczego i terenu górniczego o około 0,1 ha w związku z dostosowaniem granicy terenów do granicy administracyjnej gminy przy jednoczesnym powiększeniu terenu przeznaczonego pod eksploatację granitu i zwiększeniu ilości wydobywanej kopaliny w skali roku.

Dotychczas ustanowiony obszar górniczy "[...]" ma powierzchnię 3,3 ha oraz teren górniczy zajmuje powierzchnię 11,4 ha. Odnosząc się do skali przedsięwzięcia i wielkość zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji organ I instancji wskazał, że łączna powierzchnia złoża objętego eksploatacją wynosić będzie około 3,1 ha, natomiast wielkości rocznego wydobycia zwiększy się z 30 000 ton do 91 000 ton. Ponadto stwierdzono, że oddziaływanie eksploatacji części złoża zlokalizowanego w Gminie D. będzie ściśle związane z eksploatacją większej jego części prowadzonej w granicach wsi B.. W bezpośrednim sąsiedztwie wyrobiska znajdują się obiekty kopalniane, kamieniołomu należącego do A. Sp. z o. o. Najbliższe obiekty mieszkalno-gospodarcze położone są w odległości około 150 m w kierunku południowo-zachodnim od granicy złoża - wieś B., które znajdują się poza projektowanym terenem górniczym.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosły A. Sp. z o.o. w B. (dalej jako skarżąca spółka), która zarzuciła decyzji naruszenie:

1. 1) przepisów materialnych, tj.: art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 82 ust. 1, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 i ust. 2 i art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś., polegające na:
2. a) nieuprawnionym przyjęciu, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie wymaga obowiązku przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, gdyż z analizy porealizacyjnej, po określeniu warunków środowiskowych dla działalności wydobywczej na złożu "[...] (na dotychczasowych warunkach) wynika, że jej skutkiem jest przekroczenie obowiązujących norm hałasu, przy wykonywaniu odstrzału skały z użyciem materiałów wybuchowych oraz pracy złożonego na wyrobisku sprzętu górniczego oraz negatywne oddziaływanie szkodliwych czynników, jak hałas i zapylenie, które nie ogranicza się tylko do nieruchomości gruntowych wnioskującego, ale też oddziałuje na grunty sąsiednie, w tym na stanowiące własność odwołującej się strony;
3. b) określenie, w pkt A.
4. 4. decyzji, poziomu emisji hałasu, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826, ze zm.), przewidującego w załączniku odmienne od uregulowanych uprzednio dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku;
5. c) pominięcie, w załączniku do wydanej decyzji charakterystyki przedsięwzięcia, podczas gdy w świetle przepisu art. 84 ust. 2 u.o.o.ś. stanowi on niezbędny element składowy podejmowanego rozstrzygnięcia;
6. 2) naruszenie przepisów formalnych, a to:
7. a) art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 81 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu wszystkich, istotnych okoliczności faktycznych - w szczególności poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność tego, czy zmienione warunki prowadzenia eksploatacji na złożu "[...]", prowadzić będą do nadmiernego negatywnego wpływu na panujące na okolicznym terenie warunki środowiskowe i bezkrytyczne oparcie się pod tym względem na załączonej do wniosku "charakterystyce przedsięwzięcia", której treść budzić musi uzasadnione wątpliwości merytoryczne;
8. b) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez brak powołania w sprawie biegłego w sytuacji, gdy sprawa wymagała wiadomości specjalnych, a tym samym powołania biegłego w celu ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko;
9. c) art. 107 k.p.a. poprzez brak wskazania w treści decyzji stron postępowania;
10. d) art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów strony odwołującej się podnoszonych w trakcie postępowania oraz w poprzednim odwołaniu.

Decyzją z dnia 12 maja 2014 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie postępowanie wszczęto przed uzyskaniem zmiany koncesji na wydobywanie kopaliny. Powołując się na opis i zakres przedsięwzięcia, wynikającego z karty informacyjnej jaką załączył wnioskodawca do wniosku Kolegium przyjęło, że przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określają przepisy zawarte w r.R.M. Powołując się na treść § 3 pkt 40 r.R.M. organ odwoławczy stwierdził, że planowane przedsięwzięcie mieści się w dyspozycji tego przepisu.

Stosownie natomiast do treści art. 59 ust. 1 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, a także planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Zgodnie z tym przepisem obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (wyznaczony zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 u.o.o.ś.), uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego przedsięwzięcia w odniesieniu do uwarunkowań środowiskowych.

Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei, stosownie do treści art. 64 ust. 1 u.o.o.ś., przed wydaniem postanowienia, organ zobowiązany jest, do zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego (w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 2 pkt 1-3, art. 10, art. 11, art. 13 i art. 15-17 u.o.o.ś.). W przedstawionym stanie prawnym Kolegium zwróciło uwagę, że postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. RDOŚ we Wrocławiu stwierdził, że dla objętego wnioskiem przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. W wydanym postanowieniu RDOŚ uwzględnił technologie prac oraz lokalizację kopalni.

Ponadto przyjął, że inwestycja nie powinna znacząco oddziaływać na środowisko przyrodnicze ze względu na niewielką skalę oraz lokalizację inwestycji, a także możliwe do przewidzenia, na etapie opiniującego postępowania oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Uwzględniając powyższą opinię w dniu 11 czerwca 2012 r. Wójt Gminy D. wydał postanowienie, w którym stwierdził brak obowiązku sporządzenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W postanowieniu wskazano, że dotychczasowa działalność wnioskodawcy na terenie nieruchomości wymienionej we wniosku polegała również na wydobywaniu kopaliny i prowadzona jest na podstawie decyzji Wójta Gminy D. znak [...] z dnia 4 kwietnia 2008 r. Organ I instancji odwołał się także do wyników pomiarów oddziaływania (emisji) dotychczasowej działalności strony na obszarze objętym wnioskiem. Wskazał, że ważnym w tym zakresie elementem przemawiającym za odstąpieniem od obowiązku sporządzenia raportu stanowiły kontrole przeprowadzone przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska we W., których wyniki stanowią załącznik nr 17 do karty informacyjnej przedsięwzięcia.

Ponadto uwzględnił wielkość kopalni, jej powiązanie oraz skalę oddziaływania z innymi obiektami znajdującymi się w pobliżu, powodującą jedynie minimalne zwiększenie oddziaływania na środowisko oraz fakt, że wnioskodawca w trakcie prowadzonej działalności wypełnia obowiązku wynikające z poprzednich decyzji a ograny kontroli i ochrony środowiska na podstawie przeprowadzonych pomiarów nie nakładały żadnych kar. Nadto organ I instancji wskazał, że wziął pod uwagę okoliczność, że nie toczy się żadne postępowanie za przekroczenie standardów ochrony środowiska.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ II instancji przyjął, że przedsięwzięcie - przed uzyskaniem stosownych zezwoleń nie będzie wymagało oceny oddziaływania na środowisko o jakiej mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś. i wobec tego należało orzec na podstawie art. 84 u.o.o.ś. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla spornego przedsięwzięcia. Kolegium podkreśliło przy tym, że zamierzenie ma być realizowane w granicach działki nr [...] obręb 0001 B., gm. D., dla której mpzp gminy D. z wyłączeniem wsi S. (uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia 28 marca 2003 r., Dz. Urz. Woj. Dolno., z 2003 r., nr 86, poz. 1780), przewiduje przeznaczenie: tereny przemysłu i działalności gospodarczej, oznaczone symbolem PU. Stwierdzono, że przedsięwzięcie objęte wnioskiem strony stanowi kontynuację eksploatacji granitu. Teren do poszerzenia eksploatacji obejmuje wschodnią część działki [...] i stanowi element funkcjonującej kopalni, na której znajduje się plac manewrowy, zwałowisko nadkładu i magazyn.

Obszar terenu aktualnie przeznaczonego w projekcie zagospodarowania złoża do eksploatacji wynosi ok. 1,7 ha, natomiast terenu do planowanego poszerzenia to ok. 1,3 ha. Zgodnie z obowiązująca koncesją maksymalne wydobycie roczne nie może przekroczyć 30 000 Mg/ton. Natomiast inwestor przewiduje zwiększenie rocznego wydobycia do 91 000 Mg/ton. Kolegium wskazało, że planowane przedsięwzięcie nie graniczy bezpośrednio z zabudowaniami mieszkalnymi. Najbliższe, należące do wsi B., oddalone są od południowo-zachodnich granic terenu planowanego przedsięwzięcia o około 150 m. Natomiast od strony północnej, przedsięwzięcie graniczy z terenami przemysłowymi, gruntem leśnym i użytkiem kopalnianym, od strony wschodniej z terenami przemysłowymi, od południa z nieużytkami, a od strony zachodniej z wyrobiskiem kopalni "[...]". Realizacja planowanego zamierzenia będzie polegała na zdjęciu nadkładu i zmagazynowaniu go w sposób umożliwiający jego późniejsze wykorzystanie w procesie rekultywacji terenów poeksploatacyjnych.

W ocenie Kolegium zakres robót związanych z realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje znacznego pogorszenia warunków panujących na tym obszarze, gdyż analizowany obszar jest już przekształcony w związku z prowadzoną na nim działalnością górniczą. Ponadto w przekonaniu organu, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, aby praca maszyn roboczych czy też transportowych mogła powodować znaczne zwiększenie emisji gazów czy hałasu pochodzących z silników spalinowych. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że przestrzegana będzie prawidłowa organizacja pracy i stan techniczny stosowanych maszyn i środków transportu będzie stale kontrolowany. Z uwagi na metodę eksploatacji złoża (eksploatacja na elementy boczne, która wymaga użycia mniejszej ilości materiałów wybuchowych) oraz przedstawioną w karcie informacyjnej analizę emisji pyłów organ odwoławczy przyjął, że nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnej wartości pyłu w powietrzu poza terenem do którego wnioskodawca ma tytuł prawny.

Podobnie ma się rzecz z emisją hałasu do środowiska. Również z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że praca zakładu nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych wartości dźwięku na terenach chronionych akustycznie, a naturalnym ekranem dla propagacji hałasu będą ściany wyrobiska i skarpy nadkładu glebowego i mineralnego. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na terenie planowanego przedsięwzięcia nie znajdują się cieki wodne i wobec tego nie ma niebezpieczeństwa zachwiania stosunków wodnych. Według organu odwoławczego w sprawie nie bez znaczenia jest również fakt, że przedsięwzięcie jest zlokalizowane poza granicami obszarów chronionych w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym poza obszarami Natura 2000.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu Kolegium uznało, że nie zasługują one na uwzględnienie. Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska odwołującej się spółki, że charakter sprawy wymagał powołania w trybie art. 84 k.p.a. biegłego. W tym zakresie zauważył, że postępowanie w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia wymaga od organu wydającego decyzję środowiskową również tej wydawanej w trybie art. 84 ust. 2 u.o.o.ś., dokonania wnikliwej oceny przedsięwzięcia w zakresie oddziaływania na środowisko. Podkreślił, że żaden przepis ustawy nie obliguje organu wydającego decyzję środowiskową do powołania biegłego. Ustawodawca nawet w przypadku inwestycji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko zrezygnował z konieczności powołania biegłego do sporządzenia tego raportu.

Wobec tego przyjmując, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mają co do zasady zastosowanie przepisy art. 84 k.p.a., Kolegium wskazało, że powołanie biegłego może być konieczne, gdy wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy będzie wymagało wiadomości specjalnych, np. w sytuacji gdy w toku postępowania zgłaszane są sprzeczne z ustaleniami organów opiniujących czy organu prowadzącego postępowanie kontropinie. W ocenie organu odwoławczego taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie. Zebrany materiał dowodowy nie pozwala bowiem na uznanie, że istnieją wątpliwości co do wpływu przedsięwzięcia na warunki środowiskowe. O braku istnienia tych wątpliwości świadczy treść postanowienia RDOŚ z dnia 7 grudnia 2011 r., załączona przez wnioskodawcę karta informacyjna przedsięwzięcia oraz brak jakichkolwiek innych danych, które byłyby sprzeczne z treścią tych dokumentów.

Kolegium za całkowicie chybiony potraktowało zarzut dotyczący pominięcia przez organ I instancji charakterystyki przedsięwzięcia, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera taki załącznik. Wskazano, iż art. 84 ust. 2 u.o.o.ś., który wskazuje jedynie, że w decyzji środowiskowej, w której właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, charakterystyka tego przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Według organu II instancji u.o.o.ś. w żadnym miejscu nie precyzuje jakie informacje powinien zawierać ten załącznik. Charakterystyka przedsięwzięcia powinna być odzwierciedleniem karty informacyjnej przedsięwzięcia, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś., zawierającej podstawowe informacje o przedsięwzięciu i stanowi zgodnie z art. 84 ust. 2 u.o.o.ś. niezbędny element każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie nie było poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko.

Wobec tego należy uznać, że powinna zawierać przynajmniej stosowną adnotację opatrzoną podpisem i pieczęcią oraz wskazującą datę i numer decyzji, której stanowić ma integralną część (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., IV SA 1757/98). W przekonaniu Kolegium załączony do zaskarżonej decyzji załącznik nr 1 takie warunki spełnia.

Kolegium nie zgodziło się również z zarzutem, że organ I instancji powinien z uwagi na upływ dwóch latach od wydania przez RDOŚ we W. opinii wystąpić o wydanie nowej. Według organu odwoławczego przepisy u.o.o.ś. w żadnym razie nie wskazują, że opinia wydawana w trybie art. 64 ust. 2 u.o.o.ś. jest ważna określony czas, tak jak to ma miejsce choćby w przypadku pozwoleń wydawanych na podstawie ustawy Prawo budowlane czy też decyzji lokalizacyjnej wydawanej na podstawie ustawy o drogach publicznych. Uznać należy zatem, że nie ma podstaw powtarzania procesu opiniowania przedsięwzięcia w każdej sytuacji gdy decyzja środowiskowa - wydana w oparciu o postanowienie, o którym mowa w art. 64 u.o.o.ś., zostanie w trybie odwoławczym na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylona i sprawa zostanie przekazana do ponownego rozpoznania, tak jak to miało miejsce w tym przypadku. Kolegium podkreśliło, że skorzystanie przez organ odwoławczy z trybu określonego w art. 138 § 2 k.p.a. nie powoduje, że całe postępowanie organu I instancji należy powtórzyć i czynności dokonane przez organy współdziałające ulegają automatycznie również skasowaniu.

Konieczność powtórzenia opiniowania przedsięwzięcia przez RDOŚ mogłoby nastąpić, gdyby postępowanie w tym zakresie zostało dotknięte wadą procesową lub gdyby postanowienie to zostało wydane w sposób sprzeczny z przepisami. Za istotne w sprawie Kolegium uznało, że decyzja Wójta z dnia 28 marca 2014 r. wydana została na podstawie postanowienia tego organu z dnia 11 czerwca 2012 r. braku obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt. II SA/Gd 931/11, takie postanowienie w zasadzie jest przesądzające o tym, że przedsięwzięcie nie będzie wywierało znaczącego oddziaływania na środowisko, co oznacza brak przeciwwskazań środowiskowych do jego realizacji.

Kolegium nie zgodziło się również z zarzutem, że w trakcie postępowania przed organem I instancji nie uwzględniano zarzutów A. sp. z o.o. W ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wskazuje, by strona składała jakieś merytoryczne wnioski poza tymi o charakterze procesowym, które przez organ I jak i II instancji były w trakcie postępowania na bieżąco rozpatrywane. Natomiast zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na postawienie twierdzenia, że organ I instancji zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu. Według Kolegium wypełnił również obowiązek wynikający z art. 79 u.o.o.ś., zgodnie z którym w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie decyzji środowiskowych zapewniony jest udział społeczeństwa. Organ I instancji o podejmowanych działaniach udostępniał informacje zgodnie z Działem II u.o.o.ś., a nadto zgodnie z zaleceniem zawartym w decyzji SKO z dnia 1 lipca 2013 r., nr [...] poinformował strony przed wydaniem zaskarżonej decyzji o treści postanowienia RDOŚ.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła skarżąca spółka zarzucając Kolegium naruszenie:

1. 1) art. 63 ust. 1 oraz ust. 2 oraz art. 84 u.o.o.ś. oraz § 2 ust. 1 pkt 27 r.R.M. poprzez jego wadliwą wykładnię i niezastosowanie pomimo istnienia w sprawie istotnych przesłanek do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko;
2. 2) art. 64 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2, art. 82 ust. 1, art. 83 ust. 1, art. 84 ust. 1 i ust. 2 i art. 85 ust. 2 pkt 2) u.o.o.ś., polegające na:
3. a) nieuprawnionym przyjęciu, że objęte wnioskiem przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko, podczas gdy: - z analizy porealizacyjnej, po określeniu warunków środowiskowych dla działalności wydobywczej na złożu "[...]" (na dotychczasowych warunkach), wynika, że jej skutkiem jest przekroczenie obowiązujących norm hałasu, przy wykonywaniu odstrzału skały, z użyciem materiałów wybuchowych oraz pracy złożonego na wyrobisku sprzętu górniczego, a ponadto, że negatywne oddziaływanie szkodliwych czynników, takich jak hałas i zapylenie, ogranicza się nie tylko do nieruchomości gruntowych wnioskującego o decyzję środowiskową, lecz także rozciąga się na grunty sąsiednie, w tym na stanowiące własność skarżącej spółki;
4. b) określenie, w pkt A.4. zaskarżonej decyzji, poziomu emisji hałasu na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 lipca 2004 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, które utraciło moc, z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826, ze zm.), przewidującego w załączniku odmienne od uregulowanych uprzednio dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku;
5. 3) art. 82 ust. 1 w związku z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wobec nieprzeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania na środowisko organ nie jest zobowiązany ograniczyć treści decyzji środowiskowej wyłącznie do wskazania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 84 ust. 1, z pominięciem elementów wskazanych w art. 82 ust. 1 u.o.o.ś.;
6. 4) art. 74 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.ś. przez przyjęcie, że karta informacyjna przedsięwzięcia przedłożona przez inwestora odpowiada wymogom ustawowym;
7. 5) art. 85 ust. 3 u.o.o.ś. poprzez nie podanie zaskarżonej decyzji do publicznej wiadomości;
8. 6) art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez odstąpienie od zebrania całego materiału dowodowego niezbędnego do prawidłowej oceny przedmiotu postępowania, nadto oparcie zaskarżonej decyzji o błędnie ustalony stan faktyczny z pominięciem istotnych elementów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego;
9. 7) art. 15 i 138 § 2 k.p.a. - naruszenie zasady dwuinstancyjności - poprzez nie rozpoznanie w postępowaniu odwoławczym przez organ odwoławczy istoty sprawy, a jedynie odniesienie się do niektórych zarzutów odwołania;
10. 8) art. 84 § 1 k.p.a. poprzez nie powołanie w sprawie biegłego w sytuacji, gdy sprawa wymaga wiadomości specjalnych, a tym samym wymaga powołania biegłego w celu ustalenia wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko.
11. 9) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w treści decyzji stron postępowania, nie wskazanie podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, jak również poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.).

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska jakie mogą wiązać się z realizacją przedsięwzięcia oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 13 u.o.o.ś., przez pojęcie "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty".

Zgodnie z art. 59 u.o.o.ś. przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1. 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;
2. 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś.

Na podstawie art.

1. 63. u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania (screening):
2. 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem:
3. a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji,
4. b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie,
5. c) wykorzystywania zasobów naturalnych,
6. d) emisji i występowania innych uciążliwości,
7. e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii;
8. 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające:
9. a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych,
10. b) obszary wybrzeży,
11. c) obszary górskie lub leśne,
12. d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych,
13. e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody,
14. f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone,
15. g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne,
16. h) gęstość zaludnienia,
17. i) obszary przylegające do jezior,
18. j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej;
19. 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z:
20. a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać,
21. b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze,
22. c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej,
23. d) prawdopodobieństwa oddziaływania,
24. e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania.

Ustawodawca w art. 84 u.o.o.ś. przewidział, że w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nadto charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Odnosząc przedstawioną regulację prawną na grunt kontrolowanej sprawy w pierwszym rzędzie przyjdzie zweryfikować to, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą: Eksploatacja granitu ze złoża "[...]" znajdującego się w granicach działki nr [...] obręb 0001 B., gm. D., zasadne było uznanie, że przedsięwzięcie należy zakwalifikować do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje i przyjmuje za własne stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy. W szczególności zasadnym jest wskazać, że planowane przedsięwzięcie posiada elementy które można przypisać wyłącznie przedsięwzięciu ujętemu w § 3 ust. 1 pkt 40 r.R.M. Stosownie bowiem do treści tego przepisu - wyłączając wydobywanie kopalin metodą odkrywkową na powierzchni obszaru górniczego o powierzchni co najmniej 25 ha – które to należy do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (zob. § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a r.R.M.) – przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a co za tym idzie wymagającym przeprowadzenia screeningu wymagały będą wszystkie inne tego typu przedsięwzięcia, jeżeli:

1. 1) planowana do wydobycia ilość kopalin przekroczy w skali roku 20 000 m³, lub
2. 2) wydobycie odbywać się będzie z obszaru górniczego o powierzchni przekraczającej 2 ha, lub
3. 3) wydobywanie odbywać się będzie z obszaru górniczego o powierzchni równej lub mniejszej niż 2 ha (czy też planowana do wydobycia ilość kopaliny w skali roku będzie równa lub mniejsza niż 20.000 m³) i jednocześnie wydobycie dotyczyć będzie: określonej kopaliny (lit. a tiret 1) lub terenów wrażliwych (lit. a tiret 2-5) lub wybranych metod wydobycia (lit a tiret 6) lub "zagęszczenia" działalności odkrywkowej (lit a tiret 7).

Z kolei zgodnie powołanym § 2 ust. 1 pkt 27 r.R.M. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należy wydobywanie kopalin metodą odkrywkową lub podziemną, osiągające odpowiednią powierzchnie obszaru górniczego (nie mniej niż 25 ha przy metodzie odkrywkowej) lub ilości kopaliny przewidzianej do wydobycia w stosunku rocznym (nie mniej niż 100 000 m³ na rok przy metodzie podziemnej).

Wymienionym w powołanych przepisach złożem kopaliny - w myśl art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (t. jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 613 ze zm., dalej jako u.p.g.g.) jest naturalne nagromadzenie minerałów i skał oraz innych substancji stałych, gazowych i ciekłych, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą. Metoda odkrywkowa wydobywania kopaliny, czyli eksploatacja odkrywkowa, to eksploatacja kopaliny przez zdjęcie zalegającego nad złożem nadkładu lub eksploatacja ze złóż zalegających bezpośrednio na powierzchni ziemi. Z kolei obszar górniczy na podstawie art. 6 pkt 8 u.p.g.g. to przestrzeń, w granicach której przedsiębiorca jest uprawniony do wydobywania kopaliny oraz prowadzenia robót górniczych związanych z wykonywaniem koncesji.

Ze względu na podany w karcie informacyjnej opis przedsięwzięcia planowaną inwestycję jednoznacznie należy przypisać do grupy przedsięwzięć z § 3 ust 1 pkt 40 r.R.M. Złoże "[...]" znajduje się w granicach działek nr [...] i nr [...], obręb B.. Sam obszar górniczy "[...]" znajduje się w granicach działki nr [...] i zajmuje powierzchnię 3,3129 ha. Całkowita powierzchnia działki nr [...] wynosi 3,89 ha. Powierzchnia terenu aktualnie przeznaczonego w projekcie zagospodarowania złoża do eksploatacji wynosi 1,7 ha, natomiast teren planowanego do poszerzenia wynosi 1,3. Oznacza to, że łączna powierzchnia obszaru górniczego docelowo przeznaczona pod eksploatacje wynosić będzie ok 3,0 ha. Powyższe znajduje potwierdzenie w koncesji na wydobywanie granitu ze złoża "[...]" (decyzja Marszałka Województwa Do. nr [...] z dnia 12 czerwca 2008 r.) przeniesionej decyzją z dnia 3 lipca 2008 r. nr [...] na B. sp. z o.o.

W decyzji tej ustanowiono obszar górniczy "[...]" o powierzchni 3,3 ha. Natomiast projektowany obszar górniczy "[...] I" będzie miał powierzchnie 3,2 ha. Nastąpi zatem zmniejszenie powierzchni dotychczasowego obszaru górniczego o około 0,1 ha. Planowane przedsięwzięcie dalekie jest więc do osiągnięcia progu wskazanego w § 2 ust. 1 pkt 27 r.R.M. - 25 ha powierzchni obszaru górniczego, po którego spełnieniu dla przedsięwzięcia będzie wymagane przeprowadzenie oceny odziaływania na środowisko. Nieosiągnięcie tego progu skutkuje tym, że planowane przedsięwzięcie nie będzie należało do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, czyli będzie tak jak przyjęły orzekające w sprawie organy, przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Podstaw do zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko nie można także doszukiwać się w regulacji wynikającej z § 2 ust. 2 r.R.M. Zgodnie z tym przepisem do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu przedsięwzięć realizowanych lub zrealizowanych wymienionych w: 1) ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż osiągnie progi określone w ust. 1, o ile progi te zostały określone;

2) § 3 ust. 1, jeżeli ta rozbudowa, przebudowa lub montaż spowoduje osiągniecie progów określonych w ust. 1, o ile progi te zostały określone. W ocenie Sądu, w żadna z opisanych w tym przepisie sytuacji nie ma miejsca w ustalonym w sprawie stanie faktycznym. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje osiągnięcia progów określonych w § 2 ust. 1 r.R.M. Wymaga przy tym podkreślenia, że o zakwalifikowaniu wydobywania kopalin ze złoża metodą odkrywkową do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko decyduje osiągniecie progu ilościowego w postaci obszaru górniczego, natomiast bez znaczenia w takim przypadku jest ilość wydobywanej kopaliny w skali roku. Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, że planowane przedsięwzięcie zarówno uwzględniając obszar aktualnie eksploatowany górniczo ale także planowany do takiego wykorzystania zajmuje powierzchnię daleko poniżej progów ilościowych wskazanych w § 2 ust. 1 pkt 27 r.R.M. Reasumując, w wyniku realizacji przedsięwzięcia nie nastąpi wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową na powierzchni obszaru górniczego nie mniejszej niż 25 ha.

Przesądzając prawidłowość kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przyjdzie również podzielić stanowisko orzekających w sprawie organów w zakresie stwierdzenia braku konieczności przeprowadzenia dla tego przedsięwzięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko. W tym zakresie, wbrew zarzutom skargi, informacje przedstawione przez inwestora w karcie informacyjnej przedsięwzięcia - stanowiącej podstawowy dowód w sprawie - zawierały wystarczające dane wskazane w art. 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 74 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś.

Co więcej, karta informacyjna jest w przedmiotowej sprawie dokumentem niezwykle rozbudowanym, a stopień złożoności i zakres zawartych w niej analiz zbliża ją do raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Wobec tego zarzuty skarżącej spółki uznać należy za gołosłowne, tym bardziej że nie zostały poparte konkretnymi dowodami i nie dotyczą one istotnych okoliczności, które mogłyby podważyć dokonane w sprawie ustalenia. W sytuacji, gdy przewidywany jest tradycyjny proces eksploatacji granitu w postaci bloków i elementów foremnych, gdzie eksploatacja prowadzona będzie głównie pod kontem wydobycia elementów bocznych z niewielkim użyciem materiałów wybuchowych, na obszarze który jest już przekształcony w związku z prowadzoną w pobliżu działalnością górniczą, możliwe było oszacowanie oddziaływania na środowisko przez organy administracji z odwołaniem się do doświadczenia wynikającego z realizacji podobnych robót górniczych w analogicznej technologii wydobywczej.

W ocenie Sądu organ posiadał wystarczającą wiedzę w tym zakresie. Podkreślić przy tym należy, że sformalizowana, szczegółowa analiza skutków konkretnej emisji w kontekście oddziaływania na środowisko musiałaby być dokonana w ramach dokumentacji, którą sporządza się w procedurze oceny oddziaływania na środowisko (w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 66 ust. 1 pkt 6 i 8 lit. c u.o.o.ś.). Przy dokonywaniu wykładni omawianych przepisów Sąd rozpatrujący skargę w niniejszej sprawie aprobująco przyjął pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1837/11, zgodnie z którym nie można wywodzić, że każde przedsięwzięcie powodujące emisje wymaga przeprowadzenia procedury oceny. Gdyby tak miało być przedmiotowa inwestycja zostałaby zaliczona do kategorii przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko przez ustawodawcę.

Lektura składanych przez stronę skarżącą w toku prowadzonego od października 2011 r. postępowania administracyjnego skłania natomiast do refleksji, że celem spółki było w istocie zablokowanie realizacji inwestycji mogącej stanowić dla niej konkurencję. Raz jeszcze należy podkreślić, że strona skarżąca nie przedstawiała żadnych dowodów, które pozwalałyby sformułować jakiekolwiek wątpliwości co do oceny danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W tym zakresie nie mogło przynieść oczekiwanego przez spółkę rezultatu powołanie się na wyniki pomiarów rzeczywistego poziomu hałasu przeprowadzone w ramach analizy porealizacyjnej. Przeprowadzone w tym zakresie pomiary (sprawozdania z tych badań dołączono do wniosku o wydanie decyzji) nie potwierdzają zarzutów strony skarżącej. Wnioski z tych badań nie zawierają jakichkolwiek zaleceń dotyczących ewentualnej konieczności przeprowadzenia w przypadku kontynuowania lub powiększenia terenu eksploatacji górniczej oceny oddziaływania na środowisko.

Dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy i wydania zaskarżonej decyzji istotne znaczenie miała regulacja prawna wynikająca z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 63 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 80 ust. 1 i ust. 2 u.o.o.ś. Z przepisów tych wynika, że istnienie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie opinii organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 tej ustawy. Organy te są obowiązane uwzględnić w swoich opiniach m.in. informacje wynikające z wniosku o wydanie decyzji, karty informacyjnej przedsięwzięcia, wyrysu i wypisu z miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Postanowienie o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko stanowi przesłankę wydania przez organ I instancji decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Należy zatem stwierdzić, że organ I instancji wywiązał się z obowiązku polegającego na uzyskaniu opinii RDOŚ we W. co do zasadności stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. RDOŚ we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 grudnia 2011 r. stwierdził, że inwestycja nie wymaga oceny oddziaływania na środowisko. Wbrew zarzutom skargi RDOŚ wydając taką opinię, stosownie do treści art. 64 ust. 3 u.o.o.ś. nie był zobligowany do przewidzenia jakichkolwiek warunków służących ochronie środowiska. W tym zakresie organ opiniujący opierał się na przedłożonych, stosownie do treści art. 64 ust. 2 pkt 1-3 u.o.o.ś.: wniosku o wydanie decyzji środowiskowej, karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz wypisie i wyrysie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślając brak związania stanowiskiem organu opiniującego - ostateczna decyzja, czy dla przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko, czy też brak jest podstaw do przeprowadzenia takiej oceny - w oparciu o zasięgniętą opinię, należała do Wójta Gminy D., który ostatecznym postanowieniem z dnia 11 czerwca 2012 r. [...] stwierdził brak takiej potrzeby. Wbrew zarzutom skargi organ administracji dokonał w tym zakresie dogłębnej i samodzielnej analizy (str. 9-14 uzasadnienia decyzji), odnosząc się przy tym szczegółowo do przesłanek (kryteria selekcji) określonych w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.o.o.ś. Również Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie naruszyło w tym zakresie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w sposób dostateczny raz jeszcze wyjaśniło powody rozstrzygnięcia.

W ocenie Sądu w sprawie brak jest także podstaw do uznania konieczności zwrócenia się do RDOŚ we W. o wydanie nowej opinii. Podstawą do takiego działania mogłaby być wyłączenie zamiana stanu faktycznego lub prawnego sprawy, np. przyjęcie nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Żadna z takich okoliczności nie miała miejsca w sprawie.

Prawidłowo natomiast strona skarżąca zwróciła uwagę na mankament zaskarżonej decyzji polegający na wprowadzeniu w jej treści obowiązków, które winien spełniać inwestor w fazie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcia. Przyznać jednak należy, że wskazane obowiązki stanowią powtórzenie regulacji prawnych wynikających bezpośrednio z przepisów prawa, w tym ustaw: z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.) i z dnia 21 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1232 ze zm.). Bez względu zatem, czy takie obowiązki zostałyby powołane w zaskarżonej decyzji czy też nie, obowiązek ich przestrzegania wynikał bezpośrednio z przepisów prawa i nie wymagał dokonania konkretyzacji w decyzji administracyjnej. Wbrew również zarzutom skargi organ I instancji powoła się na uregulowania wynikające z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826, ze zm.).

Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego konieczności powołania biegłego celem sprawdzenia tego, czy planowane przedsięwzięcie wymaga oceny jego oddziaływania na środowisko należy podkreślić, że w sprawach w których wydawane są decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach mogą pojawić się zagadnienia, do których zrozumienia i pełnej oceny konieczne są wiadomości specjalne. To, że zagadnienia te mogą nie być w pełni zrozumiałe dla stron postępowania i dla sądu nie oznacza by zaistniały podstawy do zakwestionowania wydanych decyzji, nie zawsze będzie również uzasadniało oczekiwanie stron do dokonania pogłębionej analizy takich zagadnień przez orzekające w sprawie organy, np. poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2012r., sygn. II OSK 496/11).

Wobec powyższego podkreślić należy, że w zakresie takich wątpliwości wypowiedział się RDOŚ we W., jako organ wyspecjalizowany w zakresie ocen oddziaływania na środowisko. Strona skarżąca - jak już wskazano powyżej – nie przedstawiła jakiegokolwiek opracowania w postaci opinii prywatnej, która mógłby podważyć w przedmiotowym zakresie, wnioski zawarte w karcie informacyjnej a zaakceptowane przez RDOŚ we W..

Wbrew również twierdzeniom autora skargi wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie - np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma, tak jak to miało miejsce w kontrolowanym przypadku. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 k.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 127/13). Rozdzielnik może być natomiast zamieszczony w decyzji - nawet po podpisie wydającego ją organu, tak, że stanowi z nią jeden dokument.

Skład orzekający podziela natomiast stanowisko, że "podstawa prawna decyzji organu odwoławczego nie może być ograniczona tylko do przepisów k.p.a., lecz musi zawierać przepisy prawa materialnego dotyczące rozstrzyganej sprawy, bo organ ten nie jest wyłącznie kontrolerem decyzji organu pierwszej instancji, ale ma obowiązek rozpatrzenia merytorycznego rozpatrzenia sprawy na skutek odwołania" (zob. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1937/11, WSA we Wrocławiu z dnia 22 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 206/14). Ograniczenie się w kontrolowanej sprawie do powołania w podstawie prawnej decyzji przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sytuacji gdy przepisy materialnoprawne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zostały w sposób prawidłowy powołane w treści uzasadnienia decyzji nie stanowi jednak naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide: art. 145 § 1 lit. c u.p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu orzekające w sprawie organy wydały decyzje nie tylko z uwzględnieniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ale również z uwzględnieniem przepisów omawianej ustawy, w tym w zgodzie z art. 84 ust. 1 u.o.o.ś. Do decyzji załączona jest również charakterystyka przedsięwzięcia, stosownie do art. 84 ust. 2 u.o.o.ś. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach spełnia ponadto zarówno wymogi art. 107 § 3 k.p.a., jak również zawiera elementy, o których mowa w art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś. Sąd nie podzielił w związku z tym podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponadto przyjdzie zauważyć, że zgodnie z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. obowiązek zastosowania art. 49 k.p.a. i podania dokonania publicznego obwieszczenia informującego o wydaniu decyzji środowiskowej dotyczy przypadku, w którym w postępowaniu administracyjnym liczba stron przekracza 20. Taka sytuacja nie miała miejsca w tej sprawie. Również do kontrolowanego postępowania nie mają zastosowania przepisy dotyczące udziału społeczeństwa, a co zatem idzie nie było konieczności podania do publicznej wiadomości informacji o wydaniu decyzji i o możliwości zapoznania się z jej treścią (art. 38 u.o.o.ś.).

Reasumując powyższe, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa a przytoczona w niej argumentacja organu zasługuje na uwzględnienie. Badając przedmiotową sprawę, Sąd nie stwierdził uchybień stanowiących naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania, w tym naruszenia zasady dwuinstancyjności, które mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia a tym samym skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzą również przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.