Uzasadnienie
Skarżący zastępowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego J. R., przesyłką nadaną w dniu 14 lipca 2017 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, do której dołączono kserokopię (nieuwierzytelnioną) pełnomocnictwa udzielonego przez kilka osób, w tym skarżącego, radcy prawnemu M. D..
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 4 sierpnia 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania udzielonego mu pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego przed Sądem (oryginału lub uwierzytelnionej kopii).
W odpowiedzi na to wezwanie r.pr. J. R. złożył do akt sprawy pełnomocnictwo substytucyjne udzielone mu przez r.pr. M. D. do prowadzenia sprawy ze skargi T. S..
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z dwóch przyczyn.
Po pierwsze w myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnictwa takiego do skargi nie załączono, zamiast tego dołączono nieuwierzytelnioną kserokopię pełnomocnictwa udzielonego innej osobie niż pełnomocnik skarżącego wskazany w pierwszych zdaniach skargi. Zastosowanie znalazł więc art. 49 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W niniejszej sprawie ustawa w przepisie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wprowadza normę, że sąd odrzuca skargę wtedy, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Zdaniem Sądu braki skargi nie zostały uzupełnione, ponieważ pełnomocnik skarżącego nie złożył do akt w terminie 7 dni pełnomocnictwa, z którego wynikałoby jego umocowanie do zastępowania skarżącego. Złożone do akt sprawy pełnomocnictwo substytucyjne udzielone radcy prawnemu J. R. przez radcę prawnego M. D. nie może być uznane za pełnomocnictwo udzielonego radcy prawnemu J. R. przez skarżącego. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa procesowego (substytucji), o którym mowa w art. 21 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 233 ze zm.), jest udzieleniem pełnomocnictwa substytutowi przez samą stronę, a nie przez jej pełnomocnika, który udzielił substytucji. Na skutek udzielonej substytucji substytut staje się pełnomocnikiem strony, a nie pełnomocnika strony, który udzielił substytucji. Dlatego pełnomocnik składający do akt sprawy pełnomocnictwo substytucyjne winien wraz z nim dołączyć do akt pełnomocnictwo udzielone przez stronę pełnomocnikowi, który udzielił substytucji.
Pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo – jako komplet dokumentów niezbędnych dla wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (postanowienia NSA: z dnia 10 grudnia 2013 r., II GZ 707/13,; z dnia 23 września 2010 r., II GSK 767/09,; z dnia 20 maja 2009 r., I GSK 608/08, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Dlatego Sąd uznał, że pomimo wezwania skierowanego do pełnomocnika strony skarżącej, nie uzupełnił on braku formalnego skargi. Niedołączenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej, a więc z naruszeniem art. 37 § 1 p.p.s.a., jest usuwalnym brakiem formalnym wniesionej skargi, wezwanie zaś do usunięcia tego braku powinno być kierowane do pełnomocnika (por. postanowienie WSA w Opolu z dnia 5 kwietnia 2004 r., II SA/Wr 1225/01, ONSAiWSA 2004, nr 3 poz. 53). Na wezwanie Sądu przedłożono pełnomocnictwo substytucyjne, które samodzielnie nie może być uznane za wskazujące na to, że brak formalny skargi został usunięty.
W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Pomimo nieuzupełnienia braków skargi Sąd nie może pominąć także drugiej okoliczności, a mianowicie, że skargę wniesiono po terminie.
Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaskarżonej decyzji nie doręczano skarżącemu, choć twierdzi on, że miał interes prawny w postępowaniu administracyjnym. W tych okolicznościach zgodzić się należało z poglądem, że strona postępowania administracyjnego, której nie doręczono decyzji, może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji. Zatem skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji – jeżeli nie skorzystał z uprawnienia do złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie postępowania – nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej. Wniesioną zaś przez niego skargę po tym czasie, jako spóźnioną, należy odrzucić (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2012 r., I OSK 2351/12, Orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z doręczonych Sądowi akt administracyjnych zaskarżoną decyzję doręczano w różnych dniach, z których najpóźniejszym jest dzień 25 maja 2017 r. Wówczas termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływałby z dniem 24 czerwca 2017 r., a że była to sobota, to w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. za ostatni dzień terminu do wniesienia skargi trzeba przyjąć dzień 26 czerwca 2017 r. (poniedziałek). Tymczasem skargę nadano przez pocztę w dniu 14 lipca 2017 r., a więc po upływie terminu do jej wniesienia, co powoduje, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Reasumując, skargę należało odrzucić, o czym orzeczono w pkt I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o pkt II sentencji, to na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrot uiszczonego wpisu sądowego następuje z urzędu po uprawomocnieniu się niniejszego postanowienia.